Alain Bonnefoit (1937) - Senza titolo






Magister innowacji i organizacji kultury i sztuki, dziesięć lat doświadczenia w sztuce włoskiej.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 143216
Doskonała ocena na Trustpilot.
Alain Bonnefoit, Senza titolo (1986), akwarela na kartonie w kolorach, 22 × 16,5 cm, podpisane odręcznie i w doskonałym stanie.
Opis od sprzedawcy
Pregevole opera originale Alcina Bonnefoit, technika akwarela na kartonie, rok 1986, wymiary 22 x 16,5 cm.
Alai Bonnefoit to artysta urodzony w Paryżu w 1937 roku. Po ukończeniu École des Arts Appliqués i École des Beaux-Arts w Paryżu, w 1959 roku zapisał się na sekcję „Incisione e scultura” w École des Beaux-Arts w Brukseli. W 1961 roku studiował przez dwa lata pod kierunkiem rzeźbiarza Volti, który wywarł później silny wpływ na jego sztukę. W latach 60. Bonnefoit przeprowadził się do Toskanii i zaczął eksperymentować z różnymi technikami; od techniki mieszanej na papierze, oleju, akwareli, litografii, tuszu w japońskiej technice sumi-e, rzeźby, jedynym celem było ożywienie nieskończonych wariantów w portretowaniu kobiecego ciała w klimacie wyważonego erotyzmu. Wykorzystywał płynący znak Matisse’a, plastyczność Arp i tańczącą przypadkowość Dufy, zestawioną z światłem i tonami toskańskimi. W wczesnych latach siedemdziesiątych Bonnefoit opanował technikę sumi-e, po podróży w 1973 roku do Japonii, która polega na użyciu pędzla i tuszu do tworzenia obrazów jednym przemyślanym gestem. Dzięki tej technice namalował życie składające się z linii i ciał, tworząc delikatne lecz wytrzymałe dzieła. Pod koniec lat osiemdziesiątych zapisały się istotne wystawy w Paryżu, Vichy, Angers, Tuluza, Sion, Le Havre, Bièvres, Metz, Juan-les-Pins, Wenecja, Piza, Florencja, Mediolan, Siena, Lille, Grenoble, Nantes, Marsylia, Strasburg, Reims i Brion. Od początku lat dziewięćdziesiątych prawdziwa eksplozja artystyczna: liczba wystaw indywidualnych gwałtownie rośnie, podobnie jak uznanie krytyków i publiczności. Znaczące wystawy w Tokio, Rzymie, Paryżu, Lozannie, Osace, Orleanie, Los Angeles, Luksemburgu, Martigny, Florencji, Cannes, Brukseli, Kioto, Chaumont, Lyonie, Certaldo, Bordeaux, Seulu, Ludwigshafen, Sienie, Pietrasanta, Tahiti, Nowy Jork, Kwangju, Napoli. Jej prace znajdują się w instytucjach publicznych japońskich, koreańskich i francuskich. Do dziś odbyła ponad 200 wystaw indywidualnych na całym świecie. Obecnie mieszka na przemian we Francji i we Włoszech, które uważa za drugą ojczyznę.
Pregevole opera originale Alcina Bonnefoit, technika akwarela na kartonie, rok 1986, wymiary 22 x 16,5 cm.
Alai Bonnefoit to artysta urodzony w Paryżu w 1937 roku. Po ukończeniu École des Arts Appliqués i École des Beaux-Arts w Paryżu, w 1959 roku zapisał się na sekcję „Incisione e scultura” w École des Beaux-Arts w Brukseli. W 1961 roku studiował przez dwa lata pod kierunkiem rzeźbiarza Volti, który wywarł później silny wpływ na jego sztukę. W latach 60. Bonnefoit przeprowadził się do Toskanii i zaczął eksperymentować z różnymi technikami; od techniki mieszanej na papierze, oleju, akwareli, litografii, tuszu w japońskiej technice sumi-e, rzeźby, jedynym celem było ożywienie nieskończonych wariantów w portretowaniu kobiecego ciała w klimacie wyważonego erotyzmu. Wykorzystywał płynący znak Matisse’a, plastyczność Arp i tańczącą przypadkowość Dufy, zestawioną z światłem i tonami toskańskimi. W wczesnych latach siedemdziesiątych Bonnefoit opanował technikę sumi-e, po podróży w 1973 roku do Japonii, która polega na użyciu pędzla i tuszu do tworzenia obrazów jednym przemyślanym gestem. Dzięki tej technice namalował życie składające się z linii i ciał, tworząc delikatne lecz wytrzymałe dzieła. Pod koniec lat osiemdziesiątych zapisały się istotne wystawy w Paryżu, Vichy, Angers, Tuluza, Sion, Le Havre, Bièvres, Metz, Juan-les-Pins, Wenecja, Piza, Florencja, Mediolan, Siena, Lille, Grenoble, Nantes, Marsylia, Strasburg, Reims i Brion. Od początku lat dziewięćdziesiątych prawdziwa eksplozja artystyczna: liczba wystaw indywidualnych gwałtownie rośnie, podobnie jak uznanie krytyków i publiczności. Znaczące wystawy w Tokio, Rzymie, Paryżu, Lozannie, Osace, Orleanie, Los Angeles, Luksemburgu, Martigny, Florencji, Cannes, Brukseli, Kioto, Chaumont, Lyonie, Certaldo, Bordeaux, Seulu, Ludwigshafen, Sienie, Pietrasanta, Tahiti, Nowy Jork, Kwangju, Napoli. Jej prace znajdują się w instytucjach publicznych japońskich, koreańskich i francuskich. Do dziś odbyła ponad 200 wystaw indywidualnych na całym świecie. Obecnie mieszka na przemian we Francji i we Włoszech, które uważa za drugą ojczyznę.
