René Francisco (1960) - Ignopolis. Serie.

René Francisco. Kuba. 1960
Kategoria: Rysunki i Grafiki Dzieło Graficzne
Seria: Ignipolis
Wydawca: Del Campo i inni. Atelier Prado. Madryt.
Technika: Lithografia
Nośnik: Papier Conqueror Connoiseur 300 g
Wymiary: 62 x 82 cm – (50 x 70 cm ślad)
Edycja: 100 egzemplarzy
Numeracja egzemplarza może się różnić, ale zawsze mieści się w edycji certyfikowanej 100 oryginalnych egzemplarzy, podpisanych i ręcznie ponumerowanych.
P/A: 10
H.C.: 10
P/T: 5
Gatunek: Abstrakcja, Geometryczny

Należący do pokolenia artystów, które wyłoniło się pod koniec lat osiemdziesiątych, René Francisco Rodríguez (Holguín, Kuba, 1960) został wyróżniony w Muzeum Narodowym Sztuk Pięknych Nagrodą Narodową Sztuk Pięknych 2010. To wyróżnienie przyznawane corocznie przez Ministerstwo Kultury Kuby od 1994 roku jest nadawane jednemu twórcy sztuk wizualnych, żyjącemu i mieszkającemu w kraju, za całokształt twórczości. To pierwszy raz, gdy nagrodę tę otrzymuje artysta urodzony po 1959 roku.

René Francisco jest absolwentem Escola Nacional de Arte (ENA) w 1982 roku i Instituto Superior de Arte (ISA) w 1987 roku, ośrodka, w którym prowadził niestandardową pedagogikę. Od przełomu lat dziewięćdziesiątych XX wieku stał się obowiązkowym punktem odniesienia w kubańskiej sztuce w duecie z Eduardo Ponjuánem, a następnie w karierze solowej.

Jego wypowiedź artystyczna utrzymuje stały postęp, łącząc: eksperyment, odnowę, badania, krytyczne myślenie i zainteresowanie społeczne; zgodności te znajdują również odzwierciedlenie w jego transgresyjnym podejściu pedagogicznym, które tworzy nierozerwalną jedność z całością jego twórczości. René Francisco okazał się „pośrednikiem lub medium” — jak to niedawno sam zdefiniował — dla wielu pokoleń wschodzących artystów, z których niektórzy dziś są uznanymi postaciami kubańskiego ruchu plastycznego.

Jego praca pedagogiczna, która liczy dwadzieścia lat, została po raz pierwszy międzynarodowo uznana podczas VII Biennale w Hawanie, gdy w 2000 roku Galerii DUPP — trzeciej edycji jej projektu Od praktycznej Pedagogiki — przyznano Nagrodę UNESCO za wspieranie sztuk. Następnie nadano mu Honorowy Doktorat Sztuk Pięknych San Francisco Art Institute w Kalifornii, USA, w 2001 roku, uznając jednocześnie jego działalność artystyczną i mistrzostwo w nauczaniu.

O energii twórczej świadczy dwadzieścia cztery wystawy indywidualne, które od tego czasu odbyły się. Do najważniejszych w ostatnim pięcioleciu należą: prezentacja na 52. Biennale w Wenecji, Włochy (2007), Historias cruzadas w PanAmerican Art Projects, USA (2008) oraz w Hawanie wystawy Interprete (2009) i Pinturas del ayer y del mañana (2010).

Wymownie trzeba wspomnieć jego prace o społecznym charakterze, znane jako Patio de Nin, w dzielnicy El Romerillo (2004/2005) — by przywołać przykład — oraz jego projekt zbiorowy Plaza almada (2009), powiązany z rezydencjami, warsztatami i warsztatami pracy w różnych miejscach na świecie. Multiformna i dynamiczna twórczość René Francisco, związana ze społeczną krytyką i bezczelnością, odnosi się nie tylko do egzystencjalnych problemów kraju, lecz także do zawiłości jego historii.

Charakter procesuowy tej twórczości i jej performatywność rosną, podobnie jak praktyka artystyczna potwierdza przekonanie, że sztuka staje się życiem, rozpuszcza się w nim i potrafi je przemieniać.

Obecnie stał się częścią kilku najważniejszych kolekcji w Hiszpanii, a także tych z których już jest jak kolekcje Jorge Perez z Miami, Ella Fontanal de Cisneros itp. Przygotowuje na listopad 2026 roku, jako kurator wystawy w Casa de América z okazji Szczytu Przywódców Państw Iberoamerykańskich.