Ennio Finzi (1931) - Senza titolo 1957

Ennio Finzi cm 24,8 32,8
Anno 1957
Autentyczność na zdjęciu Mistrza
Technica akwarella na białym kartonie. Rysunek Palladio
Dzieło o wyjątkowej rzadkości i jakości
Dzieła lat pięćdziesiątych są trudno dostępne

«Kolor to siatkówka, która upija się pięknem, prosząc o pomoc słuchu»
(Ennio Finzi, 2008)

Ennio Finzi był oficjalnie uważany za ostatniego malarza spazialisty, bowiem jak sam to wspomina, w 1947 roku miał zaledwie 16 lat i nie mógł zostać zapisany do ruchu malarskiego Spazialismo, tak jak to się stało w przypadku Tancredi Parmeggiani (1927 - 1964), który wówczas miał dwadzieścia lat[1].
Relacja przyjaźni i artystycznego dzielenia się z wielkim malarzem Tancredi, która była także obchodzona przez ważne pisma krytyczne i wystawy[3], z pewnością skłoniła go do wejścia w krąg niektórych z największych przedstawicieli malarstwa i kultury lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, takich jak Giuseppe Capogrossi, Ettore Sottsass, Umbro Apollonio i do operowania w ścisłej koniunkturze z głównymi mistrzami weneckimi tego ruchu, jak na przykład Virgilio Guidi, Riccardo Licata czy Emilio Vedova; to zawsze Tancredi, który go przedstawił wielkiej amerykańskiej kolekcjonerce Peggy Guggenheim[1]. Przez całe lata pięćdziesiąte Finzi prowadził badania z gruntu spazialistyczne, koncentrując się na użyciu koloru i efektów dysonansowych i atonalnych