Jacopo Benito Bossuet - Massime, e riflessioni sopra la Comedia - 1730

Massime i refleksje nad komedią Jacques-Bénigne Bossueta, w włoskim tłumaczeniu opublikowanym w Wenecji przez Giovanni Gabriello Hertz w 1730 roku.

[79]. 8*

Książka w dobrym stanie, okładka z kości słoniowej z tytułem ręcznie pisanym na grzbiecie, wewnętrzne strony zijemnięciem wilgoci i brązowieniem niezbyt intensywnym.

Jest to włoska wersja Maximes et réflexions sur la comédie, pierwotnie opublikowanych w Paryżu przez Jean Anisson w 1694 roku. Termin „komedia” odnosi się tutaj do teatru i przedstawień scenicznych szeroko pojętych.

Dzieło powstało w wyniku kontrowersji dotyczących moralności teatru. Religijny teatyn Francesco Caffaro popierał możliwość dopuszczania widowisk; Bossuet zareagował surową krytyką, którą rozwinął w niniejszym traktacie.

Główną kwestią jest wpływ przedstawienia na widza: według Bossueta ukazywanie namiętności w sposób przyjemny i angażujący może je także wzbudzać u samych obecnych. Jego krytyka dotyczy zatem siły emocjonalnej spektaklu, oprócz treści tekstów. To istotny dokument konfrontacji między kulturą teatralną a dyscypliną religijną we Francji XVII wieku.

Jacques-Bénigne Bossuet, urodzony w Dijon 27 września 1627 roku i zmarły 12 kwietnia 1704, był teologiem, kaznodziejem i pisarzem. W 1670 roku został nauczycielem Delfina Francji, a w 1671 członkiem Académie française. Sławny przede wszystkim z kazań i pogrzebowych homilii, Discours sur l’histoire universelle i kontrowersyjnych pism religijnych, w tym tych przeciwko Fénelonowi w kwestii lekkiego mistycyzmu (quietismo).

Znany jako „Orzeł z Meaux”, był biskupem tego miasta od 1681 do 1704 roku. Jego działalność połączyła elokwencję literacką z obroną doktryny i dyscypliny katolickiej.

Tom interesuje przede wszystkim tych, którzy kolekcjonują historię teatru, polemiki teatralne oraz włoskie przekłady autorów francuskich. Obecność edycji w zbiorach historycznych dokumentuje jej krążenie, lecz sama w sobie nie wystarcza, by określić jej rzadkość.

Nie przypisywałbym jeszcze kwalifikacji „pierwszej edycji włoskiej”: trzeba pogłębić kolejność tłumaczeń. Bibliografia specjalistyczna wskazuje także edycję łukową w Lombardii u Nicolao Mencacci.