Lucía Laurent - XL - "Siesta Cálida"

Lucía Lauren (LILI) to kubańska artystka o wykształceniu plastycznym praktycznie samouczącym się, absolwentka kierunku Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie Hombre de Cuba (Universidad de La Habana).

Jej relacja z obrazem zaczęła się znacznie wcześniej niż profesjonalne zajęcie się malarstwem. Fotografia była jej pierwszym terytorium twórczym: dzięki niej rozwijała wyjątkową wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej postaci. Następnie przez wiele lat zgłębiała świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia znaczenia linii, sylwetki, upraszczania form i jasności graficznej, które obecnie odgrywają istotną rolę w jej malarstwie.

Ostatecznie odnalazła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń ekspresji. Malarstwo pozwoliło jej połączyć wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, przede wszystkim tworzony farbą akrylową na płótnie.

Dzieło Lucía Lauren krąży szczególnie wokół kobiety, natury, kwiatów i zwierząt, z powtarzającą się obecnością kota jako milczącego towarzysza swoich bohaterek. Są to sceny, które rzadko starają się opowiadać o niezwykłych wydarzeniach. Wręcz przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi momentami spokoju: kobietą trzymającą kota, postacią otoczoną kwiatami, kieliszkiem wina, wyobrażoną spacerą po ogrodzie lub po prostu momentem kontemplacji.

Jej malarstwo zaczyna się od wyraźnej syntezy wizualnej. Lucía eliminuje dużą część informacji pobocznych, pozostawiając tylko to, co uważa za istotne. Spokojne twarze, duże obszary koloru, wyraźnie zarysowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy od razu czytelne, lecz przepełnione wrażliwością.

W jej języku odnajdujemy echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z dekoracyjnymi odniesieniami zbliżonymi do art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się tu z reinterpretacją z własną wrażliwością, cieplejszą, codzienną i kobiecą.

Jednym z najbardziej interesujących aspektów jej pracy jest użycie koloru. Pudrowe różowe, terakota, ochry, musztardy i kremowe odcienie współistnieją z głębokimi czerninami, zieleniami o odcieniu niebieskim, intensywnymi czerwieniami i czystymi bielami. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i prawie domowa; w innych kontrast barwny nabiera wyraźnie graficznej intensywności.

Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym jej malarskim świecie. Nie pojawia się jako bohaterka heroiczna ani odległa, lecz jako spokojna, elegancka i introspektywna feminity. To postacie o łagodnych spojrzeniach, powolnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, ale to glamour intymne i ciche.

Kociaki odgrywają tu szczególnie interesującą rolę. Bardziej niż proste elementy dekoracyjne, pełnią rolę symboli towarzyszenia, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W pracach, w których kobieta i zwierzę się obejmują, krzywizny ludzkiego ciała i formy kota niemal się zlewają, zamieniając kompozycję w przedstawienie uczuć.

Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohaterki, pojawiają się na ich sukniach lub integrują się w tła, czasem zacierając granicę między figurą a naturą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt tworzą jedną wrażliwość.

W pracach takich jak postać obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie redukuje paletę, by zbudować obraz kontrastem między czernią, bielą a czerwienią. Pasy sukni przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście przytulenia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i ciszę.

W innych dziełach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bliższą współczesnemu designowi. Terrakota sukni dyktuje dialog z delikatnymi różami, beżem i zielenią niebieskawą, tworząc wyrafinowany obraz, który nie jest chłodny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swoim miejscu. To właśnie ta brak dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.

Tak Lucía Lauren tworzy malarstwo pozornie proste, lecz starannie zbudowane. Jej język nie zależy od ostentacyjnego wirtuozerstwa technicznego, lecz od zdolności do zredukowania sceny aż do odnalezienia jej esencji wzruszenia.

Jej kosmos jest żeński, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawiają się w nim codzienna piękno, relacja ze zwierzętami, opieka, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej obrazy posiadają szczególną cechę: mogą wydawać się dekoracyjne na pierwszy rzut oka, ale za tą urodą kryje się nieustanna pogoń za harmonią, wrażliwością i spokojem.

W kontekście współczesnym, gdzie wiele obrazów stara się przyciągnąć uwagę przesytem, Lucía Lauren wybiera odwrotną drogę: upraszcza. I to właśnie w tej prostocie tkwi dużo z charakteru jej dzieła.

Obrafinie dzieło artystki Lucíi Laurent wykonane w technice akrylu na wysokiej jakości płótnie.
Wymiar 90 x 120 cm malowidła.
Oryginalne wydanie.
Wysyłka realizowana będzie przez firmę United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy oraz przez firmę FedEx do reszty świata.
Obraz zostanie zwinięty i zabezpieczony kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową oraz umieszczony w wytrzymałej tubie.
Po opłaceniu dzieła wymagane są trzy dni na proces pakowania i dostarczenie do firmy wysyłkowej.
Przedmiot dotrze do odbiorcy w ciągu dziesięciu dni, w zależności od kraju docelowego.
„Ten lot zawiera wizualizacje stworzone przy pomocy AI. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”



Ta praca w technice akrylu na płótnie to serdeczna i dynamiczna kompozycja figuralna w stylu neopop i ilustracji współczesnej, charakteryzująca się atmosferą łagodnej cieplej i czułości. Obraz przedstawia kobietę odpoczywającą z zamkniętymi oczami, która z miłością tulí do ramion kota białego i czarno–białego, który spokojnie śpi na jej kolanach. Postać kobieca nosi czarną ozdobną szatę w dużymi terakotowymi lub rudawymi łatami, uzupełnioną czerwonym diademem i złotymi kolczykami, które dodają blasku jej zamkniętej twarzy. Tło geometryczne i ilustracyjne łączy bloki koloru w odcieniach kremowych, różowych i terakoty, wprowadzając okrągową złotą tarczę na górze, pionowe pasy w czerni i bieli oraz stylizowaną sylwetkę rośliny, wszystko obrysowane ostrymi konturami. Równowaga między intymnym afektem postaci a graficzną dynamiką wzorów przekształca płótno w wyrafinowaną, harmonijną i niezwykle ciepłą estetycznie kompozycję.