Miquel Barceló (after) - Constelació Nº4 - Offset Lithograph - 68x68 - Licensed print

Litografía offset po Miquel Barceló (*)
Reprodukcja dzieła „Constelació Nº4” (**), technika mieszana pigmenty i lateks na płótnie stworzone przez Barceló w 1989
Wydruk na grubym wysokiej jakości papierze Art Fine (200 g)
Opublikowano przez Mueso d’Art Espanyol Contemporani de Palma de Mallorca.
Druk zezwolony z prawem autorskim i numerem seryjnym.
Duży format.

- Wymiary strony: 68 x 68 cm
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym katalogu sztuki, dzięki czemu zachowana w stanie nienaruszonym).

Dzieło będzie starannie manipulowane i pakowane w kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie nadzorowana numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta ubezpieczeniem transportowym na wartość końcową dzieła z całkowitym reinstatement w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Wczesne zainteresowanie Miquela Barceló sztuką bierze swój początek od jego matki, malarki w tradycji pejzażu majorki; jego pierwsze olśnienie nastąpiło podczas podróży do Paryża w 1974 roku, kiedy odkrył malarstwo Paula Klee, Jeana Dubuffeta i dzieła art brut w ogóle, które wywarły na niego trwały wpływ.
W tym samym roku zaczął uczęszczać na zajęcia rysunku i modelowania w Escola d’Arts Decoratives w Palma de Mallorca, a niedługo potem wstąpił do Escola de Bellas Artes Sant Jordi w Barcelonie, choć praktycznie nie brał udziału w zajęciach przez pierwsze miesiące; decyzją była samodzielna edukacja: czytał zapamiętale wszelkie rodzaje dzieł i stopniowo badał obrazy Lucio Fontany, Marka Rothko, Jacksona Pollocka i Willema de Kooning, między innymi wybitnymi artystami.
W 1976 roku brał udział w happenings i akcjach protestacyjnych grupy Taller Llunàtic i dzięki nim zorganizował swoją pierwszą wystawę w Barcelonie, w galerii Mec-Mec, w 1977; w kolejnym roku pokazał w Majorce płótna pokryte farbą, do których dodawał elementy organiczne. Później eksperymentował z grubymi warstwami farby na płótnach, które wystawiał na działanie warunków atmosferycznych, aby wywołać spontaniczne reakcje fizyczne i chemiczne, takie jak utlenianie lub czarności, które ujawniały wnętrze obrazu. Nigdy nie porzucił eksperymentowania z materiałami organicznymi i formami wyprowadzonymi z natury.
Jego udział w Biennale w São Paulo (1981) i w Documenta w Kassel VII (1982) wyniósł go na międzynarodową scenę sztuki w młodym wieku. Najważniejsze muzea i galerie na świecie zaczęły go domagać, a jego obrazy osiągały niezwykle wysokie ceny, rzadkie wśród artystów w jego wieku. Równie szybko przyszły ważne nagrody: w 1986 roku otrzymał Nacional de Artes Plásticas, a w 2003 Nagrodę Príncipe de Asturias de las Artes.
Barceló mieszkał długie okresy w Mali, afrykańskim kraju, którego światło, podobnie jak we Włoszech, odcisnęło głębokie piętno na jego malarstwie. W 1992 ożenił się potajemnie w Artá z Cecile, Holenderką specjalistką od literatury. Kilka miesięcy później, w sierpniu tego samego roku, po raz pierwszy został ojcem, gdy żona urodziła na Majorce dziewczynkę o imieniu Marcela María Celia. Małżeństwo mieszka w jego domu-pracowni w Sa Devesa de Ferrutx (Majorka). W roku 2002 stworzył pamiętną ilustrację Boskiej Komedii Dantego, a w 2007 otworzył niezwykłe retabulum ceramiczne w kaplicy Najświętszego Sakramentu w katedrze w Palma de Mallorca, które odtwarza cud chlebów i ryb.
W listopadzie 2008 roku publiczności zaprezentowano dekorację kopuły Sali XX w Pałacu Narodów Zjednoczonych w Genewie, nazwaną „Sala Praw Człowieka i Sojuszu Cywilizacji”. Dzieło to, o powierzchni 1600 metrów kwadratowych i koszcie 20 milionów euro, może być podziwiane przez widza jedynie fragmentarycznie ze względu na ogrom powierzchni; artysta ukształtował w nim tysiące podziemnych stalaktytów morskich, które łącznie przywołują wielkie morze uniwersalne.
Malarstwo barokowe, art brut, ekspresjonizm abstrakcyjny północnoamerykański, sztuka povera włoska, dzieła Joana Miró i Antonia Tápiesa należą do wpływów, które Barceló przekształcił w formę imponującej, osobistej syntezy o charakterze neoekspresjonistycznym i bogatej wyobraźni, o gęstej materialnej obecności i ogromnym bogactwie plastycznym.

(**) Ogromny międzynarodowy sukces Miquela Barceló w dużej mierze wynika z siły plastycznej jego malarstwa, oryginalności repertuaru tematycznego i techniki opartej na pewnych środkach, takich jak opanowanie perspektywy powietrznej, dzięki której zwykle oferuje widoki przestrzeni trudnych do przedstawienia, i przejście z mikroskopijnych skal do kosmicznych, prezentując zarówno przedmioty o natychmiastowej obecności, jak i ogromne miejsca, takie jak morze bez konkretnych granic.
W przypadku Constel·lació núm. 4 (Forat blanc), słowa wydają się wyjęte ze świata mitycznego innego wielkiego majorkańskiego malarza, Joana Miró, i stawiają nas przed kosmogoniczną przestrzenią, bez granic ani odniesień do konkretnego miejsca czy określonej skali, w której wszystko zdaje się krążyć wokół ogromnego białego otworu, jakby planety lub gwiazdy tworzyły mleczną konstelację wokół dużej centralnej pustki. Jednakże niektóre materialne wypustki obrazu wydają się rzucać cienie na płótno, sugerując formy ważek lub latających owadów, co umiejscowiłoby tę konstelację w skali mikroskopijnej.
Ale jeśli porównamy te wypustki, które niczym wysypiska zasiedlają płótno, z tymi, które pojawiają się w La Flake, moglibyśmy interpretować tę przestrzeń jako skutek złudzenia wywołanego światłem z pustyni, gdzie kamienie na ziemi, o oszałamiającym piasku, zdają się obracać przed naszymi oczami. W tym obrazie kosmiczne i ziemskie idą w parze.