Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 44 (1/9)

Sebastian Bieniek (urodzony w 1975 roku w Polsce) jest znany z prac w kontekście dualizmu i ambiwalencji, które od 2013 roku wielokrotnie zdobywały viralność i były publikowane w największych magazynach na całym świecie. Zgodnie z hiszpańskim magazynem VOGUE Madonna zapytała go w 2016 roku, czy nie wykona dla niej okładkę nowego albumu, ale ekscentryczny artysta, jak to często bywa, odmówił i wolał pozostać przy sobie.

____

Na sprzedaż:

OryginalnaFotografia (wysokojakościowy wydruk Fine Art) z serii Doublefaced (2013) Sebastiana Bienieka.

Istnieje tylko 9 pojedynczo numerowanych i podpisanych oryginałów tej pracy (Doublefaced No. 44). Poniżej 1/9.

Większość oryginałów znajduje się na świecie w ważnych kolekcjach. M.in. w USA, Szwajcarii, Włoszech, Holandii, Austrii, Niemczech, Hiszpanii, Bahrainie, Wielkiej Brytanii, Japonii i Hongkongu.

Ta praca jest sprzedawana jako prawie ostatnia pozostająca bezpośrednio od artysty.

Zwycięzca aukcji otrzyma ponadto na swoje nazwisko wystawione przez artystę certyfikat autentyczności.

_____

Szczegóły dzieła sztuki:

POZIOM FORMATU! DWUSTRONNIE WIĘKSZE NIŻ WERSJA PIONOWA

- Tytuł: Doublefaced No. 44 (1/9)
- Rok: 2013
- Rozmiar: 55,5 x 80,5 cm. (Na kartce znajduje się 3 cm biały margines wokół motywu. Wymiary zawierają biały margines)
- Istota: dzieło to fotografia (nie powiększana ani oprawiana)
- Papier: Baryta Canson
- Metoda powstawania: C-Print
- Sygnatura: podpisane na dole z przodu, z tytułem, datą i stemplem

_____

Stan fotografii: doskonały.
Szkliwienie na tylnej stronie (patrz zdjęcie nr 6) jest normalne dla samych zdjęć, które były eksponowane w Peru w 2016 roku. Dla tych fotografii stanowi kolejny dowód autentyczności.

_____

Wysyłka:

Fotografia będzie wysłana zwinięta.

_______

O serii Doublefaced:

Seria Doublefaced autorstwa berlińskiego artysty Sebastiana Bienieka uważana jest za jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych serii zdjęć w erze internetu. Jest doskonałym przykładem współczesnej sztuki, która nie tylko pojmuje współczesny duch czasu, ale także odzwierciedla go w najczystszej formie. W epoce, która charakteryzuje się cyfrową autoprezentacją, ciągłym przeobrażaniem ego i fragmentaryzacją własnej tożsamości w mediach społecznościowych, Bieniek trafiał w nerwowy rdzeń społeczeństwa swoimi pracami. Jego prace uchwyciły głęboką ludzką potrzebę bycia jednocześnie zakrytym i widocznym w cyfrowym szumie, czyniąc dualizm naszej nowoczesnej egzystencji widocznym w sposób namacalny.

Minimalistyczny, ale głęboko przerażający koncepcja – rysowane eyelinerem i szminką drugie twarze na policzkach modelek – rozprzestrzeniła się w latach 2010-ych viralem i trwało to globalnie w świecie mody i popkultury. Jak silny był ten impuls artystyczny, świadczy jego ogromna siła oddziaływania na światowe ikony. Madonna, „Królowa Popu”, była zafascynowana hipnotyzującym językiem obrazowym do tego stopnia, że wybrała zdjęcie z serii na okładkę swojego albumu Madame X. Również w muzyce i popkulturze koncepcja pozostawiła głębokie ślady: w oficjalnym teledysku do hitu Pharrella Williamsa Marilyn Monroe mechanika dwukierunkowej iluzji została skopiowana i zaprezentowana przed milionową publicznością.

Najbardziej spektakularnym mostem między awangardową sztuką ciała a światem high fashion serią okazało się pojawienie na wybiegu w tętniącym życiem Paryża. Projektant mody Simon Porte Jacquemus dostrzegł zeitgeistowy potencjał prac i wprowadził ten look we współpracy z Sebastiénem Bieniekiem na Paris Fashion Week. Kolekcja inspirowana sztuką Bienieka zaskoczyła świat mody i pomogła Jacquemusowi zdobyć prestiżową nagrodę LVMH Special Jury Prize o wartości 150 000 euro. Dzięki tej symbiozie między fenomenem internetowym, kulturą popularną a haute couture seria Doublefaced udowodniła, że tradycyjna sztuka może przekroczyć granice analogowego i stać się uniwersalnym językiem wizualnym całego pokolenia.

_____

O artyście:

Niemiecki artysta konceptualny, malarz i fotograf Sebastian Bieniek (1975) uchodzi za jednego z najrzadszych granicznych artystów w dzisiejszej scenie sztuki. Jego całokształt twórczości był permanentnym, kontrowersyjnym tańcem na cienkiej linii między rzeczywistością a oszustwem.

Urodzony na Górnym Śląsku, w 1989 roku jako spóźniony przesiedleniec trafił do Niemiec i rozpoczął swoją artystyczną drogę na Akademii Sztuk Pięknych Braunschweig. Tam studiował Sztukę Wolną pod wpływem skrajnie przeciwstawnych person: słynnej pionierki performansu Marii Abramović i szwajcarskiego konceptualisty Johna M. Armledera. Później przeniósł się na Uniwersytet Sztuk w Berlinie, gdzie ukończył studia jako Meisterschüler, równocześnie podejmując studia reżyserii w Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin. Jego kariera zaczęła się pod koniec lat 90. w legendarnej berlińskiej instytucji sztuki Tacheles, skąd szybko wyrobił sobie silną pozycję. W 2013 roku, dzięki wiralowej serii Doublefaced, odniósł międzynarodowy przełom, a renomowane magazyny uznały go za jednego z najbardziej wpływowych artystów Berlina.

Wczesne momenty jego kariery były naznaczone akcjami, które głęboko destabilizowały widownię i tradycyjny przemysł sztuki. Zainspirowany ciałem swojej mentorki Abramović, wykorzystał własne ciało jako materiał i w jednej z wczesnych prac przez dni naświetlał na swojej ręce świeżo cięte rany, aby fizycznie udokumentować przemijanie. Oprócz tych bolesnych procesów inscenizował on irytujące eksperymenty społeczne w przestrzeni publicznej, rozkładając bez zgody długie pasy taśmy barrierowej, aby blokować wejścia do metra lub place w Berlinie. W ten sposób udowodnił, jak ślepo ludzie poddają się wizualnym i państwowym autorytetom. W swojej książce Realfake z 2011 roku poszerzył te eksperymenty na sferę cyfrową: poprzez tworzenie dziesiątek fałszywych profili celowo manipulował algorytmami, mediami i postrzeganiem publicznym – na długo przed tym, jak zjawisko „Alternative Facts” dotarło do polityki światowej.

Bezczelnie najintensywniejszy i najokrutniejszy punkt tej interdyscyplinarnej twórczości stanowiła inscenizacja jego własnej śmierci jako finałowej sztuki performansu. Bieniek, który całe życie badał mechanizmy medialnej skuteczności, cyfrowej tożsamości i oszustwa, rozciągnął ten schemat na ostateczną granicę ludzkiej egzystencji. Sfałszował i zaaranżował informacje o swoim własnym zgonie, towarzysząc im koncepcyjnymi materiałami wideo, takimi jak Apology for being dead, czym wprowadził świat sztuki i opinię publiczną w stan szoku. Dzięki temu aktowi przeszedł granice interdyscyplinarnie dalej niż ktokolwiek inny przed nim. Już nie używał tylko płótnie, kamery czy żywego ciała, lecz uznał całkowite zniknięcie, grę z zaświatami i następującą po tym medialną histerię za prawdziwe dzieło sztuki. Bieniek dowiódł w ten sposób ostatecznie, że w erze cyfrowych sieci granica między życiem a śmiercią może być manipulowana, kształtowana i ostatecznie stawać się częścią hiperrealistycznej inscenizacji.