Lucía Laurent - XL - Tres Almas

Lucía Lauren (LILI) jest kubańską artystką o wykształceniu plastycznym, w zasadzie samodzielnie kształtującą swój warsztat, absolwentką kierunku Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie w Hawanie.

Jej stosunek do obrazu zaczął się dużo wcześniej niż profesjonalnie zajęła się malarstwem. Fotografia była jej pierwszym terytorium twórczym: poprzez nią rozwinęła wyjątkową wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i reprezentację ludzkiej figury. Następnie przez kilka lat zgłębiała świat tatuażu, etap determinujący zrozumienie, jak istotne stają się w jej obecnej malarskiej praktyce linia, sylwetka, uproszczenie form i klarowność graficzna.

W końcu odnalazła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń wyrazu. Malarstwo pozwoliło jej połączyć wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, tworzony głównie techniką akrylu na płótnie.

Twórczość Lucía Lauren koncentruje się zwłaszcza na kobiecie, naturze, kwiatach i zwierzętach, z powracającą obecnością kota jako cichego towarzysza jej bohaterek. To sceny, które rzadko starają się opowiadać o niezwykłych wydarzeniach. Wręcz przeciwnie, artystka zdaje się interesować drobnymi spokojnymi momentami: kobietą trzymającą kota, postacią otoczoną kwiatami, kieliszkiem wina, wyimaginowanym ogrodem lub po prostu chwilą kontemplacji.

Jej malarstwo zaczyna się od wyraźnego syntezu wizualnego. Lucía usuwa dużą część informacji pobocznych, pozostawiając tylko to, co uznaje za istotne. Spokojne twarze, duże obszary koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy od razu czytelne, a zarazem nasycone wrażliwością.

W jej języku słychać echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z dekoracyjnymi odwołaniami do stylu art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się reinterpretowane przez własną wrażliwość, cieplejszą, codzienną i kobiecą.

Jednym z najciekawszych aspektów jej pracy jest użycie koloru. Pudrowe różowe, terakoty, ochry, musztardy i odcienie kremowe współistnieją z głębokimi czerniami, zieleniami o odcieniu niebieskiego, intensywnymi czerwieniami i bardzo czystymi bielami. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i niemal domowa; w innych kontrast barwny nabiera wyraźnie graficznej intensywności.

Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym jej malarskim uniwersum. Nie przedstawiana jako postać heroiczna czy dystansowana, lecz z opanowaną, spokojną, elegancką i introwertyczną kobiecością. To figury o spokojnych spojrzeniach, powolnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, ale jest to glamour intymne i ciche.

Kotki odgrywają szczególnie interesującą rolę. To nie tylko dekoracyjne elementy; są symbolami towarzystwa, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W dziełach, w których kobieta i zwierzę się obejmują, krzywizny ludzkiego ciała i kształty kota praktycznie się zlewają, przekształcając kompozycję w reprezentację afektu.

Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohaterki, pojawiają się na ich sukniach lub włączają się w tła, aż czasami zacierają granicę między figurą a naturą. Dzięki temu kobieta, natura i świat zwierząt kończą jako jedność wrażliwości.

W dziełach takich jak postać obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, aby konstruować obraz kontrastem czerni, bieli i czerwieni. Paski na sukience przestają być tylko wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście objęcia. Wynik przekazuje ochronę, intymność i ciszę.

W innych pracach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bliższą współczesnemu projektowaniu. Terrakota sukni dialoguje z delikatnymi różami, beżem i zielenią niebieskawą, tworząc obraz wyrafinowany, lecz nie chłodny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. Właśnie ta nieobecność dramatyzmu stanowi znaczną część uroku dzieła.

Tak więc Lucía Lauren rozwija malarstwo pozornie proste, lecz skrupulatnie zbudowane. Jej język nie zależy od ostentacyjnego technicznego kunsztu, lecz od umiejętności redukowania sceny do odnalezienia jej istotnej emocji.

Jej wszechświat jest żeński, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawiają się w nim codzienne piękno, relacja ze zwierzętami, troska, kontemplacja i natura jako azyl. Jej malarstwa posiadają cechę szczególnie atrakcyjną: mogą wyglądać na dekoracyjne na pierwszy rzut oka, ale za tą urodą kryje się stałe poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.

W kontekście współczesnym, gdzie wiele obrazów próbuje przyciągać uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybiera przeciwną drogę: upraszcza. I właśnie w tej prostocie tkwi znaczna część charakteru jej dzieła.

Dzieło artystki Lucía Laurent wykonane techniką akryl na profesjonalnym wysokiej jakości płótnie.
Wymiary 90 x 120 cm obra.
Oryginalna edycja.
Wysyłka będzie realizowana przez firmę United Parcel Service (UPS) dla Hiszpanii i Europy, a przez firmę FedEx dla reszty świata.
Obraz będzie zwinięty i zabezpieczony kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową i umieszczony w wytr
odzinnym tubusie.
Po opłaceniu dzieła wymagane są trzy dni na proces pakowania i dostarczenie do firmy wysyłkowej.
Przedmiot dotrze do odbiorcy w ciągu dziesięciu dni, w zależności od kraju przeznaczenia.
„Ten part zawiera wizualizacje wykonane IA. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić faktyczny stan dzieła.”

"Tres Almas" to dzieło z akrylu na płótnie o współczesnym języku figuralnym, charakteryzujące się stylizowaną kompozycją, wyraźnymi liniami i paletą barw o silnym wpływie wizualnym. Trzy kobiece postacie, przedstawione za pomocą krzywych form i bloków koloru w odcieniach terakoty, czerni, niebieskiego, różu i kości słoniowej, tworzą wizualny dialog oparty na kontraście i komplementarności. Rozmieszczenie ciał przekazuje bliskość, zaufanie i poczucie ciszy jedności, podczas gdy różnorodność tonacji może być interpretowana jako celebracja tożsamości i pluralizmu kobiecego. Artysta zdaje się dążyć do oczyszczenia reprezentacji figury ludzkiej, odchodząc od realizmu, aby przekształcić ciało, kolor i geometrię w środki wyrazu emocjonalnego.