Klaus vom Bruch (1952) - Götterdämmerung

Klaus vom Bruch: Małe Götterdämmerung, 1992

Gumowy przedmiot z chromowaną mosiężną anteną. Ok. 10 × 10 × 13 cm. Edycja 50.

Ręko-wielkości blok gumy z wywyższoną anteną z polerowanego mosiądzu. Obiekt ma zarys nadajnika — podstawa i maszt, elementarną formę każdego radia, każdej stacji radarowej, każdego zestawu terenowego — zredukowaną do punktu, w którym nie pozostaje nic oprócz gestu nadawania. Z czego jest zrobiony, zaprzecza temu, jak wygląda: kauczuk to materiał izolacji i tłumienia, substancja używana do absorpcji sygnałów, a nie ich emisji. Antena siedzi w ciele, które nie może transmitować.

Tytuł ma tę samą podwójną krawędź. Götterdämmerung Wagnera to spalenie Valhalli, koniec porządku, który uważał się za wieczny — a do 1992 r. stał już się standardowym niemieckim skrótem dla wszelkiego upadku systemu. Klaus vom Bruch zbudował swoją pracę z obrazów zimnej wojny: materiały filmowe wojskowe, samoloty, ekrany radarowe, techniczny aparat, przez który dwa bloki obserwowały siebie nawzajem i zwracali się do swoich populacji. Jego taśmy wideo z końca lat 70. i 80. zestawiają ten znaleziony materiał w krótkie, obsesyjne pętle, często z wstawioną twarzą samego artysty w montaż, tak że widz widzi mechanizm nadawania w tym samym czasie, co samo nadawanie.

Wyprodukowany trzy lata po upadku Muru i rok po rozpadzie Związku Radzieckiego — i w bezpośrednim następstwie pierwszej wojny transmitowanej na żywo jako spektakl radarowy i kamerowy — ten mały przedmiot mieści w sobie cały ten aparat w dłoni. Nadajnik stał się ciężarkiem do papieru; zmierzch bogów stał się obiektem biurka. To dowcip z bardzo zimnym środkiem, co charakterystyczne jest dla prac vom Brucha: punkt nie leży w nostalgii za zimną wojną, lecz w obserwacji, że media infrastruktura przetrwała ideologie, które służyła.

Klaus vom Bruch (ur. 1952 w Kolonii) studiował w latach 1975–1976 w California Institute of the Arts pod okiem Johna Baldessari i Bruce’a Naumana, a następnie filozofię, historię sztuki i egiptologię na Uniwersytecie w Kolonii do 1981 roku. Swoje pierwsze taśmy wideo stworzył w 1975 roku i stał się, obok Marcela Odenbacha i Ulrike Rosenbach, jedną z kluczowych postaci pierwszej generacji niemieckiej sztuki wideo, której centrum wówczas stanowiła Kolonia. [Dodaj tutaj dwa lub trzy zweryfikowane wystawy i kolekcje — patrz nota poniżej.]

Podpisano i ponumerowano wewnątrz z edycji 50.

Stan: dobry

Pochodzenie: Edycja Helga Maria Klosterfelde