Luigi Serralunga (1880 – 1940) - I frutti dell'autunno

Luigi Serralunga (Torino, 1880 – 1940) Owoc jesieni
rama z ramą cm 128x98
rama nie wchodzi w zakres sprzedaży, ale jest w prezencie

Luigi Serralunga urodził się w Turynie 26 października 1880 roku w zamożnej rodzinie, należącej do torineńskiej burżuazji i związanej z administracją królewską. Płetwowy ród ojcowski miał długą tradycję zatrudnienia na dworze: pradziadek Giuseppe Dalmazzo Serralunga był skarbnikiem Savoia pod koniec XVIII wieku i na początku XIX wieku, podczas gdy dziadek Luigi, rycerz i prawnik, został mianowany poborcą Ministerstwa Finansów królewskich w okolicy Pinerolo, a także prowadził dochody z kantoru soli i tytoniu w Volvere. Ojciec Alessandro, pracownik Dyrekcji Opieki Społecznej San Paolo, ożenił się w 1878 roku z Adelaidą Calcina, wdową Mogny.
Luigi Serralunga spędza dzieciństwo w Turynie, w rodzinnym domu przy ulicy Gioberti 24; w grudniu 1896, po ukończeniu studiów technicznych, zapisuje się do Królewskiej Akademii Albertiny Sztuk Pięknych, gdzie uczęszcza na trzyletnie kursy architektury, geometria, figura, historia i ornament oraz bierze udział w wewnętrznych konkursach organizowanych przez Akademię z godnymi wynikami.
Po ukończeniu studiów przygotowawczych, jesienią 1900 roku zapisuje się z powodzeniem na kurs wyższy malarstwa, zdobywając brązowy medal w trakcie zajęć rysunku postaci prowadzonych przez profesora Giacomo Grosso. Wśród nauczycieli Akademii, wśród których znajdują się także Piercelestino Gilardi i Odoardo Tabacchi, odpowiedzialni za katedry malarstwa i rzeźby, malarz Giacomo Grosso, który odniósł sukces na pierwszej Biennale w Wenecji, jest z pewnością najważniejszym punktem odniesienia w kształtowaniu stylu malarskiego Serralungi.
W lutym 1901 roku matka Adele nagle umiera. Po kilku miesiącach nieobecności w Akademii, Serralunga wraca na zajęcia i uzyskuje możliwość pobytu w Rzymie, gdzie w 1902 roku jedzie, aby prowadzić badania i opracowywać badania starożytności.
Studia przebiegają pomyślnie: po drugim roku zdobywa srebrny medal i zakup dzieła poza konkursem o wartości 25 lirów, podobnie jak w kolejnym roku, gdy ponownie przyznano mu srebrny medal. W wieku dwudziestu trzech lat Serralunga kończy pomyślnie studia w czerwcu 1904 roku, zdobywając stypendium w wysokości 100 lirów za końcowy egzamin z nago od natury.
W tym samym roku malarz zaczyna wystawiać prace w Towarzystwie Promotorów Sztuk Pięknych, uczestnicząc w corocznej prezentacji wystawowej dla członków, praktycznie bez przerwy aż do 1939 roku, czyli do roku poprzedzającego jego śmierć.
W wieku dwudziestu siedmiu lat poślubia rówieśniczkę Carolina Muzio, opuszczając dom rodzicielski i przenosząc się na Via Santa Teresa, za placem San Carlo, gdzie zamieszka z żoną aż do drugiej połowy lat dziesiątych. Po zakończeniu I wojny światowej małżeństwo Serralunga przeprowadza się na corso Duca di Genova, gdzie artysta prowadzi atelier aż do śmierci. Oprócz mieszkania w mieście, od 1929 roku Serralunga kupuje dom na wzgórzach Castiglione Torinese, gdzie spędza wolny czas i gdzie malarz zajmuje się myślistwem, tematem powtarzającym się w jego pracach malarskich.

W tych latach Serralunga uczestniczy w toruńskich wystawach Towarzystwa Promotora Sztuk Pięknych oraz w narodowych wystawach w podobnym milaneńskim odpowiedniku; szczególnie godne uwagi były udział w wystawie Trzech malarzy Piemontu, która miała miejsce w Mediolanie w Galerii La Vinciana w 1921 roku, oraz w Toruńskich Quadriennale z 1923 i 1928.
W tym samym roku Promotora organizuje indywidualną wystawę artysty, na której zaprezentowano około piętnastu prac, obejmujących martwe natury i portrety.
Serralunga jest również obecny na wystawach organizowanych przez Towarzystwo Zachęty do Pięknych Sztuk, w Circolo degli Artisti, oraz przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuki, oba działające w Turynie, co potwierdzają kroniki artystyczne podpisane przez Emilio Zanziego, krytyka sztuki z gazety Gazzetta del Popolo i korespondenta z Turynu dla czasopisma Emporium. Pomimo nadejścia faszyzmu, Serralunga, zdeklarowany socjalista, nadal bierze udział w pokazach Promotora, które z czasem łączą się w coroczną Wystawę Syndykatu Sztuki Pięknych faszyzmu, którego regulamin od 1929 roku dopuszcza wystawianie także osobom nie będącym członkami partii, po uiszczeniu 30 lirów.

Serralunga stopniowo wybijają się na tle rozległej toruńskiej sceny artystycznej, w której działają postacie takiego kalibru jak Lorenzo Delleani, Cesare Saccaggi, Leonardo Bistolfi i Giovanni Guarlotti. Styl malarski Serralungi, początkowo związany z gustem fin de siècle malarstwa grossańskiego i ranzonian, z biegiem lat nabiera autonomii ekspresyjnej, osiągając najlepsze rezultaty w portretach, nagości, scenach polowań i w niektórych martwych naturach, przedstawionych lekką, prawie niedokończoną techniką (szczególnie widoczną na brzegach). Jego poetyka ucieleśnia założenia tradycji późno-symbolistycznej, zdomowaną sugestiami z wielkiej epoki malarstwa figurowego XIX wieku.
W portretach dam i przedstawicieli miejskiej burżuazji jasne światło podkreśla bladość kolorytu, podczas gdy pociągnięcie pędzla, najpierw bardziej kontrolowane i uwodzicielskie, a potem bardziej skręcające i mgliste, daje obserwatorowi intensywne fragmenty harmonii barwnej i kompozycyjnej. Oprócz działalności artystycznej, Serralunga otwiera własne studio młodym artystom toruńskim, którzy uznają w nim surowego i zdolnego mistrza: wśród nich Mattia Moreni i Ettore Fico.
W 1939 roku, już chory, Serralunga bierze udział w selekcjach do nagród Sanremo w malarstwie, zanim porzuci działalność artystyczną i spędzi ostatnie miesiące w domu w Castiglione Torinese. Z ciężkim stanem i przeniesieniem do szpitala, Luigi Serralunga umiera w Turynie 3 lutego 1940 roku.

Dwa lata po jego śmierci Circolo degli Artisti organizuje wystawę pośmiertną z ponad osiemdziesięciu dziełami wybranymi przez przyjaciół spośród prac obecnych w studiu i w prywatnych kolekcjach, towarzyszy temu wzruszająca prezentacja malarza Guarlotti. Z dochodów ze sprzedaży prac wdowa zakłada Nagrodę Luigi Serralungi, której wysokość wynosi 1000 lirów, przyznawaną przez Towarzystwo Zachęty do Pięknych Sztuk za dzieło malarskie lub rzeźbę prezentowane po raz pierwszy na wystawie corocznej organizowanej przez tę instytucję. Pierwsze dwie edycje przyniosły zwycięstwa Adriano Alloatti i Michelangelo Monti.
Po śmierci artysty jego dzieła były eksponowane na corocznych przeglądach Novecento piemontese organizowanych przez galerię Fogliato, wśród których warto wymienić hołd Serraludze z 1977 roku, a także na wystawach La pittura a Torino all’inizio del secolo (Torino, Teatro Regio, 1978) i Flower Power (Verbania, Villa Giulia, 2009).
Oprócz licznych kolekcji prywatnych, prace Serralungi znajdują się w GAM – Galleria d’Arte Moderna di Torino, Muzeum Civico Palazzo Traversa w Bra, Nadzorze ds. Zasobów Kulturowych w Pisae i w dużej grupie w Muzeum Ettore Fico w Torino.