Massimo Riccò - Paris

#collectorscorner

Opera unica, prosto ze studia artysty.
Wymiary 70x80 cm grubość 2 cm, wykonana na płótnie z czystej bawełny, zamocowana na drewnianej ramach z drewna sosnowego wysokiej jakości, w całości wykończona we Włoszech.
Dzieło z Certyfikatem Autentyczności podpisanym osobiście przez artystę, z centralnym zaczepem, finalną ochronną warstwą lakieru, gotowe do powieszenia.

Massimo Riccò urodził się w Modenie w 1961 roku, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Pod koniec lat 90. wszedł do świata sztuki, rysował ołówkami, węglem i sanguinką, ale wkrótce przeszedł na kolor dzięki technikom olejnym i akrylowym.
Po pierwszym krajobrazowym, impresjonistycznym podejściu o charakterze głównie figuratywnym, z biegiem lat ukształtował się stały rozwój w stronę zerwania z formą, powierzając kolorowi zadanie nadania dziełu siły i dynamiki.
Stałe jest dążenie kompozycyjne do różnych tematów oraz badanie różnych materiałów, które mogą być użyte do skutecznego przekazu artystycznego.
Od lat zajmuje się, oprócz produkcji artystycznej, także nauczaniem malarstwa, starając się pobudzać kreatywność i osobistą interpretację, stałe wyzwanie proponowane zgodnie z jego wizją sztuki.
Oprócz licznych wystaw, ekspozycji i wyróżnień, może pochwalić się dużą liczbą nagród na szczeblu krajowym.

Web: www.massimoricco.eu
Mail: massimo.ric61@gmail.com

Niektóre z licznych tekstów krytyków ze świata sztuki:

Miara i proporcja wyznaczają dzieła Riccò, który, nie zdradzając nigdy swego uważnego studium rytmów kompozycyjnych, pozwala oku oglądającego na oddechy koloru o intensywnym oddziaływaniu emocjonalnym. Potencjały chromii, które artysta wykazuje, orchestrują rytm mieszający równowagę i kontrast, dzieląc samą naturę światła, statycznego i jednocześnie żywego...
Konsument staje się świadkiem procesu, alchemii przekształcającej rzeczywistość w abstrakcyjne plamy, które dzieła niosą ślady, czasem obfitsze, czasem skromniejsze.
Pasja chwili, spotkania serca z rzeczywistością, jest obficie objawiana przez artystę, który nie szczędzi swojego obserwatora temu, co się stało: poetyka Massimo Riccò ujawnia dojrzałość i świadomość kogoś, kto ma coś do opowiedzenia i nie może polegać na niczym innym niż płótnie.
(Margerita Fraccon – Edukatorka muzealna, ekspertka sztuki współczesnej)

Między naturą a wyobraźnią, rzeczywistością a abstrakcją rzeczywistości, płynie piękna malarskość Massimo Riccò. Wrażenia zatrzymane w evocacyjnym momencie i cenne chwile łączą się w kolorze i świetle w malarstwie związanym z ekspresjonistyczną sztuką o emocjonalnej energii, w którym płynie patos w chromatyce, idącej ku natychmiastowej gestualności malarskiej... (Carla d’Aquino Mineo)

Riccò wprowadza do swych dzieł kolor, który potrafi przyjąć minimalne warianty, zestawienia trudne. Dowodzi to, że osiągnął w swoim artystycznym działaniu biegłość i pewność środków wyrazu.
Wyjątkowa wrażliwość Riccò ujawnia się w samych tematach, które artysta wybiera, czyniąc je uczestnikami rzeczywistości, gdzie zawsze istnieją jakości i intonacje, co dowodzi, że od samego początku są to powściągliwość i powaga intencji, ostateczny cel...

Czy można jeszcze mówić o fantastycznych wizjach, czy też w pewnych momentach dnia to, co otacza człowieka, jest naprawdę fantastyczne, jak w obrazach mistrza Riccò?
Odpowiedź tkwi w oryginalności i skoku jakości, który sprawia, że artysta zasługuje na uwagę właśnie z powodu zdolności do wywyższania duszy ponad pozory rzeczy.

Riccò kocha malarstwo i maluje z wielkim zapałem, więc opowiada to, co widzą jego oczy, a jego poetycka natura podpowiada mu.
Malować obrazy, które podziwia się z wielką przyjemnością, ponieważ wyraźnie widać w nich smak piękna, pewność w dawkowaniu świateł i cieni, które nie są niczym innym jak „emocjami” chwili, wyrażonymi z dużą osobistą siłą, a do tego bogactwem jego ducha, nie oderwanego od bujnej fantazji, ale mieszczącego się w granicach dobrego gustu.
O jego dorobku na pewno będzie się mówić.
( Krytycy Studio Sztuki MC – Fundacja Livio Collina)

Malarstwo Massimo Riccò jawi się jako lekka harmonia, która powoli zbliża się od swoich odcieni ku bardziej konkretnym elementom, stając się coraz bliższą nam i tylko na początku myląco zniekształcająca widza. W ten sposób obraz, przy pierwszym, niemal abstrakcyjnym odczycie, nabiera postaci figuratywnej, powiększając się coraz bardziej i nadając przedstawianej rzeczywistości całe jej malarskie oblicze.
Dwie rzeczywistości nakładają się na siebie bez unicestwienia, łącząc się w symbiozie graficznej i chromatycznej. Z mocnymi kolorami na pierwszym planie przechodzimy powoli w stronę wyraźnie figuratywnej rzeczywistości, będącej duszą obrazu i pełnej delikatności. Z Subjects mistykowymi, ale precyzyjnymi, obrazy pozornie niejasne, lecz konstruktywne, niezbędne dla równowagi płótna.
Piękne pejzaże pojawiają się jak z eteru jeszcze niepewnego, lecz budującego się powoli z siłą i pewnością.
Chromia jest mocna i dobrze rozłożona. Światła i cienie budują objętości i odległości, które perspektywa harmonizuje. Budynki przedstawione są z różnych epok, a pejzaże wyrażają obszerne obszary. Wszystko wyłania się z delikatnej chromatycznej mgły, która tworzy ogromny oddech...
(Enrico Miglioli)
Opanować środki malarskie, techniki, pokusy, a następnie przemieszać wszystko w wizję niezwykle oryginalną i sugestywną.
Massimo Riccò nadal potrafi zaskakiwać sygnaturą figuratywną, która już wcześniej wydawała się mówić wszystko, wyrażać wszystko, oprócz tej delikatnej malarstwa, która kwestionuje widok na różnorodnych i nałożonych planach, w dotykach koloru mistrzowsko ukierunkowanych...
(Silvia Arfelli)