Tony Agostini (1916-1990) - Chaise Verte

To kolorowy obraz olejny Tony Agostini’ego jest charakterystycznym przykładem jego intymnych wnętrz i martwych natur z kwiatami, zakorzenionych w tradycji École de Paris.

- Kunstenaar: Tony Peter Agostini (1916-1990)
- Medium: olej na płótnie
- Wymiary: 22 x 12 cm (bez ramy); 39 x 29 cm (z ramą)
- Okres: +/- 1960
- Podpisano: w prawym dolnym rogu oraz na odwrocie płótna
- Sprzedane z ramą

Prezentowane na sprzedaż dzieło nie jest lithografią, lecz unikalnym, oryginalnie ręcznie namalowanym i podpisanym obrazem olejnym. Martwe natury z wiejskim krzesłem (chaise rustique) należą do najbardziej pożądanych i ikonicznych motywów w dorobku Agostiniego. To nie jest „studium poboczne”, lecz pełnowartościowe, representacyjne dzieło-klucz.

Centralnym punktem jest klasyczne, rustykalne, drewniane krzesło z plecioną siedzeniową matą, na którym stoi szklana waza z bujnym, ciepłymi barwami kwiatowym bukietem. Agostini tworzy śmiały kontrast, łącząc głębokie, żywe odcienie turkusu i petrolowego błękitu krzesła z ciepłymi odcieniami miodu i terakoty trzciny oraz kwiatów. Tło składa się z abstrakcyjnych, pionowych pasów w ciemnych, melancholijnych tonacjach, dzięki czemu centralna kompozycja wysuwa się na pierwszy plan i zyskuje teatralną głębię.

Kwiaty zostały namalowane grubą, wyczuwalną fakturą farby (impasto). Daje to różom lub piwoniom rzeźbiarską, trójwymiarową fakturę i żywą dynamikę.

Biografia

Tony Agostini (ur. jako Antoine Sylvestre Agostini) był wybitnym francuskim malarzem i litografem, należącym do post–francuskiej, powojennej sztuki École de Paris. Znany jest z potężnych martwych natur i umiejętności przekształcania codziennych wnętrz w ekspresyjne, kolorowe kompozycje.

W artystycznej dzielnicy Montmartre spotkał wpływowe postacie, takie jak malarz Gen Paul oraz pisarze Francis Carco i Marcel Aymé. Te spotkania zainspirowały go do całkowitego poświęcenia sztuce od 1946 roku.

Jego żywy sposób użycia koloru był silnie inspirowany przez sąsiada Gen Paula. W zakresie formy i kompozycji patrzył na zasady Paula Cézanne’a, w połączeniu z kubistycznymi deformacjami. We wczesnych latach malował głównie dynamikę tłumów i nocne życie paryskich ulic z mrocznym paletą barw. Później jego prace zaczęły jaśnieć, a jego zainteresowania przesunęły się w stronę pejzaży, wnętrz pracowni i intymnych martwych natur.

Od pierwszych wystaw w 1947 i 1948 roku regularnie prezentował swoje prace w prominentnych galeriach, takich jak Galerie Visconti (1951–1952) i Galerie Charpentier (1957–1963) w Paryżu. Od 1959 zyskał międzynarodową uwagę dzięki solowym wystawom w Nowym Jorku i San Francisco. Był stałym elementem czołowych corocznych paryskich salonów, w tym Salon des Peintres Témoins de leur Temps (od 1953), wpływowych wystaw School of Paris w Galerie Charpentier i Salon des Tuileries (1957).

Dzieła Tony’ego Agostiniego znajdują się w wielu wiodących krajowych i międzynarodowych kolekcjach muzealnych: Musée d'Art Moderne de Paris, Stedelijk Museum w Amsterdamie, Pinakothek der Moderne w Monachium, Musée Fesch na Korsyce, Musée Toulouse-Lautrec w Albi we Francji oraz Musée Matisse w Le Cateau-Cambrésis we Francji.