Anna Boch (1848-1936) - Heidelandschap

Zjawiskowa studia en plein air Anny Boch (1848-1936). Kilka małych dziurek od igieł w rogu i dziurki w środku, prawdopodobnie płótno oderwane z większego, aby łatwiej malować na miejscu.

Porównywalne dzieło sprzedane w 2021 roku, patrz ostatnie zdjęcie.

Anna Boch była najstarszą córką dyrektora fabryki Kéramis Boch w La Louvière i sama projektowała także kilka dekoracji.

Kiedy rodzina zamieszkała w Brukseli, Anna poznała kilku malarzy. Otrzymała pierwsze lekcje malarstwa od Pierre-Louisa Kuhnena (1812-1877), a od 1874 roku od Euphrosine Beernaert. Później, w 1876 roku, została zainicjowana przez Isidore Verheyden (a także przez Michela van Alphena) w malarstwie i w malowniczym malarstwie na wybrzeżu wokół Lasu Brukselskiego (zgodnie z brukselskim Zoniënwoud). Dzięki temu współpracowały przez dziesięć lat. Później Anna Boch także pobierała lekcje u Théodora Barona.

Zadebiutowała na Salonie w Brukseli w 1880 roku i odbyła swoją pierwszą indywidualną wystawę w Cercle artistique et littéraire w 1884 roku. Pokazała płótno na Salonie w Paryżu w 1885 roku. W 1885 roku przyjęła się jako jedyna kobieta członkiem do awangardowego kręgu sztuki Les XX w Brukseli (1883–1893). Po przełomie wieku dołączyła także do postimpresjonistycznego kręgu Vie et Lumière (Bruksela 1904–1914). Anna Boch pokazała swoje prace w 1907 roku w retrospektywie w Cercle artistique w Brukseli, a w roku następnym w Galerie Druet w Paryżu. W swoich pracachpreferowała pejzaże, martwe natury z kwiatami, słoneczne plaże, belgijskie wybrzeże i wydmy, wybrzeża Bretanii i Holandii.

W roku 1911 była jednym z współzałożycieli Galerie Lyceum, brukselskiego stowarzyszenia żeńskich twórców wizualnych. Była tam reprezentowana kilkoma płótnami na wystawie inauguracyjnej. W tym samym roku została wybrana na przewodniczącą jury Salonu d'Art Moderne w Charleroi.

Była również wielką kolekcjonerką sztuki. Po jej śmierci posiadanie wynosiło 212 własnych prac i 219 obrazów belgijskich i zagranicznych malarzy, którzy eksponowali się w Les XX. Zapisała znaczną część swojej kolekcji Muzeum Sztuk Pięknych Brukseli, między innymi prace Jamesa Ensora (podarowane za jej życia), Signaca, Seurata i Pabla Gauguina.