Alessandro Padovan - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło narodziło się z dialogu ideowego z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serialowość prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja zostaje zreinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: śrubę.

Zamiast gwoździ używam setek śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na powierzchni czerwonej. Śruba, element normalnie kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, zostaje tu przekształcona w autonomny element sztuki. Jej powtórzenie tworzy powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia niosąca ładunek energii, podczas gdy śruby wynurzają się z planu, tworząc rodzaj wizualnej wibracji. Z perspektywy frontalnej kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc na nią z boku, ukazuje się jej prawdziwa trójwymiarowa i materialna natura.

Dzieło nie ma być jedynie cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwóźdź śrubą i przemieniając przedmiot industrialny w znak artystyczny.

Śruba staje się zarazem symbolem budowy i zniszczenia: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, jest wykorzystywane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i mocno materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynnego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło uzupełnione jest o gablotkę z plexiglassu.

Gablotka z plexi izoluje i chroni, przekształcając dzieło w relikwię współczesną.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki koncepcyjnej i sztuki miejskiej, odwołując się wizualnie i kulturowo do pracy wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga con l’immaginario del lusso, della moda iconica e del design globale, evocando simboli sacri e marki universalmente rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Le opere non sono repliche né collaborazioni ufficiali con artisti o marchi citati, ma creazioni originali, realizzate z jednym stylem osobistym, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki i sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.

Questo approccio rende le opere particolarmente apprezzate da collezionisti e appassionati di arte contemporanea, Pop Art di lusso, street art concettuale e arte ispirata ai grandi marchi iconici, pur mantenendo una forte identità artistica autonoma.