Lee Radziwill - Lee. Foreword by Peter Beard - 2015

Lee by Lee Radziwill. Przedmowa Peter Beard. Wprowadzenie Richard David Story. Nowy Jork, Assouline, 2015. Prima edizione. Fotografie czarno-białe i kolorowe. Rzadkie i poszukiwane autobiografie w formie obrazów. W doskonałym stanie – bardzo lekkie przebarwienia na okładce. Aukcja bez rezerw!
Caroline Lee Bouvier, znana jako Księżniczka Lee Radziwill po drugim małżeństwie, (Nowy Jork, 3 marca 1933 – Nowy Jork, 15 lutego 2019), była amerykańską socialitką i projektantką wnętrz.
Jej młodsza siostra Jacqueline Lee Bouvier była postacią centralną w życiu towarzyskim Nowego Jorku, Londynu i Paryża od połowy XX wieku.
Biografia
Pochodzenie rodziny i kształcenie
Córka maklera John Vernou Bouvier III i socialitki Janet Norton Lee, urodziła się w Doctors Hospital na Manhattanie jako Caroline Lee; od dzieciństwa używała imienia „Lee”.[1][2] Uczyła się w Chapin School w Nowym Jorku, Potomac School w Waszyngtonie, D.C., następnie Miss Porter’s School w Farmington, Connecticut; kontynuowała studia na Sarah Lawrence College.[1]
W kontekście nowojorskiego życia powojennego zadebiutowała oficjalnie w 1950 roku, zyskując szeroką uwagę mediów w artykułach o debiutach towarzyskich i modzie.[3]
Pierwsze małżeństwo
W 1953 wyszła za mąż za wydawcę Michaela Temple Canfielda; małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1958 i następnie zostało anulowane w kościelnym postępowaniu w 1962.[4]
Drugie małżeństwo
Dnia 19 marca 1959 poślubiła w Oksfordzie polskiego księcia Stanisława Albrechta Radziwiłła z rodziny Radziwiłłów. W wyniku zawarcia związku zyskała społeczny tytuł Księżniczki, choć w Polsce uznanie prawne tytułów szlacheckich zostało uchylone konstytucją z marca 1921.[5] Małżeństwo zostało rozwiązane w 1974.[6]
Kariera
Zamierzenia teatralne i telewizyjne
W latach sześćdziesiątych podjęła krótką drogę aktorską, biorąc udział w produkcji The Philadelphia Story w Chicago (1967) i w telewizyjnym adaptowaniu Laura (1968), doświadczenia szeroko recenzowane przez prasę i współczesne pisma biograficzne.[7]
Relacje publiczne i projektowanie wnętrz
Od końca lat sześćdziesiątych skierowała swoją działalność na relacje publiczne i projektowanie wnętrz. Rezydencje londyńskie i wiejska posiadłość w Turville Grange, urządzone z udziałem scenografii Lorenza Mongiadina, często bywały obiektem sesji zdjęciowych i wpłynęły na jej późniejszą pracę jako projektantki wnętrz dla międzynarodowej klienteli o wysokim profilu.[8] W latach siedemdziesiątych utrzymywała intensywne kontakty ze światowymi środowiskami kulturalnymi i muzycznymi amerykańskimi i europejskimi, co dokumentują wspomnienia i relacje podróżnicze.[9][10]
Uhonorowania stylu i media
Figura ikonograficzna dla prasy mody i kostiumów; została wpisana do International Best Dressed Hall of Fame Vanity Fair w 1996 roku.[11] Jej apartamenty w Paryżu i Nowym Jorku były tematem sesji w międzynarodowych magazynach o designie wnętrz.[12]
Relacje z Grey Gardens
W 1972 zleciła dokumentalistom Albertowi i Davidowi Mayslesom projekt filmowy o rodzinie Bouvier. Nagrania z posiadłości Edith Ewing Bouvier Beale i jej córki Edith Bouvier Beale w East Hampton doprowadziły po zaprzestaniu pierwotnego projektu do samodzielnego stworzenia dokumentu Grey Gardens (1975), dziś uznawanego za klasyk gatunku. Materiały archiwalne z 1972 roku później włączono do filmu That Summer (2017).[13][14][15]
Trzecie małżeństwo
23 września 1988 poślubiła amerykańskiego reżysera i choreografa Herberta Rossa; małżeństwo zakończyło się rozwodem w 2001.[16]
Ostatnie lata i śmierć
W latach dwutysięcznych poświęciła się projektom autobiograficznym w dziedzinie publikacji i współpracy w modzie oraz w aranżacji wnętrz. Zmarła 15 lutego 2019 roku w swoim domu na Upper East Side w Manhattanie, w wieku 85 lat.[17][18]