Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstaje z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty z Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtórzeń i materii centralne elementy własnej poetyki. W jego pracach serialność prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja zostaje zreinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: wieniec (wiosło w sensie wkrętów? Dosłownie „wistä”?) — przepraszam. W Ital. „vite” to śruba/wkręt. W tekście polskim „wstęga” to inna rzecz. Należy użyć odpowiednika: „śruby” lub „wkręty” użyte w liczbie mnogiej. W kontekście: zamiast gwoździ używam setek śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z montażem, konstrukcją i mechaniką, tutaj zostaje przekształcona w autonomny element artystyczny. Jej powtórzenie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia przesiąknięta energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc rodzaj wibrowania wzrokowego. Z widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ukazuje się jej prawdziwa trójwymiarowa i materialna natura.

Dzieło nie ma być prostą cytacją Auber tina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, poprzez zastąpienie gwoździa śrubą i przekształcenie obiektu przemysłowego w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem zarówno budowy, jak i zniszczenia: to, co normalnie łączy i utrwala, jest użyte do tworzenia powierzchni niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, światowej sławy dzięki swojej technice Screw Art.

Dzieło uzupełnione jest szklarnią z pleksiglasu.

Przezroczysta szkatułka izoluje i chroni, przekształcając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując się pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do twórczości wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie poszukiwanie artystyczne prowadzi dialog z wyobraźnią luksusu, ikonicznej mody i globalnego designu, przywołując symbole sanck i marki powszechnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki i sztuki jako współczesnego przedmiotu kultury.

To podejście sprawia, że dzieła są szczególnie cenione przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnej street art i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami, przy jednoczesnym silnym, autonomicznym charakterze artystycznym.