Stefanie Schneider - Springtime (Suburbia)

Wiosna (Suburbia) - 2004

80x80 cm,
Wydanie 3/10.
C-type archiwalny druk oparty na polaroidzie.
Certyfikat i etykieta podpisu.
Inwentarz artysty #2759.
Nienatynkowane.

Stefanie Schneider's Suburbia series fotografowana na planie filmu "Everything put Together" w reżyserii Marca Forstera.

Podmiejskie obszary wspólnie, albo ludzie, którzy w nich żyją
Suburb { dzielnica, zwłaszcza mieszkalna, na obrzeżach miasta lub dużego miasta }
synonimy [Obwodowy brzeg, Obrzeża, Peryferie, Granice, Zewnętrzne tereny, Otoczenie]

...Jednak jeśli chodzi o analogię, najbliższą proksymalnością do fotograficznego dzieła Schneider jest film. Dla wielu jej tytułów pochodzi bezpośrednio z filmu, w serii fotograficznej jak OK Corral (1999), Vegas (1999), Westworld (1999), Memorial Day (2001), Primary Colours (2001), Suburbia (2004), The Last Picture Show (2005) i w innych przykładach. Jej prace zawierają także konkretne obrazy, które noszą tytuł Zabriskie Point, fotografia jej siostry w pomarańczowej peruce. Rzeczywiście wstępny tytuł niniejszej publikacji Stranger Than Paradise pochodzi z filmu Jima Jarmuscha o tym samym tytule z 1984 roku. Jednakże byłoby niebezpiecznie posuwać to porównanie zbyt daleko, ponieważ jej cykl 29 Palms (1999) zapowiada późniejszy tytuł filmu, który ukazał się dopiero w 2002 roku. Co próbuję tu powiedzieć, to fakt, że film stanowi węzeł kultury amerykańskiej, i nie chodzi o to, że fotografie Schneider bezpośrednio odwołują się do tych filmów (choć w niektórych przypadkach tak jest), lecz że odwołując się do nich, sięga po tę samą kulturę amerykańską, którą jej photo-novels wytrąca z kontekstu i poddaje analizie. Krótko mówiąc, można by powiedzieć, że jej narracje wizualne usuwają z filmów stereotypowe hollywoodzkie tropy, które wiele z nich posiada. Rzeczywiście, filmy, które najbardziej ją inspirowały, to te, które podobnie dekonstrukują tę samą sentymentalną i coraz bardziej wulgarne „Amerykańskie Marzenie” propagowane przez Hollywood. Należą do nich filmy takie jak Blue Velvet Davida Lyncha (1986), Wild at Heart (1990), The Lost Highway (1997), The Last Seduction (1994) Johna Dahla, czy filmy Ridleya Scotta Thelma i Louise ze wszystkimi typowymi gadżetami inspirowanymi kobiecą siłą. Ale służą one jedynie jako tło, rodzaj ogólnego scenogramu, z którego Schneider mogłaby czerpać ludzkie i abstrakcyjne elementy, bowiem jako filmy komercyjne nie są produktem przypadku i losowości. Nie mniej jednak jasne jest, że dekonstruowania płci, które postacie w tych filmach tak często prezentują, mianowicie aktywna rola kobiet obdarzonych wolną i autonomiczną seksualnością (nawet ofiara zamieniająca się w drapieżnika), często znajdują rezonans w zachowaniach obserwowanych w fotografiach Schneider i w sekwencjach DVD; to samo poczucie seksualnej autonomii, które Stefanie Schneider posiada i wobec którego jest osobiście zaangażowana...

(Mark Gisbourne, Stranger than Paradise)