René Francisco (1960) - Ignopolis. Serie.

René Francisco. Kuba. 1960
Kategoria: Rysunki i Druki
Dzieło Graficzne
Seria: Ignipolis
Wydawca: Del Campo i inni. Atelier del Prado. Madryt.
Technika: Litoografia
Nośnik: Papier Conqueror Connoiseur 300 g
Wymiary: 62 x 82 cm – (50 x 70 cm ślad)
Wydanie: 100 egzemplarzy
Numeracja egzemplarza może się różnić, lecz zawsze mieści się w certyfikowanym wycinku 100 oryginalnych egzemplarzy podpisanych i ręcznie ponumerowanych.
P/A: 10
H.C.: 10
P/T: 5
Gatunek: Abstrakcyjny, Geometryczny

Pochodzący z pokolenia artystów, które wyłoniło się pod koniec lat osiemdziesiątych, René Francisco Rodríguez (Holguín, Kuba, 1960) został wyróżniony w Narodowym Muzeum Sztuk Pięknych Nagrodą Narodową Sztuk Pięknych 2010. To wyróżnienie, przyznawane corocznie przez Ministerstwo Kultury Kuby od 1994 roku, przyznawane jest tylko raz twórcy sztuk wizualnych, żyjącemu i mieszkającemu w kraju, za całokształt twórczości. To pierwsze takie wyróżnienie dla artysty urodzonego po 1959 roku.

René Francisco jest absolwentem Escuela Nacional de Arte (ENA) w 1982 roku oraz Instituto Superior de Arte (ISA) w 1987 roku, ośrodka, w którym prowadził nieortodoksyjną dydaktykę. Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku stał się obowiązkową referencją kubańskiej sztuki w duecie z Eduardem Ponjuánem, a później w karierze solowej.

Jego artystyczny przekaz utrzymuje stały wzrost, łącząc: eksperyment, odnowę, badania, krytyczne spojrzenie i zainteresowanie społeczne; podobne tendencje widoczne są także w jego kontrowersyjnej pracy pedagogicznej, która stanowi nierozerwalną całość z całokształtem jego twórczości. René Francisco okazał się „ułatwiaczem lub medium” – jak sam niedawno określił – dla kilkunastu pokoleń artystów młodego pokolenia, z których niektórzy są obecnie uznanymi postaciami kubańskiego ruchu plastycznego.

Jego działalność pedagogiczna, która liczy już dwadzieścia lat, zyskała międzynarodowe uznanie po raz pierwszy na VII Biennale w Hawanie, kiedy w 2000 roku Galerii DUPP – trzeciej edycji jej projektu „Z perspektywy Pragmatycznej Pedagogiki” – przyznano Nagrodę UNESCO na rzecz promowania sztuk. Następnie przyznano mu Honorowy Doktorat Sztuk Pięknych San Francisco Art Institute w Kalifornii, USA, w 2001 roku, co jednocześnie uznawało jego działalność jako artysty i mistrzostwo.

Świadectwem jego kreatywnej energii są dwadzieścia cztery wystawy indywidualne, które dotąd zrealizował. Do najważniejszych z ostatniej pięciolatki należą: prezentacja na 52. Biennale w Wenecji, Włochy (2007), Historias cruzadas w Pan American Art Projects, USA (2008), oraz w Hawanie wystawy Interprete (2009) i Pinturas del ayer y del mañana (2010).

Obowiązkowa i precyzyjna wzmianka o jego pracy o charakterze społecznym znanej jako Patio de Nin, w dzielnicy El Romerillo (2004/2005) – aby podać jedynie przykład – oraz o jego projekcie zbiorowym Plaza almada (2009), powiązanym z rezydencjami, warsztatami i warsztatami twórczymi w różnych miejscach na świecie. Twórczość wielopostaciowa i dynamiczna, ukształtowana przez René Francisco, związana z działaniami społecznymi, krytycznymi i bezceremonialnością, odnosi się nie tylko do egzystencjalnych problemów kraju, lecz także do szczegółów jego historii.

Charakter procesu tej pracy i jej performatywność rosną, podobnie jak praktyka artystyczna potwierdza przekonanie, że sztuka spotyka się z życiem, rozpuszcza się w nim i może je przemieniać.

Obecnie stał się częścią kilku najważniejszych kolekcji w Hiszpanii, a także tych istniejących wcześniej, takich jak kolekcja Jorge Perez w Miami, Ella Fontanal de Cisneros itp. Przygotowuje na listopad 2026 roku, jako kurator wystawy w Casa de América z okazji Szczytu Szefów Państw Ibéroameryki.