D'Alessandro - Paragone de' Cavalieri - 1711

JEDNA Z NAJRAZERSZYCH I NAJWAŻNIEJSZYCH DZIEŁ DOTYCZĄCYCH JEŹDZOSTWA - W FOLIO - BOGATO ILUSTROWANE
Pierwsze wydanie tej bardzo ważnej pracy o jeździectwie, o pielęgnacji konia, o historii i technice szermierki.
Pietra paragone de’ cavalieri to arcydzieło późnego baroku włoskiego, które łączy techniczną traktatowość, poezję marinistów i kulturę rycerską, oferując wyjątkowe spojrzenie na świat konny Królestwa Neapolu. Podzielona na pięć ksiąg, dzieło traktuje o jeździe, uzdrawianiu, różnorodności nagan (naszych „brigli”) oraz skomplikowanych układach maneżu („circoli seu torni”) i medycynie konia. Wszystko to ilustrowane imponującym zestawem ikonograficznym: 140 pełnostronicowych miedziorytów, w tym portrety neapolitańskich szermierzy, znaki ras koni, figury alegoryczne, a nawet renifer w duchu durerowski.
Tekst od razu został uznany przez publiczność; zyskał duże powodzenie wśród szlachety, szermierzy i badaczy nauk weterynaryjnych.
Por. Bibl. generalna scherma, 59-60; Brunet I, 159; D'Afflitto, 212, dzieło „zostało przyjęte przez publiczność raczej z oklaskami”, także ze względu na bogaty aparat ikonograficzny: towarzyszy tekstowi wiele ilustracji ukazujących trasy manewrów, zwierzęta (w tym renifer w duchu durerowski), portrety wybitnych Neapolitanczyków w szermierce epoki, zarówno na koniu, jak i w pozycji pół-głowy, oraz niezwykle szeroki asortyment uprzęży. Huth s. 28. Brunet I, 159. Graesse I, 68.
KOPIA NA SPRZEDAŻ ONLINE ZA 25 000,00 EUR

DLACZEGO KUPIĆ
PIERWSZE WYDANIE Z 1711 R. – Monumentalne traktat neapolitański o jeździectwie, szermierce i pielęgnacji konia, należące do najambitniejszych włoskich dzieł poświęconych kulturze rycerskiej.
ZNACZENIA IKONOGRAFICZNE – Ponad 140 miedziorytów ilustruje uprzęże, ćwiczenia jazdy, jeźdźców, rasy koni, zwierzęta i postaci neapolitańskiej szermierki.
TOREBKA WSPÓŁCZESNA W BOGATEJ WYDANIOWEJ OKŁADCE – Wysokiej jakości skóra pełna, bogato zdobiona złotem, z cięciami i blatami, co nadaje egzemplarzowi silną wartość kolekcjonerską.
JEŹDZCTWO, SZERMIERKA I NEAPOLITAŃSKI BAROK – Unikalne dzieło łączące technikę jazdy konnej, weterynarię, poezję marinistyczną i aristokratyczną kulturę Królestwa Neapolu.

STAN DRUKU
In-folio (mm 355x225). Karty ogólnie bardzo dobrze zachowane, w tym przedstrona, portret i frontispis nienaruszone, łącznie z 140 miedziorytami, wszystkie integralne i starannie na czerni.
Fizjologiczne przebarwienia w tekście, absolutnie nie utrudniające czytania.
142 miedzioryty, oprócz frontispisu, kompletne i dobrze zachowane.
Podwójne karty oświatowe z epoki (2 + 2) doskonale zachowane, z dawnym exlibris ręcznym na recto pierwszej karty ochronnej.
Strona tytułowa na kartach dekoracyjnych. Zdobione całostką złocenia i druk płytowy.
Od strony 63 do 73, profesjonalnyRestaurowanie z utratą niektórych tytułów i tekstu, bez utraty ilustracji.
Wysoce wysublimowane wówczas oprawione w pełną skórę, bogato zdobione złotem. Grzbiet z 6 żebrami, tytuł i ozdoby w złocie. Przedstrona przedstawiająca „dwa dostojne i szlachetne rumaki” i portret autora, obie miedzioryty; frontispis nienaruszony, ozdobiony dużym fryzem drzeworytniczym.
Egzemplarz z białą kartą L2 numerowany poprawnie 47 na recto i 48 na verso. Dwa arkusze ilustracyjne między stronami 342 a 345, numerowane redakcyjnie jako strony (343-344).
Errata p. (5)-((6) na odwrocie. Strony 12nn. 402; (4).

PEŁNE TYTUŁY I AUTORZY
Pietra paragone de' cavalieri, [.] podzielona na pięć ksiąg.
W Neapolu, Domenico-Antonio Parrino, 1711
Giuseppe D'Alessandro

SPIS TREŚCI
W 1711 r. Giuseppe D'Alessandro opublikował w Neapolu Pietra paragone de' cavalieri, dzieło złożone, obejmujące sonety, listy i traktaty różnego rodzaju. Ukazana miłość do konia, centralny element niezwykłego konnego mikroświata, stanowi element łączący zbiór, który naprzemiennie prezentuje miłosne sonety i refleksje filozoficzne, rymy wychwalające chwały i cnoty pięknych czworonogów, traktaty o sposobie pielęgnowania ich „niedomagłości” oraz nawet miedzioryty mark ras najcenniejszych w Królestwie Neapolu. W barokowym, barwnym bestiariuszu lirydy koń jest stałym punktem odniesienia, od sonetów Marino, Preti, Fontanella, Bruni, aż po późny cykl poetycki D’Alessandro, który przyjmuje i proponuje wzorce i tematy z gustem poetyckim zbliżonym do końca.

Autor należy do grona epigonów marinizmu, którzy prowadzą poezję do skrajnych konsekwencji poezji dziwacznej, ekstrawaganckiej, peregrynacyjnej, wyostrzając ton i sytuacje w pierwszym baroku. Nie ogranicza się do podziwiania szybkiego i płomiennego „kurasiora lotnego” (por. Ad un cavallo), lecz poświęca także piosenki i hymny siodle, ostrogze, ostrogowi. Zafascynowany przede wszystkim dynamizmem zwierzęcia, gwałtownego i tupiącego, zestawia konwencjonalne metafory typu „wietrza włosów” z odważnym zestawieniem „ziemska lotność” (por. Ad un velocissimo e nobile cavallo), by oddać niepowstrzymany pęd konia w biegu.

Zarówno treść, jak i kontekst late baroque, potwierdzają tezę, że D'Alessandro kieruje w stronę miłości konia w endingowym wersie sonetu: „Per te acquistan onore i fogli miei” oraz rozległe porównanie końcowe: „Il dorso tuo non è se non ch'un soglio / Per gli eroi coronati e semidei”. Obok utworów inspirowanych niesamowitą hipiską jeździecką znajdują się także miłosne sonety, które różnicują tematykę erotycznej lirki z serią pochwalnych utworów o pięknej kobiecie na koniu, o koniu zniewolonym przez piękną kobietę i podobne, lecz zawierają proste gra słów: „Moro per donna mora” (por. Per una donna mora), w których rozbudowane zwroty konceptyzmu zostały zredukowane do stereotypowych form.

Giuseppe D'Alessandro urodził się w 1656 r. w Pescolanciano (województwo Campobasso), w „citeriore Aprutio”, z księciem Fabiem i Isabellą Amendola. Po przedwczesnej śmierci brata stał się trzecim księciem i siódmym baronem feuda Pescolanciano, Carovilli, Castiglione, Pietrabbondante, Civitanova, Civitavecchia. Do tych domen dołączyły miejscowości Roccaraso, Castelguidice i Roccacinquemila, wprowadzone w posagu przez żonę D., baronessę A. M. Marchesani, pochodzącą z Salerno.