Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło rodzi się z ideowego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem zdolnym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i transformację.

W tej pracy jednak tradycja jest reinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: winię.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, zastosowałem setki śrub, rozmieszczonych według precyzyjnej geometrki na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tu przekształca się w autonomny element sztuki. Jej powtarzalność tworzy powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwień otacza kompozycję niczym powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wyrastają z planu, tworząc swoistą wibrującą widzialnie. Z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; z boku ujawnia natomiast swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie chce być jedynie cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździk śrubą i przemieniając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem budowy i jednocześnie zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest używane do stworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynnego na całym świecie ze swojej techniki Screw Art.

Dzieło ozdobione jest szklarnią z plexi.

Przezroczysta osłona izoluje i chroni, przekształcając dzieło w współczesną relikwie.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i wpływu kulturowego do prac wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
W tym samym czasie poszukiwanie artystyczne dialoguje z wyobraźnią luksusu, ikonowej mody i globalnego designu, przywołując symbole sanck i marki powszechnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z artystami lub markami wymienionymi powyżej, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki i sztuki jako współczesnego obiektu kultury.

To podejście sprawia, że dzieła cieszą się szczególnym uznaniem wśród kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnej street art i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.