Diego Dattola - Ciò che resta (diptych)





€ 31 | ||
|---|---|---|
€ 28 | ||
€ 25 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 143856
Doskonała ocena na Trustpilot.
Diego Dattola prezentuje Ciò che resta, oryginalny diptyk z 2024 roku wykonany olejem na płótnie (dwa panele obok siebie, łączny wymiar 60 × 80 cm; każdy panel 60 × 40 cm), ręcznie podpisany z tyłu, z certyfikatem autentyczności, w doskonałym stanie, pochodzący z Włoch, wykonany w stylu współczesnym i wysłany zamontowany na dwóch listwach.
Opis od sprzedawcy
Artysta: Diego Dattola
Tytuł, rok i technika: *Ciò che resta* (What Remains), 2024, olej na płótnie
Wymiary: Pojedynczy panel: 60 × 40 cm. Całość (diptyk ustawiony obok siebie): 60 × 80 cm
Szczegóły podpisu: Podpisane i opatrzone datą na odwrocie
Wydanie: Dzieło oryginalne
Proveniencja: Kolekcja artysty
Dokumentacja: Certyfikat autentyczności (CoA)
Stan: Prace z 2024 r., w doskonałym stanie oryginalnym, bez renowacji ani defektów.
Wysyłka: Wysłane zamontowane na dwóch listwach konturowych, ponieważ jest diptykiem.
Wystawione w: "Biennale di Messina 2025 | 27 września – 23 listopada 2025 | Chamber of Commerce | Messina".
Opis pracy:
W tym diptyku artysta konstruuje wewnętrzny pejzaż, w którym emocja staje się ciałem, obecnością, a ostatecznie — nieobecnością. Postać kobiety, zanurzona w monochromatycznych odcieniach niebieskiego, wyłania się z półcienia jak myśl na progu ukształtowania. Jednak nie ma stabilnej definicji: twarz się podwaja, a dłonie rozpuszczają się w ulotnym geście. To obraz emocji, która wchodzi i wychodzi z ciała, drgając i krusząc się w takcie pojedynczego momentu.
W drugim panelu postać znika. Echo figury zostaje zredukowane do cienia, abstrakcyjnego rozmazu, jakby ciało ustąpiło pamięci, jakby intensywność emocji pochłonęła samą formę uczuć. Obecność przechodzi w duchowość, rozpuszczając się w błękicie emocji tak głębokiej, że staje się niewidoczny. Wybór niebieskiego — chłodnego, a zarazem emocjonalnie intensywnego odcienia — wywołuje stan melancholii, introspekcji i ciszy. To kolor nocnego myślenia, delikatnego żałobnego nastroju, świadomej dystansu. Jednak obraz nigdy nie jest płaski: materiał wibruje, nakłada warstwy, pulsuje. Podobnie jak sama emocja — której nigdy nie da się w pełni pochwycić, lecz pozostawia ślady na powierzchniach poprzez subtelne ślady wizualne.
Dzieło nie przedstawia twarzy ani ciała, lecz zmieniający się stan duszy. Postać jest mniej podmiotem niż projekcją: tym, co pozostaje z nas, gdy poddajemy się uczuciu, albo gdy uczucie nas opuszcza.
Artysta: Diego Dattola
Tytuł, rok i technika: *Ciò che resta* (What Remains), 2024, olej na płótnie
Wymiary: Pojedynczy panel: 60 × 40 cm. Całość (diptyk ustawiony obok siebie): 60 × 80 cm
Szczegóły podpisu: Podpisane i opatrzone datą na odwrocie
Wydanie: Dzieło oryginalne
Proveniencja: Kolekcja artysty
Dokumentacja: Certyfikat autentyczności (CoA)
Stan: Prace z 2024 r., w doskonałym stanie oryginalnym, bez renowacji ani defektów.
Wysyłka: Wysłane zamontowane na dwóch listwach konturowych, ponieważ jest diptykiem.
Wystawione w: "Biennale di Messina 2025 | 27 września – 23 listopada 2025 | Chamber of Commerce | Messina".
Opis pracy:
W tym diptyku artysta konstruuje wewnętrzny pejzaż, w którym emocja staje się ciałem, obecnością, a ostatecznie — nieobecnością. Postać kobiety, zanurzona w monochromatycznych odcieniach niebieskiego, wyłania się z półcienia jak myśl na progu ukształtowania. Jednak nie ma stabilnej definicji: twarz się podwaja, a dłonie rozpuszczają się w ulotnym geście. To obraz emocji, która wchodzi i wychodzi z ciała, drgając i krusząc się w takcie pojedynczego momentu.
W drugim panelu postać znika. Echo figury zostaje zredukowane do cienia, abstrakcyjnego rozmazu, jakby ciało ustąpiło pamięci, jakby intensywność emocji pochłonęła samą formę uczuć. Obecność przechodzi w duchowość, rozpuszczając się w błękicie emocji tak głębokiej, że staje się niewidoczny. Wybór niebieskiego — chłodnego, a zarazem emocjonalnie intensywnego odcienia — wywołuje stan melancholii, introspekcji i ciszy. To kolor nocnego myślenia, delikatnego żałobnego nastroju, świadomej dystansu. Jednak obraz nigdy nie jest płaski: materiał wibruje, nakłada warstwy, pulsuje. Podobnie jak sama emocja — której nigdy nie da się w pełni pochwycić, lecz pozostawia ślady na powierzchniach poprzez subtelne ślady wizualne.
Dzieło nie przedstawia twarzy ani ciała, lecz zmieniający się stan duszy. Postać jest mniej podmiotem niż projekcją: tym, co pozostaje z nas, gdy poddajemy się uczuciu, albo gdy uczucie nas opuszcza.

