Gianfranco Zenerato - MOTHER

IDEALNE DO INWESTYCJI - W CZOŁÓWCE 5 NAJSZYBCIU ROZWIJAJĄCYCH SIĘ ARTYSTÓW NA CATAWIKI
Ponad 180 kolekcjonerów zakupiło dzieła Gianfranco Zenerato na Catawiki.

DODAJ DO SWEJ KOLEKCJI TO WYJĄTKOWE MALOWIDŁO!!!

OKAZJE DLA KOLEKCJONERÓW I INWESTORÓW SZTUKI

Wśród najbardziej cenionych i najszybciej rozwijających się artystów współczesnych na Catawiki Gianfranco Zenerato już zyskał zaufanie ponad 180 międzynarodowych kolekcjonerów.

- 226 sprzedanych prac
- 100% pozytywnych opinii
- 91 certyfikowanych recenzji

DARMOWA WYSYŁKA NA CAŁYM ŚWIECIE!!!

✓ Darmowa wysyłka na świecie
✓ Profesjonalne i bezpieczne pakowanie
✓ Wysyłka kurierem z możliwością śledzenia przesyłki
✓ Brak dodatkowych kosztów transportu

www.zenerato.com

Certyfikat archiwizacji międzynarodowej - Certyfikat autentyczności - Folder zawierający biografię artysty
SYGNAŁ DOSTĘPNY NA WYŁĄCZNE DJOŁENIÓW 100% RĘCZNIE MALOWANE - całkowite wymiary z ramą 34x38,5x3,5 cm - olej, akryl, pigmenty metalizowane - 2026
Gotowy do zawieszenia - RAMA AMERYKAŃSKA W RAMCE W OKAZJI

DLA CZEGO KOLEKCJONOWAĆ DZIEŁO GIANFRANCO ZENERATO

✓ Ponad 35 lat profesjonalnej kariery
Aktywność od 1990 roku, Gianfranco Zenerato z biegiem czasu opracował własny, rozpoznawalny język artystyczny, ceniony przez kolekcjonerów i krytyków sztuki.

✓ Ponad 600 wystaw i manifestacji artystycznych
Stała obecność na krajowej i międzynarodowej scenie artystycznej, zbudowana poprzez dekady działań wystawienniczych.

✓ Ponad 500 nagród i wyróżnień
Artystyczna ścieżka nagrodzona przez instytucje, krytyków i organizacje kulturalne, które uznały jej wartość i jakość.

✓ Dzieła w kolekcjach prywatnych i publicznych
Jego malowidła znajdują się w kolekcjach w Italii, Europie, Ameryce i Azji, potwierdzając międzynarodowe zainteresowanie jego twórczością.

✓ Doceniany przez krytyków specjalistów
Jego sztuka była analizowana i prezentowana przez cenionych krytyków i historyków sztuki, w tym Paulo Levi, Giammarco Puntelli, Sandro Serradifalco, Giorgio Grasso i wielu innych profesjonalistów w branży.

✓ Wyjątkowy, natychmiast rozpoznawalny styl
Prace Zenerato łączą tradycję figuratywną, symbolizm i współczesność. Każde malowidło opowiada historię i zaprasza widza do osobistej, zawsze nowej interpretacji.

✓ Wykonane z wysoką jakością techniczną
Duże skupienie na szczegółach, równowadze kompozycyjnej i intensywności kolorów, co czyni każde dzieło silnie wyrazistym i kolekcjonerskim.

✓ To nie tylko dekoracja
Każde dzieło pochodzi z wieloletnich badań oraz reprezentuje syntezę artystycznej wizji autora.

Okazja dla kolekcjonera

Zgromadzenie dzieła Gianfranco Zenerato oznacza posiadanie oryginalnego utworu stworzonego przez artystę z długą, udokumentowaną karierą, setkami nagród i ugruntowaną obecnością w międzynarodowych kolekcjach.

Dzieło zaprojektowane nie tylko do dzisiejszego podziwiania, lecz także do utrzymania wartości artystycznej, kulturowej i kolekcjonerskiej w czasie

Gianfranco Zenerato (Artysta Zawodowy - Włochy)

• Aktywny od 1990 roku, z ponad 600 udziałami w wydarzeniach artystycznych krajowych i międzynarodowych.
• Uznawany za wysoką jakość prac, z ponad 500 nagrodami.
• Obecny w kolekcjach publicznych i prywatnych w Italii, Europie, Ameryce i Azji.
• Występował u boku mistrzów takich jak Antonio Nunziante, Athos Faccincani, Alfonso Borghi, Giuseppe Menozzi, Giampaolo Talani, Saturno Buttò, itp.
• Recenzowany przez czołowych włoskich krytyków.

Aktualnie współpracuje z znanym krytykiem sztuki, prof. Giammarco Puntellim.

NEKÓRE KOMENTARZE ZE STRONY ZNAWCÓW BRANŻY:

Gianfranco Zenerato wpisuje się w nurt artystów lat siedemdziesiątych, surowych posłańców wobec społeczeństwa Zachodu. Podczas gdy milanowy Antonio Recalcati i rzymski Franco Mulas wyrażali społeczną wściekłość, Zenerato jest nosicielem przejmującego ostrzeżenia, gdzie porażka człowieka może być także przedprogiem laickiej redemptio. To wizja z gęstymi znaczeniami symbolicznymi, malarza ze szkoły nowoczesnej, który z talentem łączy badania z eksperymentem. (Paolo Levi)

Dostrzec można w niej swoisty zaproszenie do medytacji nad pięknem martwej natury, kwiatu i młodej kobiety. Klasyczność tych milczących obrazów przerywa zawieszoną atmosferę świata szarego, tego współczesnego, który odciąga nas od snu. (Paolo Levi)

W tej niepokojącej, lecz wyraźnej wypowiedzi wizualnej, dialog między esencją kolorystyczną a harmonią form potwierdza ekspresyjną tensję i mistrzostwo wytrawnego artysty. Interesująca i nowatorska mieszanka kwiatów, owoców i technologicznych przedmiotów współczesności. (Stefania Bison)

Gianfranco Zenerato opracowuje narracje znakowe, które od cegiełki do cegiełki odsłaniają nieskończone możliwości wyobraźni, zorganizowanej według uporządkowanych sekwencji własnych przemyśleń. Jego fantazyjne konstruacje mogłyby zmylić opinie krytyków, jeśli chodziłoby o klasyfikowanie go jako surrealisty. To nieprawda, gdyż nie proponuje on wyobrażeń absurdalnych i nierealnych, lecz przeciwnie, maluje rzeczywistość nam znaną, lecz z wyraźnym celem komunikacyjnym i silnie symbolicznym. (Sandro Serradifalco)

To dzieło Gianfranco Zenerato technicznie dobrze zbudowane, delikatnie i bogato złożone, proponuje rzeczywistość skonstruowaną umysłem wizjonera. Jego prace mają silny komponent scenograficzny, a dla tych, którzy zgłębiają te przekazy, pozostaje do zinterpretowania, jakie znaczenie nadał im autor. On bowiem igra ze symbolicznymi odwołaniami i bawi się w mylące koordynaty interpretacyjne tego, co może być splotem historii ukrytej w rzeczywistości. (Salvatore Russo)

Z Gianfranco Zenerato mamy doskonały pomysł, przekształcony z ogromną umiejętnością w figurację oczekiwania, gdzie nowoczesność spotyka czas, który już nie istnieje, by ponownie spotkać uczucia... (Giammarco Puntelli)

Autor stawia na nakładanie się i przenikanie gatunków, na poszukiwanie sugestywne i metaforyczne, wyraziste w tematach i kolorach. Z błyskawiczną intuicją jednoczy przeszłość (martwa natura), teraźniejszość (kobiece oblicze) i przyszłość (symbolizm, krypticzny zapis ...), dzięki czemu dzieło staje się artystycznym, a także literackim i meta-narracyjnym paradygmatem. Naciska na malarza, by wyznaczył nowy wizualny wszechświat, badać granice tradycyjnej ikonografii, by udowodnić, że malarstwo dziś — wśród licznych hałasów — nadal pozostaje oryginalną dyscypliną. Kreatywność artysty podkreśla – dzięki jaskrawym chromiom – że podejście do gatunku wciąż ma miejsce w malarstwie XXI wieku.

Malarstwo Gianfranco Zenerato prowadzi nas do wizji rzeczywistości na trzech poziomach. To podróż w czasie, którą podejmujemy z artystą, który poprzez różne eksperymenty doprowadził w ciągu lat do umieszczenia swojej wizji w teraźniejszości, która „patrzy” na przeszłość jako idealny, lecz już utracony świat, oraz na przyszłość pełną sztucznego i sztucznego zanieczyszczeń.
To przestroga i ostrzeżenie, które emanuje z elementów na płótnie, otaczających jego widok całości. „Bateria” widniejąca jako stały element mówi nam: uwaga, czas się skończy, a silny odzew naturalnych elementów na pierwszym planie, zanieczyszczonych przedmiotami ze świata technologicznego (mysz, cd czy budzik) podkreślają, jak ważne jest nie zerwać więzi z przeszłością i ze światem, w którym natura dominowała.
Element kobiecy, umieszczony na osi czasowej przyszłości, reprezentuje archetyp matki-Ziemi zawierającej się w „poziomie pośrednim” między przeszłością a przyszłością.
Gianfranco jak Odyseusz podróżuje w tej wymiarze czasowym, poszukując sił, które nas utrzymują i kształtują, zmieniają lub rządzą naszym losem. Popychany ku przyszłości mężczyzna-artysta podejmuje podróż z siłą i determinacją, ale potem dostrzega własną kruchość wobec złożoności świata, który stworzył, technologicznego, który wymyka mu się spod kontroli i czuje potrzebę powrotu do miejsca, z którego wyszedł. Wtedy powraca cykliczność, w której podróż jest wiecznym powołaniem do życia i śmierci. Musimy wrócić do punktu wyjścia, by odnaleźć siebie samych, a figury kobiece stają się symbolem tej, która umożliwia nam odrodzenie.
Słowa „wyjazd” i „poród” zawierają wspólną koncepcję separacji i oderwania i w każdej podróży Gianfranco Zenerato pojawia się to temporalne, cykliczne nawiązanie, to wyjazd, a potem powrót. Kiedy patrzymy w przyszłość, jedyną opcją jest zwrócić wzrok ku przeszłości, by nie utracić naszych korzeni, by nie dać się zhumanizować przez świat technologiczny i posttechnologiczny.
Każda podróż stawia na równi racjonalność i emocje, wzbudza wątpliwości i lęki, czasy codzienności ulegają zniekształceniu i nabierają różnych znaczeń.
Wyruszenie w przyszłość staje się wyzwaniem, uchwyconym w spojrzeniu kobiety, ale także zagrożeniem, bo to prawie utrata tożsamości. Zaczynając, trzeba stawić czoła separacji od „starego ja”, składającego się z nawyków, ról i pewności. Wyjazd to jednak wolność, a choć ta jest ograniczona, gdy wkraczamy w nieznane, potrafi uporządkować przeszłość. Perspektywa w ruchu staje się odśrodkowa i dośrodkowa, przepływ ekspansji jest kierunkiem, w którym idziemy, podczas gdy centrum skurczu to kierunek z którego przychodzimy, a w dziełach Zenerato czuje się to pochodzenie z jednego miejsca i kierunek ku innemu. W centrum postać kobieca jako punkt odniesienia: to świadomość artysty, serce podróży, z jej rytmami, hałasami, czasem, trudnościami, odkryciami i emocjami.
Przyszła perspektywa, symbolizująca przybycie, w niektórych dziełach jest zdehumanizowana, a postać kobieca prawie rozpada się, bo sam artysta nie rozpoznaje się w takiej roli: to jakby utrata tożsamości była ponurą rezygnacją z utraty powiązań z przeszłością, a także elementy martwych natur w niektórych przypadkach całkowicie znikają i są zasłonięte przez elementy technologiczne.
Wtedy staje się kluczowe, by chronić się przed tą przyszłością, która nadchodzi niebezpiecznie i prawie niekontrolowanie, i uciec do czegoś znanego i starożytnego, gdzie nawet „iluzje są realne”.
Z Gianfranco Zenerato mamy prawdziwą możliwość podróżowania przez sny, znaki i symbole, gdzie każdy z nas zobaczy siebie odbitego w lustrze. Wyjazd z nim oznacza chwilowe przyćmienie tych luster w oczekiwaniu na odkrycie innego obrazu samego siebie. Być może odnajdziemy naszą istotę, zrozumiemy relatywność wartości i punktów widzenia własnych i cudzych. Możemy się zgubić i potem odnaleźć, uświadamiając sobie wspólne natury, los i tożsamość. (Gaetana Foletto)

Artysta zaczyna od klasycznego passé, językiem pre-awangardy figuratywnej, na tle swojego kosmosu historyzującego, przesuwa suwak ruchomy swojej świadomości rozwoju, aż po skrajne nagłe objawy obecnego, podporządkowując swoją wykształconą technikę energii snu, znaku, symbolu, a przede wszystkim bogactwu koloru, wyraźnemu czystemu brzmieniu, aby również w dzisiejszym technologicznym świecie wchodzić w kontakt z teraźniejszością. Jego nowoczesność jest prawdziwie psychologiczna i ekspresyjna wyrazistość z jego ładunku emocjonalnego w zmiennych współcześnie w sztuce z odwołaniami do końca XX wieku w późniejszych latach... z nakładkami perspektywistycznymi karwavejoge... i nowoczesną psychologią wywodzącą się z post-renesansu (Rembrandt...). Zenerato ma potencjał twórczy o szerokim zasięgu historycznym, potrafiąc poetycko łączyć go, składając wibracje struny poetyckiej duszy na koordynatach historii sztuki w uniwersalnych wartościach, i w skanowaniu po moście nieskończonej ewolucji wyobraźni, poprzez hiperrealizm jego wizjonarskiego snu, otwarte okno dodane do rozumu, prowadząc dialog z teraźniejszością. (Profesor Alfredo Pasolino)

Bardzo interesujące jest jego poszukiwanie: figuracja osiąga efekt scenograficzny w przestrzeni, w której wibruje symboliczna częstotliwość, obierana od czasu do czasu przez sen, mit, lub codzienną rzeczywistość, wszystko harmonizowane przez wspaniałą grę kolorów.

ArCYtysta dyscypliny i nowoczesności
Pod redakcją Francesco Cairone

Najbardziej oryginalni autorzy nie są takimi dlatego, że promują to, co nowe, lecz dlatego, że wyrażają to, co mają do powiedzenia w sposób, który sprawia, że wydaje się, iż nigdy wcześniej nie było to powiedziane.
(Gotfry)

Należy zacząć od zdania Goethego, aby opowiadać o bogatej i innowacyjnej malarskiej twórczości artysty Gianfranco Zenerato, i to właśnie dlatego, że dzięki temu prostemu zdaniu opowiada się wielką prawdę, że w malarstwie od dawna wszystko zostało już zrobione, a dziś artysta dążący do własnej tożsamości, niezależnie od wpływów prądów i mistrzów przeszłości, musi pokonać ogromne przeszkody, bo jak mawiał także Giorgio Morandi „W świecie znów nic nie ma lub jest bardzo mało”, i zatem, by być oryginalnym, trzeba malować, mając na uwadze zmiany społeczne, technologiczne i naukowe.

Mówi się, że sztuka jest dla wszystkich, ale nie dla wszystkich; każdy ma prawo wzruszyć się wobec arcydzieła, ale malować i tworzyć to dar, który Bóg Przyznał tylko wybranym, którzy potrafią dostrzec to, czego inni często nie dostrzegają, i którzy potrafią przemienić emocje wynikające z drobnych rzeczy, z gestu, z pocałunku, z spojrzenia, w odcienie pełne życia, które kolorują szarość świata otaczającego nas.
Wśród tych szczęśliwców bez wątpienia trzeba wymienić Mistrza Zenerato, artystę utalentowanego jak niewielu, który czyni z dokładności, rygoru i wyobraźni styl malarski, który mimo że przywołuje w pamięci Mistrzów przeszłości, pokazuje, że artysta skarbnicy wyuczył lekcje pięknego malarstwa, ukradł od wielkich mistrzów technikę bez skazy, prezentuje unikalność i widoczną indywidualność w tym eleganckim modernizmie obecnym w każdej pojedynczej kreacji, co czyni go singularnym punktem na krajowej scenie artystycznej.
Kwiatowe i owocowe kompozycje na wysokich marmurowych murach, zniszczonych przez upływ czasu i często z opisami miłosnymi dwóch młodych kochanków, splatają się z przedmiotami codziennego użytku, jak cd-rom, myszka, szpatułka, które stają się ogniwem łączącym przeszłość, teraźniejszość i przyszłość; pejzaż otoczenia, prawie zawsze uchwycony w zmierzchu, gdy zielona poświata wita słońce i zaprasza księżyc, uwypukla tym silniej to, co Zenerato wyklucza na marmurowych płytach w pierwszym planie, gdzie wyróżnia się coraz żywszy kolor, który przechodzi od czerwieni do żółci, zieleni i wszystkich cieplejszych tonów barwy tęczy.
I tęcza wydaje się górować nad karierą tego młodego i obiecującego artysty, prozatora sztuki, ponieważ tworzy on styl najpierw poetycki, a potem malarski, dzięki czemu potrafi oddać to, co czuje, filtrując brzydotę i negatywy, które niesie nasz świat.
O nich pisali lub oceniali jego prace:
Paolo Levi, Paolo Rizzi, Giammarco Puntelli, Giorgio Grasso, Sergio Capellini, Pietro Gasperini, Francois Buisson, Ruggero Boschi, Michele Nocera, Carlo Alberto Gobbetti, Antonella Gotti, Gianni Ingolia, Dino Pasquali, Umberto Zaccaria, Umberto Tessari, Ottorino Stefani, Giulio Gasparotti, Carlo Federico Teodoro, Carlo Rigoni, Giorgio Trevisan, Vera Meneguzzo, Claudio Radaelli, Grillo Biagio, Luca Dall'Olio, Franco Brescianini, Giovanni B. Bianchini, Mara Frignani, Aldo Tavella, Angelo Marchiori, Walter Coccetta, Paolo Baratella, Luciano Chinese, Luigi Consonni, Giuseppe Possa, Silvano Valentini, Siro Perin, Alfredo Pasolino itd...

Współpracował z następującymi galeriami:

Galleria Cd Studio d'Arte
Galleria New Dimensione Arte
Galleria Emmediarte
Galleria La Spadarina
Galleria l'Artista
Galleria Arttime
Galleria Orler