Azja - Indie Północne; Verdussen - Mogol - 1725

Scheda techniczna

Tytuł: Mogołów. Mapa północnych i środkowych Indii oraz terytoriów Imperium Mogołów, z częścią Deccan i Bengalu.
Autor: I. Peeters.
Grawer: Jacobus Harrewijn (1660–1727),
Rysownik: I. Peeters.
Wydawca: Juan Bautista Verdussen.
Miejsce: Antwerpia.
Epoka: 1725.
Technika: Rycina stalowa na miedzi, wykonana w akwaforcie i wignettem, z ręcznym kolorowaniem epoki na granicach, na ramie i na niektórych elementach ornamentalnych.
Nośnik: Papier pergaminowy.
Wymiary: Arkusz 19 × 20 cm; odbitka 15,5 × 14 cm.
Kompozycja: Jednostronicowa tablica z pionowym zagięciem w środku; tytuł w ozdobnym cartouche w dolnej prawej części, herb dekoracyjny, dwa skale graficzne i ramka z podziałką. Strona Bargre bez tekstu drukowanego.

Opis

Mapa geograficzna pt. Mogołów, poświęcona północnym i środkowym regionom Indii oraz terytoriom Imperium Mogołów, opublikowana w Antwerpii w 1725 r. Przedstawienie rozciąga się od regionów Kabul i Kaszmir po Deccan, obejmując dorzecze Indusu, równinę Gangesu, Gujarat i Bengalu.
Gęsta toponomastyka identyfikuje regiony i ośrodki zamieszkania za pomocą europejskich nazw, w tym Lahore, Delhi, Agra i liczne lokalizacje wewnątrz kraju. Główne osiedla oznaczono drobnymi profilami architektonicznymi; reliefy oddane są za pomocą sekwencji gór, podczas gdy biegi wodne zaznaczają geograficzną strukturę terytorium. Granice podkreślone są delikatnym ręcznym kolorowaniem, któremu towarzyszą żółte plamy wzdłuż ramy.
Podwójna linia przecina poziomo dolną część mapy, oddzielając sektor południowy od reszty. Zachodnie i wschodnie wybrzeża wychodzą na morze – na zatoce Cambay i na „Golfe du Gange ou de Bengale”. W prawym dolnym rogu tytuł zebrany w kartuszu o ornamentach, zwieńczony emblematem z motywem słonecznym i uzupełniony dwoma skalami odległości.

Uwagi historyczno-artystyczne

Nazwa Mogołów kładzie w centrum reprezentacji tożsamość polityczną opisanych terytoriów. Mapa zachowuje dawną nomenklaturę, w której prowincy, miasta i regiony podane są w formach dostosowanych do europejskiego języka rycin.
Mały format mieści szeroki zestaw informacji: hierarchia znaków rozróżnia nazwy regionalne od toponomastyki lokalnej, podczas gdy symbole miejskie, reliefy i sieć rzeczna towarzyszą lekturze. Kartusz ozdobny i kolory granic nadają tablicy walor dekoracyjny, nie umniejszając funkcji geograficznej.

Raport stanu zachowania

Mapa z lekkim zażółceniem, brązowienie marginesów i nieliczne plamy foxingu. Pionowy, środkowy zagięcie mocno zaznaczone, z przebarwieniami i drobnymi ścieraniami, bardziej widoczne na marginesie górnym. Marginesy szerokie we wszystkich czterech stronach, z lekkimi nierównościami i skromnymi zarysowaniami periferalnymi.
Strona tyłowa bez tekstu drukowanego, z przezroczystością ryciny i silnymi plamami brunatno-zielonkawymi wzdłuż kolorowanych granic na recto. Odcisk dobrze czytelny, z dobrą definicją toponomastyki i elementów geograficznych; kolorowanie zachowane.