AA.VV - Miscellanea Berolinensia - 1723

1723: DZIEDZICTWO LEIBNIZA I WIELKIE ODKRYCIA NAUKOWE OŚWIECENIA EUROPEJSKIEGO
Berlin, 1723: nauka europejska gromadzi dziedzictwo Gottfrieda Wilhelma Leibniza.
Niesamowita kolekcja studiów Królewskiej Akademii Nauk Prus.
Astronomia, matematyka, medycyna i lingwistyka spotykają się w jednej pracy.
Wspaniałe rytowane ilustracje przedstawiają obserwacje, eksperymenty i odkrycia.
cenna świadectwo rewolucji naukowej początku XVIII wieku.

ABSTRAKT
Opublikowana w Berlinie w 1723 roku przez Jiena Christopha Papena, Miscellanea Berolinensia ad incrementum scientiarum, Continuatio I, stanowi ważne świadectwo działalności naukowej Królewskiej Akademii Nauk Prus, instytucji założonej w 1700 roku dzięki decydującemu wkładowi Gottfrieda Wilhelma Leibniza, który był jej pierwszym prezesem. Niniejsze kontynuacje, ukazujące się po śmierci filozofa i matematyka w 1716 roku, dokumentuje umacnianie Akademii i kontynuację ambitnego programu badawczego. Praca gromadzi oryginalne contributions dedicated to observational astronomy, mathematics, physics, medicine, anatomy, linguistics and scholarly studies. Szczególnie sugestywny jest aparat ikonograficzny, składający się z wyszukanej antydyptyki ryte na miedzi oraz licznych ilustracji naukowych, diagramów astronomicznych, tablic anatomicznych i przedstawień geometrycznych. Dokument znaczący kultury naukowej europejskiej w momencie przejścia od rewolucji naukowej XVII wieku do oświecenia XVIII wieku.

DLACZEGO WYDANIE
Berlin edition of 1723, published by the Royal Academy of Sciences in Prussia in the immediate post-Leibniz era. Ważny interdyscyplinarny zbiór z oryginalnymi wkładami naukowymi i licznymi rycinami kalkograficznymi. Wyjątkowa antyporta alegoryczna poświęcona naukom, z przedstawieniami instrumentów astronomicznych, anatomii i wiedzy. Egzemplarz w dobrym stanie ogólnym, z bardzo dobrze zachowanym wnętrzem i jedynie dwoma małymi ilustracjami matematycznymi odtworzonymi w facsimile.

WARTOŚĆ RYNKOWA
Dzieło o znaczeniu kolekcjonerskim dla historii nauki, astronomii i europejskich akademii. Publikacja z 1723 r. należy do wczesnego etapu produkcji naukowej instytucjonalnej Prus i prezentuje szczególnie atrakcyjny aparat ilustracyjny. Wartość handlowa zależy przede wszystkim od kompletności tablic, zachowania oprawy i obecności dwóch ilustracji w facsimile; okoliczność ta powinna być uwzględniona przy wycenie. Orientacyjna wycena egzemplarza: 550–750 euro.

WYMIARY FIZYCZNE I STAN
Oprawa w połyskonym prawie z okładziną w różowym kolorze, tytuł ręcznie na grzbiecie. Obecna antyporta alegoryczna kalkograficzna, otoczona licznymi ilustracjami naukowymi w tekście i wg. kartami zwiniętymi poza tekst, poświęconymi astronomii, geometrce, anatomii i innym dyscyplinom. Dwie małe ilustracje matematyczne obecne w facsimile; reszta ilustracji oryginalna. Oprawa nosi ślady użytkowania, lekkie zarysowania, plamy i fizjologiczne zmiany koloru spowodowane wiekiem. Obecna stara adnotacja ręczna pochodzenia na kartach wstępnych. W księgach zabytkowych, o wielowiekowej historii, mogą występować pewne niedoskonałości, nie zawsze ujęte w opisie. Ta oferta zawiera AI Visualization. Odwołuj się do oryginalnych fotografii, aby zweryfikować rzeczywisty stan przedmiotu. Obrazy stanowią integralną część opisu. Strony: (2); 12nn; 346; 4nn; (2).

PEŁNY TYTUŁ I AUTOR
Miscellanea Berolinensia ad incrementum scientiarum.
Berolini, Sumptibus Joh. Christoph. Papenii, 1723.
AA.VV.: Societas Regia Scientiarum Berolinensis.

KONTEKST I WAGA
Miscellanea Berolinensia stanowi jedno z najważniejszych wyrażeń edytorskich pierwszych działań Berlińskiego Towarzystwa Naukowego, założonego w 1700 roku z inicjatywy Fryderyka III Hohenzollerna, przyszłego Fryderyka I Pruskiego, i dzięki fundamentalnemu wkładowi intelektualnemu Gottfrieda Wilhelma Leibniza. Projekt Akademii odpowiadał Leibnizanowskiemu ideałowi wiedzy uniwersalnej, w której matematyka, obserwacja natury, medycyna, historia i studia językoznawcze mogły wspierać postęp ludzkości. Po publikacji pierwszego tomu Miscellanea w 1710 roku i śmierci Leibniza w 1716 roku, kontynuacja z 1723 roku potwierdza żywotność instytucji i jej rosnącą udział w międzynarodowym przepływie wiedzy. Wśród udokumentowanych wkładów w egzemplarzu znajdują się obserwacje astronomiczne dotyczące tranzytów i zaćmień gwiazdowych, diagramy faz księżyca, przedstawienia niebieskie, studia anatomiczne i badania lingwistyczne. Szczególne zainteresowanie budzi esej Johanna Georga Wachtera, De lingua Codicis Argentei, poświęcony językowi słynnego Codex Argenteus, kluczowego manuskryptu dla znajomości gotyku. Ilustracje astronomiczne dokumentują centralność obserwacji i pomiarów w nauce XVIII wieku, podczas gdy tablice anatomiczne odzwierciedlają postęp w badaniach nad ludzkim ciałem. Wspaniała antyporta alegoryczna łączy symbolicznie te różne obszary wiedzy, przedstawiając nauki jako wspólne przedsięwzięcie oparte na obserwacji, rozumie i przekazywaniu wiedzy.

KRÓTKA BIOGRAFIA AUTORA
Dzieło nie jest przypisywane jednemu autorowi, lecz reprezentuje pracę zbiorową uczonych i korespondentów Societas Regia Scientiarum Berolinensis. Postacią odniesienia intelektualnego instytucji był Gottfried Wilhelm Leibniz (1646–1716), filozof, matematyk, logik i niemiecki dyplomata, czołowy postępowy rewolucji naukowej Europy i współzałożyciel rachunku różniczkowego i całkowego. Gorąco popierał międzynarodową współpracę uczonych; Leibniz widział berlińską Akademię jako ośrodek badawczy łączący teoretyczne i praktyczne dyscypliny. Po jego śmierci instytucja kontynuowała rozwijanie oryginalnego programu naukowego poprzez wkłady astronomów, matematyków, medyków, naturalistów i filologów. Wśród uczonych przedstawionych w tomie znajduje się Johann Georg Wachter (1663–1757), niemiecki uczony znany z prac filologicznych i etymologicznych. Dzieło stanowi zatem świadectwo kultury naukowej Europy XVIII wieku, w której autorytet wiedzy coraz bardziej pochodził z badań, obserwacji i dialogu między uczonymi.

DRUK I OBIEG
Miscellanea Berolinensia ad incrementum scientiarum narodziła się jako oficjalna publikacja Towarzystwa Naukowego Berlińskiego, którego pierwszy tom ukazał się w 1710 roku. Continuatio I, wydana w 1723 roku na koszt księgarza i uprzywilejowanego wydawcy Joh. Christopha Papena, stanowi jedną z pierwszych kontynuacji zbioru i potwierdza wolę Akademii utrzymania stałej obecności w europejskim przepływie wiedzy naukowej. Tekst łaciński, lingua internationalis comunitatis eruditarum, umożliwiał rozpowszechnianie wkładów poza pruskie granice i ułatwiał konsultacje ze strony akademików, lekarzy, matematyków i uczonych z różnych krajów. Produkcja wymagała znacznego nakładu pracy drukarskiej, zwłaszcza przy umieszczaniu diagramów, rycin kalkograficznych i rozkładanych tablic naukowych, niezbędnych do przedstawienia obserwacji i wyników eksperymentów. Wydanie należy do wczesnego etapu tradycji wydawniczej akademickiej berlińskiej, która rozwinie się w XVIII wieku poprzez kolejne zbiory memorii naukowych. Źródła oryginalne nie są potwierdzone co do liczby egzemplarzy dystrybuowanych. Obecność tablic i ich pełność mają szczególne znaczenie przy ocenie bibliograficznej zachowanych egzemplarzy.

BIBLIOGRAFIA I ODNIESIENIA
VD18, nacionalna bibliografia retrospektywna wydań niemieckich XVIII wieku, do sprawdzenia dla dokładnej rejestracji Continuatio I; Gesamtverzeichnis des deutschsprachigen Schrifttums 1700–1910 (GV); Deutsches Biographisches Archiv, dla badaczy zaangażowanych; Poggendorff, Biographisch-Literarisches Handwörterbuch zur Geschichte der exacten Wissenschaften; Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), hasła dotyczące Gottfrieda Wilhelma Leibniza i Johanna Georg Wachtera; Nouvelle Biographie Générale, dla kontekstu biograficznego i naukowego europejskiego.