Verena Loewensberg (1912-1986) - Composition

Verena Loewensberg - Kompozycja 1966

Medium: Sitodruk
Materiał: Papier
Wymiary: 28 x 28 cm

Redaktor: Edition Panderma, Basel
Rok: 1966
Wydanie: To jest nienumerowany egzemplarz spośród 230 edycji (65 hors commerce były nienumerowane)
Podpis: Podpisane i opieczętowane datą

Lit.: Coray Loewensberg. Verena Loewensberg. 1912-1986. Werkverzeichnis der Druckgraphik 1941-1986, 11.1-6.

Proveniencja:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Kolekcja prywatna, Basel

Stan / Restauracja:
dobry stan, minimalne i praktycznie niewidoczne wgniecenie w górnym prawym obszarze (4 mm)

Dalsze informacje:

Rzadkie ograniczone wydanie przenośnej kolekcji sztuki powojennej i współczesnej La Lune en Rodage III. To nienumerowany egzemplarz spośród 230 edycji (65 hors commerce były nienumerowane) i część trzeciej serii książek La Lune en Rodage. La Lune en Rodage ukazała się w trzech tomach w latach 1960, 1965 i 1977, łączna liczba prac to około 180, które ukazują scenę awangardy artystycznej między latami 50. a 70. XX wieku. Dzieła sztuki zostały zgromadzone przez Carl’a Laszlo i obejmują największych artystów swojego czasu, którzy wniesli istotne prace, często wyznaczające punkt zwrotny w ich twórczości i karierach: na przykład praca Enrico Castellaniego to jego pierwsze udokumentowane dzieło graficzne, a multiplikacja Achrome Piero Manzoniego to jedyne, które artysta wyprodukował.

Verena Loewensberg urodziła się w Zurychu w 1912 roku i zmarła tam w 1986. Jej ojciec, Paul Loewensberg, syn imigranckiej niemiecko- żydowskiej rodziny handlarzy zbożem, jest lekarzem. Jej matka, Erika Idda Spühler, studiowała także medycynę aż do narodzin Vereny, która miała trójkę rodzeństwa. Od 1912 do 1914 rodzina mieszka w Berlinie, w 1915 przenosi się do Ticino, a w 1918 osiedla się w Sissach (Kanton Basel-Land). Tam Paul Loewensberg otwiera praktykę lekarską na wsi. Ukończywszy gimnazjum (Untere Töchterschule) w Bazylei, Verena dołącza do Bazylejskiej Szkoły Zawodowej (Gewerbeschule) w 1927, studiując ogólne przedmioty tkania, koronkarstwa, projektowania i teorii koloru. W 1929 opuszcza szkołę przed ukończeniem nauki; praktyka u tkacza Marthy Guggenbühl w Speicher (Appenzell Ausserrhoden), trening taneczny z Trudi Schoop w Zurychu. W 1932 poślubia Hansa Coraya, który ma doktorat z filologii romańskiej i jest projektantem, między innymi krzesła Landi. W 1933 przebywają razem w Ascona-Saleggi, powracają do Zurychu w 1934. Kontakty z twórcami z różnych dziedzin; dożywotnia przyjaźń z Maxem i Binią Bill. W 1935 podróż do Paryża i krótkie studia w Académie Moderne, szkole sztuki założonej przez szwajcarską kobietę Edvigę Schläpfer, w wyniku kontaktów z kręgiem Abstraction-Création grupy artystów. Rozczarowana akademickim podejściem szkoły, Verena Loewensberg bez ogródek porzuca studia. Max Bill, sam członek Abstraction-Création, zabiera ją na wizyty w studio; dzięki temu zapoznaje się z twórczością różnych artystów, takich jak Jean Arp, Marcel Duchamp, Antoine Pevsner, Theo van Doesburg i Georges Vantongerloo. Dzieło dwóch ostatnich artystów wywiera szczególnie inspirujący wpływ na jej własne dzieło. Zostaje przyjęta do kręgów awangardowych w Zurychu i staje się członkiem grupy znanej od lat pięćdziesiątych jako Zurich Concretists (Max Bill, Camille Graeser, Richard Paul Lohse). W 1936 roku reprezentowana na pionierskiej wystawie Zeitprobleme in der Schweizer Malerei und Plastik (Problemy czasowe w szwajcarskim malarstwie i rzeźbie) w Kunsthaus Zürich; w 1937 roku członek grupy Allianz. Bierze udział w ich wystawach i publikacjach (Almanach neuer Kunst in der Schweiz, 1940; abstrakt/konkret bulletin wydany przez Galerie des Eaux-Vives, Zurych, 1945). 1943 narodziny syna Stephana, w 1946 córki Henriette. Verena Loewensberg utrzymuje się jako projektantka tkanin i grafiki, współpracując z Hansem Corayem, zwłaszcza przy konstrukcjach wystawowych. W 1949 rozwodzi się z Hansem Corayem. W 1953 poślubia Alfonsa (Föns) Wickarta. W 1964 jej zamiłowanie do muzyki klasycznej i współczesnej skłania ją do otwarcia sklepu płytowego City Discount, który pozostaje miejscem spotkań szwajcarskiej sceny muzycznej aż do zamknięcia w 1970 roku. Od 1970 Loewensberg koncentruje się wyłącznie na sztukach pięknych. W latach 1977-1980 podróżuje do licznych miejsc, w tym do Francji, Włoch, Irlandii, Stanów Zjednoczonych i Japonii. W 1966 realizuje jedyne dzieło na miejscu, malowidło sufitowe w kościele św. Michała w Zollikerberg. W latach 1969–1976 członkini Szwajcarskiej Federalnej Komisji Sztuki. Verena Loewensberg została pochowana w Zurychu. Jej nagrobek znajduje się na cmentarzu Sihlfeld w mieście. (Tekst autorstwa Elisabeth Grossmann, 2012.)