Bodoni / Ovidio - Amori - 1802

CONTENUTI
Poprzez zaawansowane techniki druku Bodoni, każda strona staje się kompozycją estetyczną, ożywiając słowa Owidiusza w sposób wykraczający poza zwykły tekst. Ta księga to nie tylko zbiór wierszy, lecz celebracja spotkania sztuki języka z sztuką druku. Posiadanie tej edycji to zanurzenie się w chwalebną przeszłość, gdzie pasja, miłość i sztuka łączą się w symfonię piękna nieskończonego czasu. Nieodłączny egzemplarz dla miłośników klasycznej poezji i dzieł sztuki użytkowej najwyższej próby.
Wraz z mitami eros jest głównym źródłem inspiracji poetę z Sulmony, który w swoim epitafium pragnął określać się jako „żartobliwy śpiewak delikatnych miłości”. Udając relacjonowanie prywatnej powieści miłosnej, Owidiusz przebrał historie śpiewane przez Katullusa, Tibullusa, Propercjusza w autobiograficzną opowieść. Jednością zbioru jest właśnie głos poety-zauroczenia, który wyraża cierpienia każdego kochanka, podczas gdy postać Korony, choć opisywana w całej swojej lśniącej piękności, jawi się tylko jako blada idealizacja licznych młodzieńców, których wzbudzała zainteresowanie. W ostatnim elegijce łaciny miłość nie jest już żarem namiętności i wyłączności, całkowitego poświęcenia jedynej ukochanej, lecz kaprys i galanctwo przygody, gdzie patos i dramat rozpuszczają się w ironii, w grze intelektualnej, w smaku paradoksu.
Gianbattista Bodoni (Saluzzo, 1740 – Parma, 1813) był włoskim rytownikiem, typografem i drukarzem, znany z czcionek, które stworzył: Bodoni.
Ferdynand, książę Parmy, mianował go diraktorem Drukarni Królewskiej w Parmie.
Opublikował setki eleganckich edycji klasyków, korzystając z najobszerniejszego do tej pory katalogu alfabetów i czcionek.
Każda strona to dzieło mistrzowskie elegancji i architektury typograficznej, a magia sekwencji czcionek potęguje urok tych ksiąg, jedynych na świecie. Typografia mieściła się w dawnym pałacu dukalnym Pilotta, gdzie obecnie mieści się Muzeum Bodoniego.

Wydania Bodoni odniosły ogromny sukces; członkowie europejskiej arystokracji, kolekcjonerzy, uczniowie korzystali z jego książek, bo sam mieszał atramenty, używał najwyższej jakości papieru, projektował eleganckie strony, drukował i artystycznie oprawiał.
Wśród najsłynniejszych edycji wyróżnia się Bucolica Virgilia, oprócz Epithalamia exoticis linguis reddita De Rossi (1775), Dzieła Horacego (1791) i Polizjano (1795), La Gerusalemme Liberata i Oratio Dominica (1806) oraz słynna Iliada. Otrzymał honory od papieża, od różnych królów europejskich, a miasto Parma wybija mu medal z jego czcią.

Publio Owidiusz Nasone, znany po prostu jako Owidiusz; poeta łaciński (Sulmona 43 p.n.e. - Tomi nad Morzem Czarnym, 17 n.e.). Młodo przybył do Rzymu, studiował retorykę, lecz szybko przeszedł do poezji. Był w kontakcie z najbardziej wybitnymi literatami i poetami swego czasu, jak Mæssalla, Cayo Kwintylian, Propercjusz, Horacy, i przebywał na dworze Augusta, prowadząc barwne życie. Sprawował urzędy minorne, po podróży edukacyjnej do Grecji, Egiptu i Azji oraz pobycie na Sycylii; w Rzymie w krótkim czasie zawarł trzy małżeństwa, z których tylko trzecie było długie i szczęśliwe. W międzyczasie, już od pierwszych lat, w kręgu Mæssalla, napisał tragedię Medea, wysoko chwaloną w starożytności, i zaczął tworzyć cykl miłosnych elegii, które opublikował w 14 r. p.n.e. w pięciu księgach, a potem, przerobione w trzy księgi, w kilka lat: Amores. Do tej lekkej i dystygalnej poesji dołączyły Heroides (oryginalny tytuł, prawdopodobnie Epistulae), fikcyjne listy napisane przez bohaterskie kobiece postacie mitologii do ich ukochanych, prawdopodobnie przerabiane i wielokrotnie redagowane, oraz Ars amatoria (ok. 0), opublikowana w dwóch odsłonach w pierwszych latach ery powszechnej. Dzięki niej Owidiusz stał się ulubieńcem całego chrześcijańskiego społeczeństwa Rzymu. Jako dopełnienie Ars, potem nastąpiły Remedia amoris (dymetryczny poemat w 40 distychach) i De medicina faciei (karm w distichach o kosmetykach, z którego zachowało się około stu wersów). Około 3 r. n.e. Owidiusz poświęcił się tworzeniu dzieł o szerszym zasięgu: Metamorfozy i Fasti. Pierwsze, skomponowane w jambach, to obszerny poemat w piętnastu księgach, w którym opowiadają się etiologiczne bajki i mity (które kończą się przemianą bohaterów). W Fasti, inspirowanych przez Aitia Kallimachosa, poeta chciał zilustrować w distych elegijnych, w dwunastu księgach, po jednym miesiącu roku, i opisać kolejność pochodzenia i mitów związanych z obchodami kalendarza rzymskiego, lecz poemat został przerwany w księdze 6. ponieważ Owidiusz, w 8 r. n.e., został dotknięty surowym dekretem Augusta, który zmusił go do opuszczenia Rzymu i zesłania do Tomów (identyfikowanych z obecnym Konstancją) w Skiti. Przyczyny wygnania Owidiusza nie są jasne; carmen et error, według słów samego Owidiusza w drugiej księdze Tristów, to Ars Amatoria z jednej strony, a prawdopodobnie to fakt, że przypadkowo wplątany w jakiś dworski skandal, powszechnie identyfikowany przez nowożytnych z cudzołóstwem Juli, wnuczki Augusta, w tej samej epoce, i D. Juniju Silano. Do Tomów Owidiusz pozostał aż do śmierci, nie uzyskawszy nawet od Tybka wycofania dekrety. W podróży ku wygnaniu napisał poemat Ibis (w 322 distichach) przeciwko detraktorowi, i pierwsze dwa tomy Tristiów (elegie), a w 12 r. n.e. pojawiły się kolejne trzy; na wygnaniu napisał Epistulae ex Ponto, z których opublikował trzy księgi wraz z Tristami, elegie w formie listu, poświęcone każda jednemu przyjaciele w Rzymie (czwarta księga Epistulae ex Ponto została wydana pośmiertnie), poemat o połowie, Halieutica (z którego mamy 134 wersy), i karm czczący Augusta, Livię i Tyberiusza w języku getyckim. Z Owidiusza zaginęły tylko drobne utwory i tragedia Medea. Poeta nie jest głęboki, zręczny w rymowaniu, o niezwykłej łatwości wyrazu, żywiołowej wyobraźni i inteligentnym temperamencie narratora, koloryzatora i psychologa. To postać dominująca w kulturze łacińskiej, a jego wpływ trwa silnie w średniowieczu, w humanizmie, w renesansie; dopiero w erze nowożytnej jego sława nieco się zmniejszyła. W elegiach miłosnych pierwszego okresu tętni cała społeczność rzymska, która stała się już głęboko inna od czasów późnorepublika, często przygnębiona problemami, które powracają w poezji Wergilia lub Horacego; to świat błyskotliwy, skłonny do przyjęcia poezji o natychmiastowym zrozumieniu i przyjemnym oderwaniu. W Metamorfozach i w niektórych fragmentach Heroides, jego talent narratora, malarza cudowności i psychologa, który dostrzega mroczne aspekty kobiecej duszy, okazuje się bardziej wyrazisty niż gdzie indziej; i faktycznie te dwie dzieła, a zwłaszcza większy poemat, bogaty w plastyczne obrazy i uwodzicielsze fantazje, stanowiły niekończący materiał do naśladowania i wariacji w późniejszej literaturze, jak i w sztukach plastycznych. Smyk elegii żałosnej okresu wygnania, w której wciąż da się dostrzec wyczuwalny nurt poezji bolesnej, żywej i dramatycznej wspomnienia ojczyzny, jest skażona chęcią zadowolenia cesarza, doprowadzenia go do litości i uzyskania cofnięcia wyroku. Z Owidiusza, spadkobiercy tradycji helenistycznej, ale nie tak jak neoterojowie precyzyjny mistrz metrum, zależy, w jeszcze większym stopniu niż od Wergiliusza, kształt poezji łacińskiej kolejnych wieków.

CONDITION REPORT - COLLECTOR'S COPY
Oprawa kartonowa wydawnicza. Książka w doskonałym stanie, bez żadnych plam ani śladów zużycia. Pp(2); 8nn. 133; 2nn. Pp(2)

FULL TITLES & AUTHORS
Amori Me Venus Artificem Tenero Praefecit Amori
Cò tipi Bodoniani, 1802
Ovidio