Celestial table globe - Nadmuchiwany globus księżycowy - 1960-1970

Głob księżycowy balonowy, Plasteco Milano Senago, Włochy, około 1969

Ten balonowy globus księżycowy ma około 30 centymetrów średnicy. Wskazuje miejsca lądowania wielu sond, w tym Ranger 6 i 8, Luna 5–13, Surveyor 1–6 oraz Orbiter 1–5. Zawiera też miejsce Apollo 12, które lądowało w listopadzie 1969 roku. Zatem został zaprojektowany krótko po tej dacie. Kontekst to wyścig kosmiczny. Tajniki strony ciemnej Księżyca nie były fotografowane do 1959 roku przez radziecką sondę Luna 3. Nazwy, które się tam znajdują, takie jak Mare Moscoviense czy Tsiolkovsky, przypominają rolę radzieckich odkrywców.

Globus wykonany jest z arkuszy polichlorku winylu, wycinanych w tokach termicznie zgrzewanych. Każny biegun ma przyłączony okrągły kapelusik, a zawór do napełniania umieszczony jest przy biegunie południowym. Otoczony jest napisem marki „Plasteco Milano Senago, Made in Italy”. Powierzchnia jest kolorowo wydrukowana. Morza (zielone) wyróżniają się na tle wysokich lądów w kolorze ochry i żółci, których rzeźba jest zasugerowana przez drobne brązowe cienie. Kraterom towarzyszy brązowe obramowanie. Czarny siatkowy układ południków i równoleżników z graduacją w stopniach. Toponimia łączy łacinę, włoski i angielski: „Północny biegun”, „Golfo d. Astronauti”, a także „Soviet Mountains” czy „Haemus Mounts”.

Ten globus kontynuuje włoska tradycję obiektów nadmuchiwanych. Pochodzi z co najmniej lat trzydziestych, z pneumatycznych globusów ziemi z Mediolanu, sprzedawanych jako ekonomiczny odpowiednik przyrządu szkolnego. Należy także do historii kartografii planetarnej skierowanej do szerokiej publiczności.

Kruchy z natury, tego rodzaju przedmiot stał się rzadkością. Kilka śladów ocierania. Brak dziur ani rozerwania. Balon bardzo powoli się spuszcza, przez kilka tygodni."}