Vanni Viviani (1937-2002) - A viviani Magritte

Vanni Viviani urodził się w 1937 roku w regionie Mantova, w San Giacomo delle Segnate.
W Bolzano rozpoczyna działalność artystyczną, początkowo opartą na malarskiej i rzeźbiarskiej figuracji, a w latach siedemdziesiątych przeprowadza się do Mediolanu, stolicy sztuki europejskiej, gdzie odczuwa potrzebę przejścia od zbiorowości źdźdź do indywidualności „Jabłka”, symbolicznego i erotycznego odwołania, będącego owocem religii, bajek, nauki i herosów, które przywołuje ważne momenty przeszłości – od Złotego Jabłka Parida po religijność Piera della Francesca – aby zakończyć surrealizmem magrittowskim, gdzie jabłko jest symbolem życia, zmysłowości, miejscem idei.
Krytyka podąża za nim z rosnącym zainteresowaniem w jego kreacyjnej paraboli; Mario De Micheli mówi o nim: „Viviani, prodigioso giardiniere di un incorrotto pomario”; Renzo Margonari, „Viviani, nie maluje jabłek, lecz ludzkie nagie postacie”.
To w 1988 Viviani opuszcza starą bohemyjską dzielnicę Brera w Mediolanie, aby powrócić do rodzinnego kraju i swoich wergiliańskich korzeni: wymyśla Villa Ca di Pom, nagromadzając znaczenia w swoim dziele, urzeczywistnia swój wszechświat, zdobywając swoją najgłębszą tożsamość.
I właśnie „pom” – jabłko – jest tematem dzieł w kolekcji Fundacji BAM: 38 obrazów o znaczących rozmiarach, witraż oraz wielobarwna majolika, wszystkie przechowywane w skarbcu.
Nie sposób zapomnieć o 2002 roku, ostatniej wielkiej antologicznej wystawie „Pom Aria”, w Fruttiere di Palazzo Te w Mantovej, która syntetyzuje jego życie artystyczne, od ździeł do jabłek, a kończy się wielkimi rzeźbami wykonanymi z wydrążonych blach stalowych, które ukazują w negatywie przedstawienia „Duszy” jego postaci od Adama po Dafne i Anioły Totemiczne.