Marco Abrate (Rebor) - Untitled

Marco Abrate (Rebor) to włoski artysta wizualny, urodzony w 1996 roku, działający między Europą a Azją.

Jego praktyka obejmuje malarstwo rzeźbiarskie, instalacje i języki cyfrowe, skupiając się na relacji między obrazem, czasem a percepcją.

W 2022 roku zdobył pierwszą nagrodę w sekcji Street Art na 59. Międzynarodowym Biennale w Wenecji, za prace wystawioną w Pawilonie Wenecji jako część The Milk of Dreams, a następnie trafiła do kolekcji Ca’ Pesaro – Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Wenecji.

W 2023 został wybrany do rezydencji artystycznej Swatch Art Peace Hotel w Szanghaju.

W 2026 brał udział w Wystawie 15. rocznicy Swatch Art Peace Hotel, w ramach projektu Art Journey, we współpracy z Solomon R. Guggenheim Museum w Nowym Jorku i Peggy Guggenheim Collection w Wenecji.

Jego prace zwróciły znaczną uwagę włoskich mediów i telewizji.

Vanity Fair Italia określił go jako „jednego z najbardziej obiecujących młodych artystów na włoskiej scenie artystycznej.”

Jego prace były również prezentowane przez RAI, TGR Rai, TG2, Sky Arte, Treccani, La Stampa, Corriere della Sera i inne czołowe włoskie publikacje.

Vanity Fair opublikował również materiał poświęcony badaniu Peek Behind The Curtain.

Dzieła Marco Abrate’a znajdują się w kolekcjach międzynarodowych i instytucjonalnych, w tym w Ca’ Pesaro – Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Wenecji, Swatch Art Peace Hotel w Szanghaju, Tai Art Museum w Szanghaju, Shanghai Jiao Tong University – ICCI Art Valley, National Portrait Gallery w Londynie i Musée des Confluences w Lyonie.

Wariacje powierzchni, nieregularności i faktura materiałowa są celowymi elementami dzieła i integralną częścią języka wizualnego artysty.

Untitled, 2024, to unikatowe dzieło należące do serii Hidden Images, badanie Marca Abrate’a (Rebor), które eksploruje to, jak przebywamy miłość i relacje międzyludzkie w erze cyfrowej.

W ramach tego badania pareidolia staje się podstawowym narzędziem: formy i obecności wydają się wyłaniać z materiału i dopełniać wzrokiem widza.

W The Unknown to, co początkowo wydaje się nieokreślone, może przekształcić się — dzięki percepcji i pamięci — w rozpoznawalną obecność.

Dzieło staje się zatem refleksją na temat odległości między tym, co widzimy, tym, co pamiętamy, a tym, co pragniemy rozpoznać w drugim.