Alessandro Padovan - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło rodzi się z idealnego dialogu ze sztuką Bernard Aubertin, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem zdolnym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana poprzez element charakterystyczny dla moich poszukiwań: wino.

Na miejsce gwoździ używanych przez Aubertina wykorzystuję setki śrub, ułożone według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z montażem, budową i mechaniką, tutaj zostaje przekształcona w autonomny znak artystyczny. Jej powtarzalność wywołuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia pełna energii, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc pewnego rodzaju wibrację wizualną. Z widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku ujawnia natomiast swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być jedynie prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając metalowy obiekt w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem jednocześnie konstrukcji i destrukcji: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, użyto do stworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło zostało ozdobione szkłem ochronnym.

Przezroczyste szkło izoluje i chroni, przekształcając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w tradycję Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując się pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do prac wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie poszukiwanie artystyczne dialoguje z wyobrażeniem luksusu, ikonicznej mody i globalnego designu, przywołując symbole sanckich i marki uniwersalnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w indywidualnym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości brandu i sztuki jako współczesnego przedmiotu kultury.

To podejście sprawia, że dzieła cieszą się szczególnym uznaniem kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, street artu o charakterze koncepcyjnym i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.