René Francisco (1960) - Ignopolis. Serie.

René Francisco. Kuba. 1960
Kategoria: Grafika i Druki
Seria: Ignipolis
Wydawca: Del Campo i inni. Atelier del Prado. Madryt.
Technika: Lithografia
Nośnik: Papier Conqueror Connoiseur 300 g
Wymiary: 62 x 82 cm – (50 x 70 cm ślad)
Edycja: 100 egzemplarzy
Numeracja egzemplarza może się różnić, lecz zawsze w ramach certyfikowanej edycji 100 oryginalnych egzemplarzy, podpisanych i ręcznie ponumerowanych.
P/A: 10
H.C.: 10
P/T: 5
Gatunek: Abstrakcyjny, Geometryczny

Należący do pokolenia artystów, które wyłoniło się pod koniec lat osiemdziesiątych, René Francisco Rodríguez (Holguín, Kuba, 1960) został wyróżniony na Kubie Narodowym Muzeum Sztuk Pięknych Nagrodą Narodową Sztuk Plastycznych w 2010 roku. To wyróżnienie przyznawane corocznie przez Ministerstwo Kultury Kuby od 1994 roku, przyznawane tylko raz twórcy sztuk wizualnych, żyjącemu i mieszkającemu w kraju, za całokształt twórczości. To pierwsza nagroda tego typu dla artysty urodzonego po 1959 roku.

René Francisco jest absolwentem Szkoły Sztuk Narodowych (ENA) z 1982 roku i Wyższego Instytutu Sztuki (ISA) z 1987, miejsca, gdzie prowadził nieortodoksyjne zajęcia dydaktyczne. Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku stał się obowiązkowym punktem odniesienia w kubańskim sztukach plastycznych, najpierw w duecie z Eduardo Ponjuánem, a później w karierze solowej.

Jego wypowiedź artystyczna utrzymuje stały wzrost, łącząc: eksperyment, odnowę, badania, krytyczne myślenie i zainteresowanie społeczne; podobne cechy znajdują odzwierciedlenie także w jego transgresyjnej pracy pedagogicznej, która stanowi nierozerwalną całość z całością jego twórczości. Rene Francisco okazał się byciem „ułatwiaczem lub medium” – jak sam niedawno określił – dla wielu pokoleń zaczynających artystów, z których niektórzy dziś są uznanymi postaciami kubańskiego ruchu plastycznego.

Jego praca jako pedagoga, która liczy już dwadzieścia lat, zyskała międzynarodowe uznanie po raz pierwszy podczas VII Biennale w Hawanie, gdy w 2000 roku Galerii DUPP – trzecia edycja jej projektu Od pragmatycznej Pedagogiki – przyznano Nagrodę UNESCO za wspieranie sztuk. Później, Honorowy Doctorat w Sztukach Pięknych San Francisco Art Institute w Kalifornii, Stany Zjednoczone, w 2001 roku, w tym czasie uznawał zarówno jego działalność artystyczną, jak i mistrzostwo.

O jego energii twórczej świadczy dwadzieścia cztery osobne wystawy, które od tego czasu zrealizował. Do najważniejszych z ostatniego pięciolecia należą: prezentacja na 52. Biennale w Wenecji, Włochy (2007), Historias cruzadas w PanAmerican Art Projects, USA (2008), oraz w Hawanie wystawy Interprete (2009) i Pinturas del ayer y del mañana (2010).

Wymagana jest precyzyjna wzmianka o jego społecznej inicjatywie znanej jako Patio de Nin w dzielnicy El Romerillo (2004/2005) - dla podania tylko jednego przykładu - a także jego projekt zbiorowy Plaza Almada (2009), połączony z rezydencjami, warsztatami i warsztatami w różnych miejscach na świecie. Wielorodny i dynamiczny charakter jego twórczości, związany z tematyką społeczną, krytyczny i bezkompromisowy, odnosi się nie tylko do egzystencjalnych problemów kraju, lecz także do zawiłości jego historii.

Charakter procesu twórczego tej pracy i jej performatywność rosły stopniowo, podobnie jak praktyka artystyczna, która potwierdza przekonanie, że sztuka spotyka się z życiem, rozpływa się w nim i potrafi je przemienić.

Obecnie stał się częścią kilku najważniejszych kolekcji w Hiszpanii, obok tych, w których jest już obecny, takich jak kolekcja Jorge Perez w Miami, Ella Fontanal de Cisneros, itp. Przygotowuje na listopad 2026 roku, jako kurator wystawy w Casa de América z okazji Szczytu Szefów Państw Iberyjskich i Ameryki Łacińskiej.