Isa Sator - LE PRINCE GOURMAND

Książę Smakosz, Seria Tysiąc i Jedna Noc, 2016, Isa Sator

Dzieło
Książę Smakosz należy do serii Tysiąc i jedna Noc, namalowane przez Isa Sator w 2016 roku. Na tle intensywnie malinowego różu, książę z złotymi włosami, z zamkniętymi oczami, wdycha różę czerwoną. Leży na fioletowym sofie pokrytej złotymi arabeskami i białymi perłami. Nosi jasny, zielony płaszcz z pomarańczowymi obszyciami, na którym spoczywa czerwony żakiet. U jego stóp duży talerz z orientalnymi wypiekami, przetykany bałaganem fioletowych nici. Z prawej strony złoty imbryk czuwa nad sceną.

Dzieło czerpie inspirację z fragmentu Tysiąca i jednej Nocy: pochwała słodyczy, a przede wszystkim kenafy, deseru z delikatnych warkoczy ciasta z masłem, miodem i syropem. Opowieść traktuje go jako „antidotum na wszelkie zatrucia”. Isa wyciąga z tego scenę czystej przyjemności zmysłów: wzroku, zapachu, smaku. Nici fioletowe, które kręcą się na talerzu, przywodzą na myśl włosy kenafy.

Dzieło radosne i zmysłowe, łączące orientalną baśń z kolorystycznym ekspresjonizmem.

Cechy
Krawędzie [malowane], bezramowe, gotowe do powieszenia
Podpis: prawa dolna część / tytuł i podpis na odwrocie
Dzieło unikatowe

Wystawy
Galeria Felix, Paryż / La Table Fleurie, Montreuil, 2016.

Dokumentacja
Certyfikat autentyczności podpisany przez artystkę.

Artystka ISA SATOR

Isa Sator to francuska malarka, kolorystka i rysowniczka, urodzona w 1963 roku w Île-de-France.
Była adwokatką przy barze w Paryżu, od około 2000 roku całkowicie poświęca malarstwu, gdy przebywa na Pacyfiku Południowym.
Artystka-plastyczka, Isa Sator posiada niezwykły wizualny świat, krzyżujący modę, monumentalną architekturę i krajobrazy zachęcające do kontemplacji.
Jej praca bada piękno form, poezję przestrzeni i istotę istot.

Jej najważniejsze wystawy:
2026 — Otwarcie pracowni, Magic City, Saint-Ouen
2025 — Le Vierges Polaires, Spazio Espositivo Artè, Luciano Marani, Cagliari, Włochy
2024 — Espace Élisabeth Oster, Paryż 17 - stałe
2023 — Cagliari kocham Cię Isa Sator, Spazio Espositivo Artè, Luciano Marani, Cagliari, Włochy
2019 — Women Artists Itinerancy #02, New Hope, Pensylwania, i New York, NY, NY
2019 — 3 Femmes Paris-New York, Galerie JPHT, Paryż 3
2018 — Portrety rodzinne Bécassine, Galerie JPHT, Paryż 3
2017 — Francuska Pawilon, wystawa w Huston, Waszyngton DC i Raleigh, USA
2017 — Les Grandes Cocottes, Oranżeria Senatu, Paryż 6
2016 — Tysiąc i jedna Noc, Galerie Felix, Paryż 17
2015 — ADN Sator, Galerie JPHT, Paryż 3
2014 — 12 miast mistrzostw świata w Brazylii, Brixton, Londyn
2009 — Rock’n Roll at all, Virgin Megastore Champs Elysées, Paryż 8
2007 — Smart Barbies, National Arts Club, Gramercy Park, NY, NY
2003 — African Queen, rue du Vertbois, Paryż 3

Co o niej mówią:
- Jean-Paul Gavard-Perret (lelitteraire.com): język na skrzyżowaniu Nolde, Cocteau, Masson, Joëlle de La Casinière i Basquiat.
- Ward Morehouse III (National Arts Club, New York, 2007): malarstwo zbliżone do Chagalla i Picassa; ścieżka, która kojarzy Gauguina z mórz Południa.
- Patrick Wassef (La Gazette des Arts): siła życiowa zawsze obecna, charakter, który z wiekami się utwardził.
- Mylène Vignon (Saisons de Culture): wolna i ekstrawagancka piękność Wielkich Kokotek.
- Vittorio E. Pisu (S'Arti Nostra): „Picasso dwudziestego pierwszego wieku.”