Tijs Dragtsma (1992) - A Handshake Over the Fallen

Dwóch mężczyzn spotyka się naprzeciw siebie przy stole, garnitury wyprasowane, dłonie splecione w najstarszy ze wszystkich gestów zgody. Nic w uścisku nie wygląda na pośpiech. To rodzaj chwytu, który zamyka transakcję, podpisuje traktat, wyznacza granicę, a za nim nie ma krwi, nie ma krzyku, jest tylko cicha skuteczność ludzi, którzy robią to już wcześniej.

Biała tkanina, która przykrywa stół, nie zatrzymuje się na jego krawędzi. Opada, i dalej opada, aż przestaje być już tkaniną i staje się polem, rząd po rzędzie krzyży rozciągających się pod dwoma mężczyznami i poza kadr. Okazuje się, że stół nigdy nie był oddzielony od ziemi, na której stoi.

W tym dziele z serii No Man's Land w ramach Art with Scratch to pole nie jest malowane ani drukowane na akrylowym szkle. Tworzy się poprzez kontrolowane uszkodzenia powierzchni, pole drobnych skaz zebranych w białą masę tkaniny i blado-liche rzędy krzyży, podczas gdy obaj mężczyźni zachowują kształt ciemnych, nienaruszonych sylwetek na czerni. Co zabłyszcza, to dno. Co pozostaje w cieniu, to mężczyźni stojący na nim.

Obraz zawsze jest obecny, za dnia i w oświetleniu skupionym. Światło nie tworzy obrazu. Ostrzy go. Pod bezpośrednim światłem porysowana powierzchnia łapie światło, kontrast się pogłębia, krzyże zyskują krawędź i ciężar, tkanina nabiera zimnego połysku, a z innego kąta to samo dzieło powraca do spokoju, nie tracąc obrazu.

Uścisk dłoni to cała transakcja. Cokolwiek postanowiono przy tym stole — granica, zasób, zawieszenie broni, kapitulacja — zostało postanowione nad polem, które odpowiada innemu rozliczeniu. Mężczyźni nie patrzą w dół. Prawie w ogóle nie patrzą.

A Handshake Over the Fallen należy do No Man's Land, serii w ramach Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której wizerunek konstruowany jest poprzez kontrolowane uszkodzenia powierzchni zamiast pigmentu czy druku, a to samo uszkodzenie staje się sposobem pokazania, że mężczyźni, którzy podejmują decyzje przy stole, nigdy nie są tymi, którzy zapłacili, by to ustawić.

Język wizualny, w którym uszkodzenie nie jest zniszczeniem, lecz strukturą. Materiał zawsze był zasłoną. Potrzebne było jedynie światło, by to przyznać.

„Potrząsnęli sobie dłonią. Ziemia nie.”

O Art with Scratch

Art with Scratch to zbiór prac, w których obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Rzeźbione linia po linii w głębokiej czerni powierzchnia każdej pracy ujawnia się poprzez niezliczone precyzyjne skazy, które łapią światło i wydobywają formę z ciemności.

Z dystansu obraz wydaje się niemal fotograficzny. Potężny, rozpoznawalny i pełen obecności. Z bliska jednak praca rozpada się na gęste pole pojedynczych znaków. Delikatny, kruchy i prawie bezwładny. To, co wydawało się solidne, ukazuje się jako delikatna sieć linii, z których każda to celowy gest, każdy niezbędny całości.

Światło nie tworzy obrazu. Ostrzy go. Czerń pochłania, podczas gdy porysowane linie odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz oddycha. Z jednego kąta figura stoi wyraźnie i zdefiniowanie. Z innego łagodnieje i wraca do ciemności, z której się wywiała, nigdy nie ginąc. Pod skupionym reflektorem kontrast pogłębia się, a obraz nabiera rzeźbiarskiej, niemal luminescencją jakości.

To medium jest tak porywające dzięki swojej cichej napięciu. Akt drapania jest bezpośredni i nieodwracalny. Każda linia to decyzja, której nie da się cofnąć. A jednak rezultat nie jest ostry. Jest intymny, atmosferyczny i żywy ruchem. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie staje się stworzeniem. Nieobecność staje się obecnością.

W pracach takich jak ten portret postać nigdy nie jest całkowicie ustalona. Dzięki wzajemnemu oddziaływaniu linii, światła i cienia obraz zmienia się w zależności od perspektywy i nastroju. W pewnych momentach przedmiot wydaje się wyłaniać z czerni. W innych powraca do bezruchu. To właśnie w tym ruchu, między ostrymi krawędziami a spokojem, dzieło ożywa.

Podobnie jak wszystkie materiały dotknięte czasem, powierzchnia nosi swoją własną cichą historię. Każde zadrapanie zawiera chwilę, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, ale obecność, która nadal się ujawnia przy każdej zmianie światła.

O Artysty

Nazywam się Tijs Dragtsma, założyciel TD Fine Art Studio.

Jako artysta napędza mnie stałe pragnienie eksplorowania nowych języków wizualnych. Nie widzę sztuki jako stałego stylu, lecz jako rozwijające się pole odkryć, gdzie materiał, struktura, światło i emocja łączą się.

Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób. Jak twardość może stać się intymnością. Jak precyzja może tworzyć emocje. Ta poszukiwanie leży u serca wszystkiego, co tworzę.

W ramach TD Fine Art Studio każdy zbiór prac traktowany jest jak własny świat, z własną logiką, atmosferą i wizualną tożsamością. Niektóre prace budowane są poprzez rytm, powtarzanie i strukturę. Inne powstają przez brak, cień, refleksję lub napięcie. To, co je łączy, to wspólne zaangażowanie w oryginalność, klarowność i emocjonalną obecność.

Od dawna fascynuje mnie kontrast. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a odczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostawione otwarte do interpretacji. Moim celem nie jest tylko stworzenie obrazu, lecz stworzenie dzieła, które utrzymuje uwagę, zaprasza do refleksji i nadal będzie się ujawniać z upływem czasu.

TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której te poszukiwania nabierają kształtu. To nie tylko studio, lecz ewoluujący wszechświat artystyczny, kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia prac, które czują się charakterystyczne, celowe i żywe.