Lucía Laurent - XL - "Sueño de Cacatúa"

Lucía Lauren (LILI) to kubańska artystka o wykształceniu plastycznym głównie autodidaktycznym, absolwentka Socjalnego Wydziału Komunikacji na Uniwersytecie w Hawanie.

Jej relacja z obrazem zaczęła się znacznie wcześniej niż poświęcenie się malarstwu zawodowo. Fotografia stanowiła jej pierwszy terytorium twórcze: dzięki niej wykształciła wyjątkową wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej postaci. Następnie przez kilka lat zagłębiała się w świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia znaczenia linii, sylwetki, upraszczania kształtów i klarowności graficznej w jej obecnym malarstwie.

W końcu odnalazła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń ekspresji. Malarstwo pozwoliło jej połączyć poprzednie doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, zbudowany głównie techniką akrylu na płótnie.

Dzieło Lucía Lauren krąży przede wszystkim wokół kobiety, natury, kwiatów i zwierząt, z przewijającą się obecnością kota jako milczącego towarzysza bohaterek. To sceny, które rzadko dążą do opowiadania niezwykłych wydarzeń. Przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi chwilami spokoju: kobietą trzymającą kota, figury otoczonej kwiatami, kieliszkiem wina, wyimaginowanym ogrodem, a nawet prostym momentem kontemplacji.

Jej malarstwo zaczyna się od wyraźnej syntezy wzrokowej. Lucía usuwa dużą część informacji pobocznych, aby zachować tylko to, co uznaje za istotne. Spektrum spokojnych twarzy, duże pola koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy od razu czytelne, a jednocześnie nasycone wrażliwością.

W jej języku znajdujemy echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z dekoracyjnymi odniesieniami zbliżającymi się do art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się reinterpretowane z własną wrażliwością, cieplejszą, codzienną i kobiecą.

Jednym z najciekawszych aspektów jej pracy jest użycie koloru. Ciepłe różowe odcienie, terakoty, ochry, musztardy i kremowe tony współistnieją z głębokimi czerniami, zieleniami o odcieniu niebiesko-zielonym, intensywnymi czerwieniami i bardzo czystymi bielami. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i prawie domowa; w innych kontrast kolorów nabiera wyraźnie graficznej intensywności.

Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym jej malarskim wszechświecie. Nie pojawia się przedstawiana jako bohaterka czy postać oddalona, lecz z perspektywy spokojnej, eleganckiej i introspektywnej kobiecości. To sylwetki o spokojnych spojrzeniach, wytchnionych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, ale to glamour intymne i ciche.

Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Bardziej niż proste elementy dekoracyjne, stanowią symbole towarzyszenia, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W dziełach, w których kobieta i zwierzę się obejmują, krzywizny ciała ludzkiego i kształty kota niemal się zlewają, przekształcając kompozycję w przedstawienie uczuć.

Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohatérki, pojawiają się na ich sukniach lub współtworzą tła, aż czasem zacierają granicę między postacią a naturą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt kończą tworzyć jedną wrażliwość.

W pracach takich jak postać obejmująca kota na tle czerwonym Lucía radykalnie redukuje paletę, aby zbudować obraz poprzez kontrast czerni, bieli i czerwieni. Pasy na sukience przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście objęcia. Wynik przekazuje ochronę, intymność i ciszę.

W innych utworach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bliższą współczesnemu designowi. Terracotta sukni dialoguje z delikatnymi różami, beżami i zielono-niebieskim, tworząc obraz wyrafinowany, lecz nie chłodny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. Właśnie ta nieobecność dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.

Lucía Lauren rozwija w ten sposób malarstwo pozornie proste, lecz starannie zbudowane. Jej język nie zależy od ostentacyjnego virtuozostwa technicznego, lecz od zdolności do redukowania sceny, aż znajdzie jej esencję emocji.

Jej wszechświat jest kobiecy, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawia się w nim codzienna piękność, relacja ze zwierzętami, troska, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malowidła posiadają cechę szczególnie atrakcyjną: mogą wydawać się dekoracyjne na pierwszy rzut oka, ale za tą piękną fasadą kryje się nieustanna poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.

W kontekście współczesnym, gdzie wiele obrazów próbuje zwrócić na siebie uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybiera przeciwną drogę: upraszcza. I właśnie w tej prostocie tkwi spora część osobowości jej dzieła.

Dzieło sztuki artystki Lucía Laurent wykonane techniką Acryl na wysokiej jakości płótnie profesjonalnym.

Wielkość 90 x 120 cm.

Oryginalna edycja.
Wysyłka realizowana będzie poprzez firmę United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, a przez firmę FedEx do reszty świata.
Dzieło będzie wysłane zwinięte i zabezpieczone kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową oraz umieszczone w wytrzymałej tubie.
Po opłaceniu dzieła, wymagane są trzy dni na proces zapakowania i dostarczenie do firmy wysyłkowej.
Przesyłka dotrze po dziesięciu dniach, zależnie od kraju przeznaczenia.
„Ta partia zawiera wizualizacje wygenerowane przez AI. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”



Ta praca w technice akryl na płótnie to marzycielska kompozycja figuratywna w stylu neomoderne, bogata w intymną poetykę, która przywołuje atmosferę spokoju i nostalgii kontemplacyjnej. Obraz przedstawia kobietę w pozie lirycznej z zamkniętymi oczami, Delikatnie opierającą twarz na dłoni, podczas gdy odpoczywa na czerwonym fotelu o falujących motywach florystycznych w odcieniu różu. Ubrana jest w luźny strój w odcieniu ciemnego błękitu, ozdobiony bogatymi wzorami liści o szaro-zielonkawych tonacjach, które harmonijnie współgrają z obiciem tła w zieleni oliwkowej. Na pierwszym planie biała papuga o żółbtym dziobie i wyraźnych konturach spoczywa obok niej, dodając scenie organiczny i żywy kontrapunkt. Bilans palety barw między ciepłymi a zimnymi tonami, wraz z płynnością rysunku, nadają płótnu elegancką melancholię i wybitnie dekoracyjną ponadczasowość.