Hans Schmitz (1896-1977) - Arbeiterausbildung

Hans Schmitz: Arbeiterausbildung (Workers’ Education), 1925

Oryginalny linoryt, drukowany czarną farbą na papierze z oryginalnego bloku artysty. Blok został wykonany w 1925 roku; ta odbitka należy do edycji wydanej i drukowanej przez Galerię Werner Kunze, Berlin, w 1972 roku. Edycja 100 egz. Monogram „S” na bloku.

Rysunek 6,0 × 13,5 cm. Prezentowany w białej drewnianej ramie z szarym passe‑partout, 36,0 × 36,0 × 4,0 cm.

Używany stan, z oznakami wieku i obsługi zgodnymi z wiekiem dzieła. Wszystkie widoczne ślady przedstawione są na fotografiach.

Dzieło należy do grupy małych linorytów wykonanych przez Schmitza w latach dwudziestych XX wieku na temat życia w pracy. Inne tytuły z tej grupy to Arbeiter, Arbeitergang, Arbeiterpaar i Arbeiterfreizeit. Druki tego rodzaju były projektowane dla prasy pracowniczej i broszur politycznych. Małe formaty i surowy kontrast czerni i bieli służyły raczej powielaniu i czytelności niż kolekcjonerskiej gablocie. Edycja Kunze z 1972 roku, podpisana przez artystę pięć lat przed jego śmiercią, ponownie udostępniła te bloki po dekadach zapomnienia.

Hans Schmitz (Kolonia, 1896 – 1977) był niemieckim rzeźbiarzem i grafikiem. Wspólnie z Augustinem Tschinkelem i Gerdem Arntzem był jednym z ocalałych członków kolonińskiej „Grupy progresywnych artystów” (Gruppe progressiver Künstler), Kolonia Progressives. Ta nieformalna organizacja awangardowych malarzy, rzeźbiarzy, architektów i pisarzy kierowana była przez malarzy Franza Wilhelma Seiwerta i Heinricha Hoerla. Jej wpływy sięgały daleko poza Nadrenię.

Po praktyce rzemieślniczej Schmitz rozpoczął studia malarskie w Kolonii w Kunstgewerbeschule. Zaciąg w czasie wybuchu I wojny światowej przerwał studia. Wojna była początkiem trwałego zaangażowania politycznego, i w 1923 roku współzałożył z Hoerle i Seiwertem Progresywistów (Progressives).

Grupa łączyła konstruktywistyczny język formalny z tematyką społeczną wywodzącą się z przemysłowego i pracowniczego świata Weimarskiej Republiki. Ten język opierał się na płaskich płaszczyznach, geometrycznej redukcji i odrzuceniu iluzjonistycznej głębi. Postacie pojawiają się jako typy, a nie osoby, co było świadomym odrzuceniem osobistego wyrazu na rzecz wspólnego, czytelnego obrazu. Pod nazizmem prace grupy zostały uznane za „degenerate” (prymitywne/zepsute).

Proveniencja: Galerie Werner Kunze, Berlin