Siro Penagini (1885-1952) - Donna e bambino

Biografia
Siro Penagini rodzi się w Mediolanie 1 grudnia 1885 roku. Po praktyce szkolnej w różnych kolegiach, gdzie otrzymał znaczne wykształcenie humanistyczne, w osiemnastym roku życia uzyskał dyplom geometra, jednak jego skłonności artystyczne doprowadziły go w 1905 roku do zapisania się na Akademię Brera, gdzie poznał Aldo Carpiego, z którym pozostał przyjacielem przez całe życie. Penagini, człowiek o niezależnym charakterze, nie czując się swobodnie z jednym z profesorów, Mentessim, pod koniec 1906 roku i na początku 1907 roku postanowił opuścić Brerę i uczęszczać do Królewskiej Akademii w Monachium, gdzie miał okazję nawiązać kontakt z nowymi trendami europejskimi.
W 1910 wrócił do Włoch, pogrążony w problemach zdrowotnych, i do 1913 roku przebywał w Mediolanie i Caravate (VA). W 1914, na prośbę lekarzy, przeprowadził się do Terraciny, utrzymując kontakty ze środowiskiem artystycznym rzymskim, w szczególności z artystami Spadini, Oppo, Carena, Socrate, Ferrazzi, Selva i Zanelli; z Terraciny przeniósł się na Półwysep Sorrento, głównie do Positano, gdzie poznał Maksima Gorkiego i został jego przyjacielem.
W 1918 Penagini ożenił się z Rosalindą Steffenini.
W 1920 powrócił do Mediolanu, gdzie założył pracownię z Gian Emilio Malerbą i w tym samym roku po raz pierwszy wziął udział w Biennale w Wenecji, gdzie był obecny aż do 1948 roku (wystawa osobna w 1938). Również w tym roku, z dochodu ze sprzedaży wielu swoich dzieł krytykowi i kolekcjonerowi Gustavo Botta, wyruszył na Sardynię, gdzie przebywał w Sinnai, Aritzo, Atzara i Desulo, malując zarówno miejsca, jak i ludzi w ich archaicznych strojach.
W grudniu 1922 zaprezentował pierwszą indywidualną wystawę w Bottega della Poesia w Mediolanie, przy Via Montenapoleone.
W 1923 wycofał się do Solcio nad Jeziorem Maggiore, gdzie odnowił i rozbudował dom rustykalny, tworząc tam duże studio; spędzał kilka godzin na czytaniu rosyjskich powieściopisarzy i studiowaniu artystów przeszłości, zwłaszcza Giotta, Masaccia, Carpaccio, Rafaela, Rembrandta, Vermera, Goyi i Daumiera.
Rzadko przebywał w wiosce, a do Mediolanu schodził jedynie z okazji wystaw, na przykład w 1924 roku, gdy został mianowany członkiem honorowym Akademii Brera, oraz w 1926 roku, gdy wziął udział w pierwszej Wystawie XX wieku w Palazzo della Permanente. W 1939 brał udział w drugiej wystawie XX wieku.
W 1934 uzyskał złoty medal na wystawie międzynarodowej w Budapeszcie, a w 1936 wygrał nagrodę Reale Accademia di Roma.
W 1937, na prośbę architekta Piacentiniego, wykonał w Palazzo di Giustizia w Mediolanie fresk „Mojżesz dyktujący prawa”; natomiast w 1939 roku dla E42 (EUR) w Rzymie otrzymał zlecenie na dwa mozaiki, z których zrealizował jedynie szkice, ponieważ wojna zmusiła przerwanie projektu.
Okres konfliktu był dla Penagini’ego niezwykle bolesny: przez rok nie miał wieści od syna starszego, który poszedł na front; przyjaciel Aldo Carpi i krytyk sztuki Raffaello Giolli zostali deportowani do tego samego obozu, z którego Giolli nie powrócił, podczas gdy na starym nabrzeżu Solcio, w pobliżu domu, rozstrzelano przez Niemców dziesięciu partyzantów. Z tych okoliczności nie wybudził się już; jego praca osłabła i całkowicie ustała. Dni spędzał w milczeniu, czytając i medytując. W Solcio zmarł 8 grudnia 1952 roku w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat.