Dr. Giulio Ceradini - Opere - 1906

Dwa rzadkie części Opere z 1906 roku Multidyscyplinarnego Włościańskiego Naukowca? (Tłumaczenie dosłowne: Wielonarodowy Włoski Naukowiec) całe ze wszystkimi (wyraźnymi) ilustracjami

Opere / del Giulio Ceradini
Rok: 1906
Autor: Giulio Ceradini (1844-1894)
Wydawca: Milano : Hoepli
Uwagi: il., portr
konkordowana oprawa, półskóroprawa
Objętość: 2 dl
XXXVI, 619; [8], 553 s.
Format: 29 cm

ślady użytkowania i zabarwienie z upływem czasu,
część 1 tył z licznymi uszkodzeniami, odciski usuniętej taśmy klejącej na wewnętrznej stronie strony tytułowej, złącznik wewnątrz naprawiony.
część 2 z naprawą grzbietu.
oprawa matowa, drobne zarysowania i naprawy.
dobre i pełne egzemplarze ze wszystkimi 17 (wyraźnymi) ilustracjami

Wszystkie pisma C. zostały wydane w 1906 roku w Mediolanie w dwóch tomach pod tytułem: Dzieła dr G. Ceradini. Pierwszy obejmuje: Wokół działań rewelantów, str. 1-30; Projekt czynnika krwi, sprzęt do liczenia krwinek, str. 31-48; Miokardia i Auxokardia, str. 49-56; Działanie serca, str. 57-101; Śmierć przez zanurzenie i wprowadzenie powietrza do żył, str. 103-153; Blok - automatyczny system, str. 155-184; Automatyczny blok systemowy z nowym urządzeniem periodycznym, str. 185-197; O dwóch kulach Merkatoryjskich ..., str. 199-598 (przerwane z powodu śmierci autora). W drugim tomie znajdują się: Odkrycie krążenia krwi. Notatki historyczne - krytycy, str. 1-305; Obrona mojej pamięci wokół odkrycia krążenia krwi ..., str. 307-436; Mechanizm zastawek półksiężycowatych serca, str. 437-502; Krytyczne i eksperymentalne badania mechanizmu krążenia krwi, str. 503-553.

Słowa kluczowe:
Fizjologia; Krew; Geografia; Globusy; Koleje; Utopienie
Temat:
Giulio Ceradini (1844-1894)


GIULIO CERADINI urodził się 17 marca 1844 roku w Mediolanie, Włochy. W 1862 roku wstąpił do Szkoły Medycznej Uniwersytetu w Pawii i uzyskał dyplom medycyny i chirurgii w sierpniu 1868 roku na Uniwersytecie w Palermo, gdzie, po śmierci ojca, podążył za swoim bliźniakiem Cesare, który był profesorem Teorii Budowy na Wydziale Inżynierii tego uniwersytetu. Ożenił się jesienią 1868 roku z wybitną mieszkanką Mediolanu Carlotą Bozzolo, a następnie wrócił do Mediolanu i pracował w Ospedale Maggiore. Jego wczesne doświadczenia medyczne i rozważania opublikowano w raporcie badawczym (7) na temat przyczyn zgonów podczas zanurzenia. W 1869 roku przeniósł się do Heidelbergu, Niemcy, gdzie był mentorem Hermanna von Helmholtza (1821–1894). W tym okresie opublikował swoją pierwszą ważną pracę (11), w której wprowadził greckie terminy „mejokardia” i „auxokardia” oznaczające minimalną objętość serca na koniec systole i maksymalną objętość serca na koniec diastole; obydwa terminy, które dziś są zapomniane, były używane w wielu podręcznikach fizjologii przez ponad stulecie.