Miquel Torner de Semir (1938) - Interior con menina

Podpis obrafinem przez artystę na dole

Dzieło prezentowane bez oprawy

Wymiary dzieła: 55 cm wysokości x 46 cm szerokości

Dobry stan zachowania

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::

BIOGRAFIA MIQUELA TORNERA DE SEMIR.

Miquel Torner de Semir urodził się w 1938 roku w zamku Santa Pau w Garrotxa (Girona), będąc ostatnią osobą żyjącą, która przyszła na świat w tej symbolicznej warowni otoczonej przez wulkany (obecnie mieszka w San Feliu de Guíxols). Ten fakt kształtuje jego rolę malarza. Człowiek starej Katalonii, wykształcony, od zawsze czuł przyciąganie do Średniowiecza, romańskiego Pirenejów i gotyckich pierwowzorów. Ślad sztuki renesansu włoskiego, zwłaszcza malarzy Quattrocento włoskiego, takich jak Fra Angelico czy Rafael, daje się wyczuć w wielu portretach żeńskich Tornera de Semir, w tym w tym, które nas zajmuje. To właśnie ta mieszanka dawnego i nowego stanowi oryginalność jego twórczości. Najbardziej formują go wiedza o romańskim i gotyku. Jego postacie, często obrysowane grubą ciemną linią, przypominają gotyckie witraże – świetliste, piękne same w sobie. Uczeń malarza murala i użytkownik rysunku Ricarda Marleta, uczy się tego, co dla niego najważniejsze, dyscypliny rysunku. Pod mistrzem Marletem poznaje Modernizm i kataloński Nuevocentismo. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Sant Jordi w Barcelonie oraz w szkole San Fernando w Madrycie, gdzie odwiedzi Muzeum Prado i nasiąknie malarstwem Velázqueza, decydując się na reprodukcję „Damy w pazowie” na swój sposób, własnym stylem, z żywymi kolorami takimi jak różowy i fosforescencyjny fiolet, co nie pozostawia wątpliwości co do podkreślenia, nowoczesności i sympatii artysty. Co więcej, jeśli uważnie spojrzeć, w twórczości artysty widać technikę kolażu, w której wbudowuje fragment tkaniny, kartonu, a nawet partytury muzycznej.

W Paryżu zaczyna swoją twórczość, jak sam nazywa, „między tym, co stare a tym, co nowe”. Rozpoczął wystawianie indywidualnych w Terrassie w 1968 roku, później także w innych katalońskich miastach i w Paryżu (galerie Espace i Boutique). Jego prace rozwijały się od figurywizmu śródziemnomorskiego, prowadząc do abstrakcji, a następnie powracającego do figuratywnego nowoczesnego pojęcia. Uważany jest ostatecznie za jednego z najważniejszych przedstawicieli malarstwa śródziemnomorskiego.

Wszystkie te tendencje nie były mu obce, ponieważ w Barcelonie miał okazję poznać grupę Dau al Set. W szkole Dau al Set spotyka renomowanych artystów takich jak Tharrats, Muxart czy Tàpies. Jego malarstwo charakteryzuje się użyciem jaskrawych i bogatych kolorów. Jego twórczość można zdefiniować jednym słowem – ŻYCIE. Zatem wspaniałe dzieło tego katalońskiego malarza charakteryzuje się bogatym i gęstym kolorytem o dużej żywotności, który, łącząc różnorodne materiały użyte jako podkład, daje efekt ekspresjonistycznego malarstwa o wysokiej jakości chromatycznej i wyrazistej osobowości, czyniąc artystę mistrzem.

To, co klasyczne, a to, co nowe, łączą się w pędzlu Miquela Tornera de Semir. Czas rozpuszcza się, ginie. Linia oddzielająca przeszłość od teraźniejszości znika dzięki jego obrazom, dzięki jego sposobowi kreślenia na płótnie. Miquel osiąga to, co nieliczni wcześniej: mówić o przeszłości z głosem teraźniejszości. Jego głos to jego obrazy. Jego metoda to pasja. Jego osiągnięcie to całe jego dzieło.

Malarz z Gerony jest inspirowany dawnymi mistrzami, Giotto, renesansem włoskim oraz nieformalnym poszukiwaniem abstrakcyjnych malarzy. Wszystko to stanowi punkt wyjścia jego malarstwa; interesuje go tak bardzo lub bardziej rzemiosło niż koncepcja, pragnie być mostem między przeszłością a teraźniejszością, a także otwarty na wszystko, co nowe, na stałe poszukiwanie. Interesujący kontrast w twórczości Miquela jest sposób, w jaki ukazuje postacie, miejsca i sytuacje z dawnych epok, przetworzone technikami malarskimi nowoczesnego wyrazu. Ten wybitny kataloński malarz potrafił zerwać z regułami czasu. Mówiąc prosto, Miquel Torner de Semir definiuje linie i formy tak bezpośrednio, że na pierwszy rzut oka trudno uwierzyć, że to płótno o dwóch wymiarach, gdy w rzeczywistości wygląda na to, że malarstwo to suma faktur trójwymiarowego świata.

Niektóre z jego prac mają wyraźny akcent fafabistyczny, z intensywną i ekspresyjną paletą barw, w kontraście do spokoju i pustego spojrzenia twarzy, co zaprasza obserwatora do zgłębienia otoczenia dzieła i myśli artysty. Mimo to Torner de Semir ma własny styl oparty na prostocie realizacji w bardzo dobrze zorganizowanej kompozycji. Postacie żeńskie mają powolne kształty sztuki religijnej i wyrażają spokój ducha. Figura służy Semiro do domagania się porządku i rytmu działań ludzkich.

Według Joana Lluís Montañé, Barselonczyka, członka Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki, wszechstronna twórczość Tornera de Semir zainteresowana jest kompozycją i kolorem – źródłem tworzenia szczegółowo opracowanych dzieł, w których widoczne są ślady determinacji i kontrastującej palety. Prezentuje postacie, pejzaże i kompozycje, które stanowią jasny przykład akademizmu malarskiego, nie rezygnując z pewnych innowacji formalnych i technicznych, wszystko to w niepodrabialnym personalnym stylu plastico.

Krytyk sztuki Josep M. Cadena mówi o Semirze: „Malarz podkreśla silnymi i precyzyjnymi liniami sylwetki głównych elementów każdej kompozycji i używa podstawowych i czystych kolorów, by wyrażać uczucia. Kiedy to możliwe, tworzy obraz w obrazie i próbuje umieszczać interpretacje i znaki abstrakcyjne w swoich tłach. Dzięki temu uzyskuje pozytywny związek między różnymi formami wyrazu artystycznego, który go motywuje, a jego język plastyczny staje się znacznie bogatszy i atrakcyjniejszy. Ma własny styl oparty na prostocie realizacji w bardzo dobrze zbudowanej kompozycji. Jego żeńskie postacie mają spokojne formy sztuki religijnej i wyrażają spokój, którego realizacje ducha muszą przestrzegać. Figura służy mu do domagania się porządku i rytmu działań ludzkich; jego malarstwo jest etyczne. Skutecznie przekazuje pozytywne odczucia tym, którzy znają jego twórczość".

Dla J. Llop S.: „Rysunek, podstawowy, mocny, precyzyjny, cięty, wyznacza formę, ogranicza przestrzenie w przemyślanych kompozycjach, które nam serwuje Torner de Semir. A potem przychodzi widzenie w inny sposób, to wyobraźnia, sny, które łączą się z rzeczywistością, którą opisuje i ubiera chromatyzmem łączącym kolory podstawowe, delikatne odcienie. To styl osobisty, który odkrywa inną rzeczywistość pejzażu, postaci. Dzieło interesujące i pociągające, które wciąga widza i prowadzi go drogą wyobraźni".

Zgodny ze swoim postrzeganiem prymitywów, nie martwił się zbytnio o swoją społeczną projekcję wobec swoich nauczycieli, którzy czasami pozostawali bezimienni; mimo że jego prace są w wielu krajach, wystawiał w Europie, Ameryce i Japonii; trudno dokonać wyczerpującego zestawienia jego cv. Obecnie wystawia na stałe w Galerii Arcadia w Madrycie.

W roku 2003 zostaje wybrany przez Muzeum Królewskiego Domu Monety do opublikowania jednej z jego prac na kopercie pocztowej i udziału w wystawie XXV rocznicy Konstytucji Hiszpańskiej. Tymczasem Muzeum Królewskie Domu Monety w Madrycie zorganizowało wystawę jego prac.

Dzieła Tornera były prezentowane w wielu miastach europejskich i hiszpańskich, takich jak: Paryż, Bruksela, Frankfurt, Heidelberg, Strasburg, Saint-Paul-de-Vence, Dijon, Clermont-Ferrand, Barcelona, Girona, Walencja, Sewilla, Pontevedra, Oviedo, itd. Poniżej prezentujemy kilka z najważniejszych wystaw katalońskiego artysty:

Najważniejsze wystawy
Amics de les Arts. Terrassa – Barcelona.
Pinacoteca. Sabadell – Barcelona.
Societé des Artistes Indépendants. Paris.
Grand Palais. Paris.
Dan Art, Béziers-Francja.
Galerie Espace. Paris-Beaubourg.
Lyons Club. Chartres Doyen – Francja.
Zaproszony jako honorowy gość na wystawę Cercle Espanyol. Dreux – Francja.
Salon d’Automne. Clermont-Ferrand – Francja.
Grand Prix la Femme et l’Imagerie Jeanne Gatineau. Paris.
Sala Gavina. Palamós – Girona.
Sala Clará, Olot-Barcelona.
Espai cultural Francolí-Barcelona.
Galerie Boutique. Paris, Francja.
La Galerie de l’Hôtel Méridien. Paris.
L’Atelier. Platja d’Aro, Girona.
Ausstellungsräume der Mineralquelle Eptigen. Szwajcaria.
Galería Arcadia – Madrid.
Galería de arte Star. Colectiva. Madrid.
Galería 4 Cantons. Olot, Girona.
Galería Catalonia-Barcelona.
Galería Art 16. Olot, Girona.
Pedreguet Art espai contemporani. Girona.
Galería Da Vinci Art. Girona.
Galerie Ducs de Dijon. Francja.
Galería Campo u Campo. Belgia.
Galería B.C.S. Estrasburgo. Francja.
Haus Arnold. Frankfurt am Main. Niemcy.
Haus Berlinghoff. Heidelberg. Niemcy.
Naumilenium. Barcelona.
Lart century art. Barcelona.
Real Club Náutico de Sanxenxo. Pontevedra.
Picassomio.com Madryt.
Galeries d’Art Christian Dazy. Dijon-Megève-Francja.
Wystawa upamiętniająca 25. rocznicę Konstytucji Hiszpańskiej. Madryt.
Sala Constanti Art, Reus. Wspólna wystawa świąteczna, 2009 – Tarragona.
#parisapartment