Alfredo Grimaldi (1950) - La terrazza nei giorni estivi

Rozkwitający taras z kwiatami otwiera się na urokliwe osiedle nadmorskie położone między morzem a górami. Na lewym skraju jasna ściana, którą przecinają gałęzie i kwiaty w odcieniach fioletu i różu, wprowadza widok; u dołu gliniany wazon z czerwonymi kwiatami i rozległa masa płatków kwiatów w kolorze fuksji tworzą wyrazisty i przytulny plan pierwszego planu. Te elementy zbliżają obserwatora do krajobrazu, sugerując intymny i chroniony punkt widzenia. Poza balustradą białe, kremowe i różowawo tonowane budynki układają się wzdłuż brzegu, przerywane ciemnymi otworami i plamami roślinności. Góry cofają się w odcieniach zieleni i fiołkowej, podczas gdy morze rozciąga się w szerokich pasach błękitu i granatu. Małe białe żagle wyznaczają dystans i wprowadzają lekką obecność w rozpiętości zatoki. Kompozycja na zmianę łączy bogactwo szczegółów bliskich ze stuprocentową prostotą przestrzeni morskiej. Jasność domów i intensywność kwiatów ukazują radosny obraz krajobrazu mediterraneo, niczym moment codziennej piękności skryty między ogrodem a horyzontem.