Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - 60x47 - Artestar licensed print *COA*






Osiem lat doświadczenia jako rzeczoznawca w Balclis w Barcelonie, specjalista od plakatów.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 143313
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Giclée Impresja (*) Keith Haring (**)
Reprodukcja dzieła “Untitled”, serigrafia stworzona przez Haringa w 1989 roku.
Luksusowa edycja na matowym, wysokiej gramaturze papierze cyfrowym (250 g/m²). Bardzo uniwersalny i wysokiej jakości papier produkowany w Niemczech z drewna bez kwasu i chloru.
Odnawialna przez Artestar New York zgodność praw autorskich. Copyright: Keith Haring Foundation.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).
- Wymiary arkusza: 60 x 47 cm
- Wymiary motywu: 50 x 37 cm
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze artystycznym, dlatego oferowana w stanie nienaruszonym).
Dzieło zostanie starannie obsłużone i zapakowane w wzmacnianą tekturową paczkę. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia (UPS DPD DHL FedEx)
Wysyłka obejmie także ubezpieczenie transportu o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem kosztów w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez dodatkowych kosztów dla kupującego.
(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druku sztuk pięknych, tworzony cyfrowo przy użyciu drukarek igłowych. Proces ten wykorzystuje tusze pigmentowe i specjalistyczne papiery, aby uzyskać dużą ostrość, precyzję barw i trwałość, idealny do reprodukcji dzieł sztuki i fotografii.
(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading, w stanie Pensylwania, USA. Dorastał w Kutztown i od najmłodszych lat wykazywał ogromne zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburghu, a w wieku 19 lat, już otwarcie będąc gejem, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie znalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, gdzie otrzymał wpływy od Keitha Sonnlera i Josepha Kossutha, którzy zachęcili go do kształcenia się na artystę koncepcyjnego po eksperymentach z formą i kolorem.
Haring zwrócił uwagę publiczności w 1980 roku, kiedy zaczął rysować podobizny w kreskówkowym stylu markerem w metrze Wielkiego Jabłka, a następnie malował kredą białą historyjki na czarnych panelach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilka aresztowań. Jego czyste linie, żywe kolory i aktywne postacie niosły silne przekazy o życiu i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tseng Kwong Chi.
W tym samym czasie zorganizował wystawę w Club 57 i brał udział w pokazie na Times Square, gdzie po raz pierwszy narysował zwierzęta i ludzkie twarze. Jego pierwsza wystawa solowa miała miejsce w Galerii Tony Shafrazy w 1981 roku, w tym samym roku brał udział w wystawie Documenta 7 w Kassel, Niemcy.
W 1982 nawiązał przyjaźń z młodszymi artystami tamtych czasów, takimi jak Kenny Sharf, Madonna i Jean-Michel Basquiat, a nawet poznał słynnego Andy'ego Warhola.
W 1984 Haring wyjechał do Australii i pomalował kilka muralów w Melbourne i Sydney, a także otrzymał pieniądze za swoją pracę ze strony National Gallery of Victoria i Australian Centre for Contemporary Art.
Odbył również wizyty i malował w Rio de Janeiro, w Musée d'Art Moderne w Paryżu, w Minneapolis i na Manhattanie.
Nawet w tym okresie zaprojektował różową kurtkę, którą Madonna nosiła podczas wykonywania utworu „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także brał udział w Biennale w Paryżu.
W listopadzie tego roku pojawił się na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzonym przez swojego przyjaciela Nicka Rhodesa z grupy Duran Duran.
W 1986 malował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, także pomalował ciało Grace Jones do teledysku „I’m Not Perfect” i otworzył sklep w SOHO, by sprzedawać swoje prace.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczno-polityczne epoki, takie jak antyaparthejd, AIDS i narkotyki.
Tworzył także dzieła sztuki pop dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca-Cola, a nawet zaprojektował okładkę benefisowego albumu „A Very Special Christmas”, na którym także była jego przyjaciółka Madonna.
W 1988 został włączony do elitarnej listy artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a w tym samym roku zdiagnozowano u niego AIDS, więc w kolejnym roku otworzył Fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą i promowanie prac artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego prac.
W czerwcu 1989 namalował swoje ostatnie publiczne dzieło na ścianie klasztoru kościoła św. Antoniego w Pizie. Dzieło to zatytułowano „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku zaledwie 32 lat ofiara AIDS.
(**) „Człowiek Kielich”, 1989, to żywy dowód zdolności artysty do łączenia zabawnych obrazów z głęboką, symboliczną głębią. Ta serigrafia oddaje charakterystyczną energię Harringa, używając odważnych linii, jaskrawych kolorów i dynamicznej kompozycji, by stworzyć postać jednocześnie kapryśną i urzekającą. Centralna postać, whose tors podzielony sugeruje strukturę warstwową, niemal jak matrioszka, jest uchwycona w pełnym ruchu, ramiona uniesione w gest pełen entuzjazmu, emanując żywotnością i ruchem. Linie i otaczające kształty potęgują to wrażenie kinetycznej energii, przekształcając postać w latarnię życia i animacji.
Na imponującym zielono-niebieskim tle z fioletowym, punktowanym tłem, praca ukazuje mistrzowskie użycie kontrastu i rytmu przez Harringa. Interakcja koloru, formy i ruchu ucieleśnia zainteresowanie Harringa uniwersalnością ludzkiej ekspresji, przekładając radość, witalność i łączność na język wizualny natychmiast rozpoznawalny. Postać „Człowieka Kielicha” kryształuje eksplorację Harringa transformacji, wielowymiarowości i interakcji między doświadczeniem indywidualnym a zbiorowym, odzwierciedlając jego życiowe zaangażowanie w tematy społeczne poprzez obrazy dostępne.
To dzieło ilustruje trwałe dziedzictwo Harringa: jego zdolność do tworzenia wizualnie urzekającej, społecznie rezonującej i głęboko ludzkiej sztuki. Jest to zarówno celebracja ruchu i energii, jak i poruszające odzwierciedlenie innowacyjnej wizji Harringa w sztuce współczesnej końca XX wieku.
Historie sprzedawców
Przetłumaczone przez Tłumacz GoogleGiclée Impresja (*) Keith Haring (**)
Reprodukcja dzieła “Untitled”, serigrafia stworzona przez Haringa w 1989 roku.
Luksusowa edycja na matowym, wysokiej gramaturze papierze cyfrowym (250 g/m²). Bardzo uniwersalny i wysokiej jakości papier produkowany w Niemczech z drewna bez kwasu i chloru.
Odnawialna przez Artestar New York zgodność praw autorskich. Copyright: Keith Haring Foundation.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).
- Wymiary arkusza: 60 x 47 cm
- Wymiary motywu: 50 x 37 cm
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze artystycznym, dlatego oferowana w stanie nienaruszonym).
Dzieło zostanie starannie obsłużone i zapakowane w wzmacnianą tekturową paczkę. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia (UPS DPD DHL FedEx)
Wysyłka obejmie także ubezpieczenie transportu o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem kosztów w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez dodatkowych kosztów dla kupującego.
(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druku sztuk pięknych, tworzony cyfrowo przy użyciu drukarek igłowych. Proces ten wykorzystuje tusze pigmentowe i specjalistyczne papiery, aby uzyskać dużą ostrość, precyzję barw i trwałość, idealny do reprodukcji dzieł sztuki i fotografii.
(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading, w stanie Pensylwania, USA. Dorastał w Kutztown i od najmłodszych lat wykazywał ogromne zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburghu, a w wieku 19 lat, już otwarcie będąc gejem, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie znalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, gdzie otrzymał wpływy od Keitha Sonnlera i Josepha Kossutha, którzy zachęcili go do kształcenia się na artystę koncepcyjnego po eksperymentach z formą i kolorem.
Haring zwrócił uwagę publiczności w 1980 roku, kiedy zaczął rysować podobizny w kreskówkowym stylu markerem w metrze Wielkiego Jabłka, a następnie malował kredą białą historyjki na czarnych panelach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilka aresztowań. Jego czyste linie, żywe kolory i aktywne postacie niosły silne przekazy o życiu i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tseng Kwong Chi.
W tym samym czasie zorganizował wystawę w Club 57 i brał udział w pokazie na Times Square, gdzie po raz pierwszy narysował zwierzęta i ludzkie twarze. Jego pierwsza wystawa solowa miała miejsce w Galerii Tony Shafrazy w 1981 roku, w tym samym roku brał udział w wystawie Documenta 7 w Kassel, Niemcy.
W 1982 nawiązał przyjaźń z młodszymi artystami tamtych czasów, takimi jak Kenny Sharf, Madonna i Jean-Michel Basquiat, a nawet poznał słynnego Andy'ego Warhola.
W 1984 Haring wyjechał do Australii i pomalował kilka muralów w Melbourne i Sydney, a także otrzymał pieniądze za swoją pracę ze strony National Gallery of Victoria i Australian Centre for Contemporary Art.
Odbył również wizyty i malował w Rio de Janeiro, w Musée d'Art Moderne w Paryżu, w Minneapolis i na Manhattanie.
Nawet w tym okresie zaprojektował różową kurtkę, którą Madonna nosiła podczas wykonywania utworu „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także brał udział w Biennale w Paryżu.
W listopadzie tego roku pojawił się na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzonym przez swojego przyjaciela Nicka Rhodesa z grupy Duran Duran.
W 1986 malował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, także pomalował ciało Grace Jones do teledysku „I’m Not Perfect” i otworzył sklep w SOHO, by sprzedawać swoje prace.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczno-polityczne epoki, takie jak antyaparthejd, AIDS i narkotyki.
Tworzył także dzieła sztuki pop dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca-Cola, a nawet zaprojektował okładkę benefisowego albumu „A Very Special Christmas”, na którym także była jego przyjaciółka Madonna.
W 1988 został włączony do elitarnej listy artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a w tym samym roku zdiagnozowano u niego AIDS, więc w kolejnym roku otworzył Fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą i promowanie prac artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego prac.
W czerwcu 1989 namalował swoje ostatnie publiczne dzieło na ścianie klasztoru kościoła św. Antoniego w Pizie. Dzieło to zatytułowano „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku zaledwie 32 lat ofiara AIDS.
(**) „Człowiek Kielich”, 1989, to żywy dowód zdolności artysty do łączenia zabawnych obrazów z głęboką, symboliczną głębią. Ta serigrafia oddaje charakterystyczną energię Harringa, używając odważnych linii, jaskrawych kolorów i dynamicznej kompozycji, by stworzyć postać jednocześnie kapryśną i urzekającą. Centralna postać, whose tors podzielony sugeruje strukturę warstwową, niemal jak matrioszka, jest uchwycona w pełnym ruchu, ramiona uniesione w gest pełen entuzjazmu, emanując żywotnością i ruchem. Linie i otaczające kształty potęgują to wrażenie kinetycznej energii, przekształcając postać w latarnię życia i animacji.
Na imponującym zielono-niebieskim tle z fioletowym, punktowanym tłem, praca ukazuje mistrzowskie użycie kontrastu i rytmu przez Harringa. Interakcja koloru, formy i ruchu ucieleśnia zainteresowanie Harringa uniwersalnością ludzkiej ekspresji, przekładając radość, witalność i łączność na język wizualny natychmiast rozpoznawalny. Postać „Człowieka Kielicha” kryształuje eksplorację Harringa transformacji, wielowymiarowości i interakcji między doświadczeniem indywidualnym a zbiorowym, odzwierciedlając jego życiowe zaangażowanie w tematy społeczne poprzez obrazy dostępne.
To dzieło ilustruje trwałe dziedzictwo Harringa: jego zdolność do tworzenia wizualnie urzekającej, społecznie rezonującej i głęboko ludzkiej sztuki. Jest to zarówno celebracja ruchu i energii, jak i poruszające odzwierciedlenie innowacyjnej wizji Harringa w sztuce współczesnej końca XX wieku.
