Lucía Laurent - XL - "Bruma del Egeo"






Ponad 10 lat doświadczenia w handlu sztuką; założył własną galerię.
€ 120 | ||
|---|---|---|
€ 66 | ||
€ 60 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 143362
Doskonała ocena na Trustpilot.
Lucía Laurent - XL, tytuł 'Bruma del Egeo', oryginalne malarstwo akrylowe na płótnie, 120 x 90 cm, ręcznie podpisane, wyprodukowane w Hiszpanii po 2020.
Opis od sprzedawcy
Lucía Lauren (LILI) jest kubańską artystką o wykształceniu plastycznym praktycznie samouczącą się, absolwentką kierunku Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie de La Habana.
Jej kontakt z obrazem rozpoczął się na długo zanim zajęła się zawodowo malarstwem. Fotografia stała się jej pierwszym terytorium twórczym: dzięki niej rozwinęła wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej figury. Następnie przez kilka lat zgłębiała świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia znaczenia linii, sylwetki, upraszczania form i klarowności graficznej, które obecnie odgrywają ważną rolę w jej malarstwie.
Ostatecznie odkryła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń wyrazu. Malarstwo pozwoliło jej zintegrować te wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, zbudowany głównie za pomocą farb akrylowych na płótnie.
Dzieło Lucía Lauren obraca się przede wszystkim wokół kobiety, natury, kwiatów i zwierząt, z powtarzającą się obecnością kota jako cichego towarzysza swoich bohaterek. To sceny, które rzadko szukają opowiadania o niezwykłych wydarzeniach. Przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi chwilami spokoju: kobieta trzymająca kota, postać otoczona kwiatami, kieliszek wina, wyimaginowany ogród lub po prostu moment kontemplacji.
Jej malarstwo zaczyna się od wyraźnej syntezy wizualnej. Lucía usuwa dużą część informacji pobocznych, pozostawiając tylko to, co uważa za istotne. Spokojne twarze, duże obszary koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy budują obrazy od razu czytelne, a jednocześnie pełne wrażliwości.
W jej języku słychać echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z odniesieniami dekoracyjnymi zbliżonymi do stylu art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się w reinterpretacji z własną wrażliwością, cieplejszą, codzienną i kobiecą.
Jednym z ciekawszych aspektów jej pracy jest użycie koloru. Pudrowe róże, terakoty, ochry, musztardowe odcienie i kremowe tony współistnieją z głębokimi czernie, odcieniami zieleni z odcieniem niebieskim, intensywnymi czerwieniami i czystą bielą. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i niemal domowa; w innych kontrast barwny nabiera wyraźnie graficznej intensywności.
Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym jej uniwersum malarskim. Nie pojawia się przedstawiona jako postać heroiczna ani odległa, lecz z kobietą o spokojnej, eleganckiej i introspektywnej kobiecości. To postacie o spokojnych spojrzeniach, powolnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, ale jest to intymny i cichy glamour.
Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Więcej niż proste elementy dekoracyjne, działają jako symbole towarzystwa, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W utworach, gdzie kobieta i zwierzę się ściskają, krzywizny ludzkiego ciała i kształty kota niemal się zlewają, przemieniając kompozycję w przedstawienie uczucia.
Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohaterki, pojawiają się na ich sukienkach lub integrują się z tłem, aż czasem zacierają granicę między postacią a naturą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt tworzą jedną sferę wrażliwości.
W utworach takich jak postać obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, by kształtować obraz kontrastem czerni, bieli i czerwieni. Paski na sukni przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i skupiają całą scenę na geście objęcia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i ciszę.
W innych pracach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bardziej zbliżoną do współczesnego designu. Terracota z sukienki współgra z delikatnymi różami, beżem i zielenią z odcieniem niebieskozielonym, tworząc obraz wyrafinowany, nie chłodny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego czynu; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. To właśnie ta brak dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.
Tak więc Lucía Lauren tworzy malarstwo pozornie prostolinijne, a jednocześnie starannie konstruowane. Jej język nie polega na zbędnym technicznym wirtuozyjnym popisie, lecz na zdolności do ograniczenia sceny do jej istotnej emocji.
Jej wszechświat jest kobiecy, botaniczny, domowy i czuły. Pojawiają się w nim codzienna piękność, relacja ze zwierzętami, troska, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malarstwa posiadają szczególnie atrakcyjną cechę: na pierwszy rzut oka mogą być dekoracyjne, lecz za tą urodą kryje się nieustanna poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.
W współczesnym pejzażu, gdzie wiele obrazów ma na celu przyciągnięcie uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybrała odwrotną drogę: upraszcza. I właśnie w tej prostocie mieści się dużą część charakteru jej dzieła.
Dzieło artystki Lucía Laurent wykonane techniką Acryl na płótnie wysokiej jakości.
Wymiar 90 x 120 cm.
Oryginalna edycja.
Wysyłka realizowana będzie za pośrednictwem firmy United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, a za pośrednictwem FedEx do reszty świata.
Dzieło będzie zrolowane i zabezpieczone kilkoma warstwami opakowania, błyszczącą folią oraz umieszczone w wytrzymałej tubie.
Po zapłacie za dzieło, potrzebne są trzy dni na proces pakowania i dostawy do firmy wysyłkowej.
Przewidywany termin dostawy do odbiorcy wynosi dziesięć dni, w zależności od kraju docelowego.
„Ten lot zawiera wizualizacje wykonane AI. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”
To dzieło w technice acryl na płótnie to jasna, figuratywna kompozycja w stylu ilustracyjnym współczesnym, która przywołuje serenadę letniego wnętrza nad wybrzeżem Morza Śródziemnego. Scena ukazuje kobietę plecami opierającą się o balkon z białą balustradą, ubraną w szeroki kapelusz z siana i majestatyczną suknię z falowanymi pasami w granatowo-białe odcienie, które symulują ruch morza. Otoczenie wzbogacają żywe bugenwile o fuksjowych barwach po lewej stronie oraz typowa nadmorska architektura białych domów w tle, gdzie żaglowce żeglowały po wodach o spokojnym błękicie pod czystym niebem. Wyważone użycie światła, płynność linii i starannie dobrana paleta barw nadają malarstwu ponadczasową atmosferę spokoju, wyrafinowania i kontemplacji morskiej.
Lucía Lauren (LILI) jest kubańską artystką o wykształceniu plastycznym praktycznie samouczącą się, absolwentką kierunku Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie de La Habana.
Jej kontakt z obrazem rozpoczął się na długo zanim zajęła się zawodowo malarstwem. Fotografia stała się jej pierwszym terytorium twórczym: dzięki niej rozwinęła wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej figury. Następnie przez kilka lat zgłębiała świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia znaczenia linii, sylwetki, upraszczania form i klarowności graficznej, które obecnie odgrywają ważną rolę w jej malarstwie.
Ostatecznie odkryła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń wyrazu. Malarstwo pozwoliło jej zintegrować te wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, zbudowany głównie za pomocą farb akrylowych na płótnie.
Dzieło Lucía Lauren obraca się przede wszystkim wokół kobiety, natury, kwiatów i zwierząt, z powtarzającą się obecnością kota jako cichego towarzysza swoich bohaterek. To sceny, które rzadko szukają opowiadania o niezwykłych wydarzeniach. Przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi chwilami spokoju: kobieta trzymająca kota, postać otoczona kwiatami, kieliszek wina, wyimaginowany ogród lub po prostu moment kontemplacji.
Jej malarstwo zaczyna się od wyraźnej syntezy wizualnej. Lucía usuwa dużą część informacji pobocznych, pozostawiając tylko to, co uważa za istotne. Spokojne twarze, duże obszary koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy budują obrazy od razu czytelne, a jednocześnie pełne wrażliwości.
W jej języku słychać echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z odniesieniami dekoracyjnymi zbliżonymi do stylu art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się w reinterpretacji z własną wrażliwością, cieplejszą, codzienną i kobiecą.
Jednym z ciekawszych aspektów jej pracy jest użycie koloru. Pudrowe róże, terakoty, ochry, musztardowe odcienie i kremowe tony współistnieją z głębokimi czernie, odcieniami zieleni z odcieniem niebieskim, intensywnymi czerwieniami i czystą bielą. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i niemal domowa; w innych kontrast barwny nabiera wyraźnie graficznej intensywności.
Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym jej uniwersum malarskim. Nie pojawia się przedstawiona jako postać heroiczna ani odległa, lecz z kobietą o spokojnej, eleganckiej i introspektywnej kobiecości. To postacie o spokojnych spojrzeniach, powolnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, ale jest to intymny i cichy glamour.
Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Więcej niż proste elementy dekoracyjne, działają jako symbole towarzystwa, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W utworach, gdzie kobieta i zwierzę się ściskają, krzywizny ludzkiego ciała i kształty kota niemal się zlewają, przemieniając kompozycję w przedstawienie uczucia.
Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohaterki, pojawiają się na ich sukienkach lub integrują się z tłem, aż czasem zacierają granicę między postacią a naturą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt tworzą jedną sferę wrażliwości.
W utworach takich jak postać obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, by kształtować obraz kontrastem czerni, bieli i czerwieni. Paski na sukni przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i skupiają całą scenę na geście objęcia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i ciszę.
W innych pracach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bardziej zbliżoną do współczesnego designu. Terracota z sukienki współgra z delikatnymi różami, beżem i zielenią z odcieniem niebieskozielonym, tworząc obraz wyrafinowany, nie chłodny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego czynu; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. To właśnie ta brak dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.
Tak więc Lucía Lauren tworzy malarstwo pozornie prostolinijne, a jednocześnie starannie konstruowane. Jej język nie polega na zbędnym technicznym wirtuozyjnym popisie, lecz na zdolności do ograniczenia sceny do jej istotnej emocji.
Jej wszechświat jest kobiecy, botaniczny, domowy i czuły. Pojawiają się w nim codzienna piękność, relacja ze zwierzętami, troska, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malarstwa posiadają szczególnie atrakcyjną cechę: na pierwszy rzut oka mogą być dekoracyjne, lecz za tą urodą kryje się nieustanna poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.
W współczesnym pejzażu, gdzie wiele obrazów ma na celu przyciągnięcie uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybrała odwrotną drogę: upraszcza. I właśnie w tej prostocie mieści się dużą część charakteru jej dzieła.
Dzieło artystki Lucía Laurent wykonane techniką Acryl na płótnie wysokiej jakości.
Wymiar 90 x 120 cm.
Oryginalna edycja.
Wysyłka realizowana będzie za pośrednictwem firmy United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, a za pośrednictwem FedEx do reszty świata.
Dzieło będzie zrolowane i zabezpieczone kilkoma warstwami opakowania, błyszczącą folią oraz umieszczone w wytrzymałej tubie.
Po zapłacie za dzieło, potrzebne są trzy dni na proces pakowania i dostawy do firmy wysyłkowej.
Przewidywany termin dostawy do odbiorcy wynosi dziesięć dni, w zależności od kraju docelowego.
„Ten lot zawiera wizualizacje wykonane AI. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”
To dzieło w technice acryl na płótnie to jasna, figuratywna kompozycja w stylu ilustracyjnym współczesnym, która przywołuje serenadę letniego wnętrza nad wybrzeżem Morza Śródziemnego. Scena ukazuje kobietę plecami opierającą się o balkon z białą balustradą, ubraną w szeroki kapelusz z siana i majestatyczną suknię z falowanymi pasami w granatowo-białe odcienie, które symulują ruch morza. Otoczenie wzbogacają żywe bugenwile o fuksjowych barwach po lewej stronie oraz typowa nadmorska architektura białych domów w tle, gdzie żaglowce żeglowały po wodach o spokojnym błękicie pod czystym niebem. Wyważone użycie światła, płynność linii i starannie dobrana paleta barw nadają malarstwu ponadczasową atmosferę spokoju, wyrafinowania i kontemplacji morskiej.
