René Francisco (1960) - Ignopolis. Serie.

René Francisco. Kuba. 1960
Kategoria: Grawerunek i Druk
Dzieło Graficzne
Seria: Ignipolis
Wydawca: Del Campo i inni. Talerz Prado. Madryt.
Technika: Lithografia
Nośnik: Papier Conqueror Connoiseur 300 g
Wymiary: 62 x 82 cm – (50 x 70 cm w tinta)
Edycja: 100 egzemplarzy
Numeracja egzemplarza może się różnić, ale zawsze mieści się w certyfikowanej edycji 100 oryginalnych egzemplarzy, podpisanych i ręcznie ponumerowanych.
P/A: 10
H.C.: 10
P/T: 5
Gatunek: Abstrakcja, Geometryczny

Należący do pokolenia artystów, którzy wyłonili się pod koniec lat osiemdziesiątych, René Francisco Rodríguez (Holguín, Kuba, 1960) został wyróżniony w Muzeum Narodowym Sztuk Pięknych Nagrodą Narodową Sztuk Plastycznych 2010. To wyróżnienie nadawane corocznie przez Ministerstwo Kultury Kuby od 1994 r. przyznawane jest raz w życiu twórcy sztuk wizualnych, żyjącemu i mieszkającemu w kraju, za całokształt twórczości. To pierwszy raz, gdy nagroda trafia do artysty urodzonego po 1959 roku.

René Francisco jest absolwentem Szkoły Narodowej Sztuki (ENA) w 1982 r. oraz Instytutu Wyższej Sztuki (ISA) w 1987 r., gdzie prowadził nieortodoksyjną działalność dydaktyczną. Od początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku stał się obowiązkową referencją w kubańskiej sztuce w duecie z Eduardem Ponjuánem, a następnie w karierze solowej.

Jego artystyczny przekaz utrzymuje stały postęp, łącząc: eksperyment, odnowę, badania, krytyczny sens i zainteresowanie społeczne; podobne afinity występują także w jego pedagogicznej działalności przekraczającej konwencje, która tworzy nierozerwalną całość z całokształtem jego twórczości. René Francisco okazał się „facylitatorem lub medium” – jak sam niedawno zdefiniował – dla wielu pokoleń wyrastających artystów, z których niektórzy dziś są uznanymi postaciami kubańskiego ruchu plastycznego.

Jego praca pedagogiczna, trwająca już dwadzieścia lat, została po raz pierwszy międzynarodowo uznana podczas VII Biennale w Hawanie, kiedy w 2000 r. Galerii DUPP – trzecie edycje jej projektu Od praktycznej pedagogiki – przyznano Nagrodę UNESCO za wspieranie sztuk. Następnie, doktorat honorowy z Sztuk Pięknych California San Francisco Art Institute w stanie Kalifornia, USA, w 2001 r., równocześnie uznawał jego działalność jako artysty i nauczyciela.

O jego twórczej energii świadczy dwadzieścia cztery wystawy indywidualne zrealizowane do tej pory. Do najważniejszych w ostatnim pięcioleciu należą: prezentacja na 52. Biennale w Wenecji, Włochy (2007), Historias cruzadas w PanAmerican Art Projects, USA (2008), oraz w Hawanie wystawy Interprete (2009) i Pinturas del ayer y del mañana (2010).

Wymagające wspomnienie pracy nad włączeniem społecznym znane jako Patio de Nin, w dzielnicy El Romerillo (2004/2005) – przykład jednego z wielu – a także projekt zbiorowy Plaza almada (2009), połączony z rezydencjami, warsztatami i warsztatami w różnych miejscach na świecie. Twórczość wielowymiarowa i dynamiczna, budowana przez René Francisco, związana z kwestiami społecznymi, krytyczna i bezczelna, odnosi się nie tylko do egzystencjalnych problemów kraju, lecz także do zawiłości jego historii.

Charakter procesu twórczego tej sztuki i jej performatywność rośnie, podobnie jak praktyka artystyczna potwierdza przekonanie, że sztuka styka się z życiem, rozpuszcza się w nim i może je przekształcać.

Obecnie stał się częścią kilku najważniejszych kolekcji w Hiszpanii, oprócz tych, w których już się znajduje, takich jak kolekcja Jorge Perez z Miami, Ella Fontanal de Cisneros itp. Przygotowuje na listopad 2026 r. jako kurator wystawy w Casa de América z okazji Szczytu Przywódców Państw Iberoamerykańskich.