Castagna Maurizio 1961 - XL - Prima della Forma

Maurizio Castagna – Przed formą
W Przed formą Maurizio Castagna kondensuje ponad pięćdziesiąt lat badań malarskich w kompozycji nasyconej energią, w której materia, gest i wizualna pamięć zdają się wyprzedzać każdą możliwość przedstawienia. Wykształcony w Akademii Albertiny Sztuk Pięknych w Turynie i obecny w trakcie swojej działalności w publikacjach artystycznych takich jak Bolaffi i Giorgio Mondadori, Castagna stopniowo porzuca granice figury, by rozwinąć własny język oparty na warstwowaniu powierzchni, sile znaku i eksperymentowaniu z materią.
W tym dziele zielono-turkusowe tło staje się głęboką, nieokreśloną przestrzenią, z której wyłaniają się struktury pionowe, siatki, ryty i duże ruchy spiralne. Ziemie, żółcie, żelaziste czerwienie, czernie i nagłe pomarańczowe rozbłyski przecinają powierzchnię niczym fragmenty rzeczywistości w fazie formowania. Niektóre elementy zdają się przywoływać architektury, rusztowania albo skarby; inne przybierają charakter organiczny, niemal komórkowy. Każde możliwe rozpoznanie jednakże od razu jest konfrontowane przez kolejny gest, pozostawiając obraz zawieszony na granicy między budowaniem a rozpuszczeniem.
Napięcie kompozycyjne pochodzi przede wszystkim z konfrontacji między pionowością środkowej części a ruchem kołowym dominującym po prawej. Dla pozornej stabilności struktur przeciwstawia się energia spirali, pradawnej figury ekspansji i powrotu. Czarny znak przechodzi i łączy te elementy jak pisanie pradawne: rzeźbi, wyznacza granice i przecina materię bez przekształcania się nigdy w w pełni zrozumiały kod.
Tytuł Przed formą wprowadza zatem klucz interpretacyjny – istotny. Castagna wydaje się badać nie formę ukończoną, lecz chwilę, która ją poprzedza: moment, w którym materia, kolor i gest już posiadają pewien kierunek, lecz nie przybrały jeszcze ostatecznej tożsamości. Obraz staje się miejscem narodzin, w którym porządek i chaos nie są przeciwstawnymi terminami, lecz siłami niezbędnymi jedną dla drugiej.
Złożoność powierzchni ujawnia, przy długim spojrzeniu, precyzyjną wewnętrzną równowagę. Najgęstsze strefy są zrównoważone przez otwory tła; na materię osadniczą odpowiadają szybkie i instynktowne znaki; monumentalność pionowych struktur kontrastuje z dynamizmem form kołowych. Dzieło thus zachowuje fizyczność procesu malarskiego i jednocześnie głęboko evocującą wymowę.
Przed formą włącza się w dojrzałą fazę poszukiwań Maurizio Castagni, artysty o długim doświadczeniu, dla którego mieszanie technik, materii i gestu stało się jednym z centralnych elementów jego drogi. Tkanka nie proponuje zamkniętej narracji, lecz celowo zachowuje możliwość wielu odczytów: miasto wyobrażone, organizm, znalezisko, pejzaż wewnętrzny lub czysta konstrukcja malarska. To właśnie w momencie, gdy oko próbuje nadać temu, co widzi, nazwę, obraz zdaje się ponownie się przekształcać, powracając do bycia materią: przed formą.