Roberto Cafarotti - Mea Culpa






Posiada magisterium z filmu i sztuk wizualnych; doświadczony kurator, pisarz i badacz.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142824
Doskonała ocena na Trustpilot.
Mea Culpa to olejne płótno Roberto Cafarotti (2026), oryginalne współczesne dzieło, 50 × 35 cm, ręcznie podpisane, w doskonałym stanie, z Włoch.
Opis od sprzedawcy
Roberto Cafarotti niedawno zdobył Nagrodę Fabrizio De André w sekcji malarstwa, dochodząc do dwudziestejpiątej edycji.
Mea Culpa
Olej na płótnie, 50 × 35 cm , 2026
Roberto Cafarotti
Jedna kobieta o niewzruszonym, lekko zirytowanym obliczu, otulona w długi czerwono-brązowy strój, z ramionami skrzyżowanymi na piersi w geście zamknięcia i osądu.
Po lewej, wysunięta na zieloną ścianę, jej czarny, szeroki cień wydaje się żyć własnym życiem: pochylony profil, ręka przyłożona do piersi, ciało zgięte w pozie wyznania. To ona, cień, szepcze „mea culpa”, podczas gdy rzeczywista kobieta stoi wyprostowana, spokojna i niemal oskarżycielska.
Wokół nich pokój oddycha samotnością i wspomnieniami: okrągły stolik z butelką wina i kieliszkiem, pusta filiżanka, ptak o niebiesko-żółtych skrzydłach, który wydaje się być zawieszony w powietrzu, lustra i ramy powielające obrazy, rośliny, draperie i sufit usiany unoszącymi się kształtami. Wszystko przyczynia się do stworzenia wewnętrznego teatru, gdzie wina i uraza prowadzą dialog bez słów.
Dzieło o intensywnym ładunku psychologicznym, w którym światło i cienie nie są tylko elementami formalnymi, lecz prawdziwymi protagonistami milczącego wyznania.
Roberto Cafarotti niedawno zdobył Nagrodę Fabrizio De André w sekcji malarstwa, dochodząc do dwudziestejpiątej edycji.
Mea Culpa
Olej na płótnie, 50 × 35 cm , 2026
Roberto Cafarotti
Jedna kobieta o niewzruszonym, lekko zirytowanym obliczu, otulona w długi czerwono-brązowy strój, z ramionami skrzyżowanymi na piersi w geście zamknięcia i osądu.
Po lewej, wysunięta na zieloną ścianę, jej czarny, szeroki cień wydaje się żyć własnym życiem: pochylony profil, ręka przyłożona do piersi, ciało zgięte w pozie wyznania. To ona, cień, szepcze „mea culpa”, podczas gdy rzeczywista kobieta stoi wyprostowana, spokojna i niemal oskarżycielska.
Wokół nich pokój oddycha samotnością i wspomnieniami: okrągły stolik z butelką wina i kieliszkiem, pusta filiżanka, ptak o niebiesko-żółtych skrzydłach, który wydaje się być zawieszony w powietrzu, lustra i ramy powielające obrazy, rośliny, draperie i sufit usiany unoszącymi się kształtami. Wszystko przyczynia się do stworzenia wewnętrznego teatru, gdzie wina i uraza prowadzą dialog bez słów.
Dzieło o intensywnym ładunku psychologicznym, w którym światło i cienie nie są tylko elementami formalnymi, lecz prawdziwymi protagonistami milczącego wyznania.
