Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Opera narodziła się z idealnego dialogu z badaniem Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poezji. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tej pracy tradycja jednak reinterpretowana jest poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: winnicę.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, zastosowałem setki śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształcana jest w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują postrzeganie dzieła.

Czerwień otacza kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wychodzą z planu, tworząc coś w rodzaju wizualnej wibracji. Z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku ukazuje swoją prawdziwą naturę trójwymiarową i materialną.

Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przemieniając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem zarówno budowy, jak i zniszczenia: to, co normalnie służy do łączenia i stabilizowania, jest używane do tworzenia powierzchni niepokoju, intensywnej i głęboko materialnej.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło uzupełnione jest szkłem plexi.

Przezroczysta gablotka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego artysty współczesnego wpisują się w ścieżkę Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując swoim językiem wizualnym i wpływem kulturowym do twórczości wielkich nazwisk, takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie poszukiwanie artystyczne dialoguje z wyobrażeniem luksusu, ikonicznej mody i globalnego designu, przywołując symbole santic i marki uniwersalnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi tworami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytyczne podejście i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości marki i sztuki jako współczesnego przedmiotu kultury.

To podejście czyni prace szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, koncepcyjnego street artu i sztuki inspirowanej ikonowymi markami, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.