David Seltzer - Knowledge of the Raw - 2015





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145879
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
„Wiedza o surowości” to wybór fotografii, które Seltzer robił przez całe życie, niemal w formie dziennika. Często drastyczne, osobiste, ukazujące rzeczy z bliska; obrazy te podejmują kwestie i pytania, które przewijają się przez świadomy lub podświadomy umysł, choćby tylko przelotnie. Twórczość Seltzera przypomina raczej strumień świadomości niż dokument.
Nierzadko mijają lata, zanim Seltzer ukończy zdjęcie. Z upływem czasu pojawia się świeższe, a często także bardziej złożone spojrzenie na to, co mogło przywodzić na myśl pierwotne ujęcie. Wówczas obraz, który przez lata mógł pozostawać uśpiony, ożywia przelotne wspomnienie, sen, dźwięk, zapach lub odgłos deszczu bębniącego o miejską ulicę. Gdy obraz ponownie wypływa na wierzch spośród prac czekających na opracowanie, Seltzer przerabia go, by uwzględnić nowo odkrytą perspektywę. Polega to na drapaniu, pisaniu lub rytowaniu bezpośrednio na negatywie albo na użyciu rozmaitych materiałów nanoszonych na odbitkę: ręcznie nakładanych tonerów, farby, tuszu, wina, kawy, ołówków czy węgla.
We wstępie do tej książki Eric Fischl pisze: Zgodnie z obietnicą zawartą w tytule „Wiedza o surowości” Seltzer nie łagodzi ciosów. Czuje się pełny ciężar dramatów jego życia: chwytanie, łapanie, trzymanie się, a potem — niestety — słabnący uścisk. Skutkiem tego ześlizgiwania się jest złamane serce. Te poruszające prace są owocem długiej rozmowy, jaką prowadzi sam ze sobą o kobietach, o Bogu, o wyginaniu i łamaniu duszy, o samotności i wyobcowaniu związanych ze starzeniem się oraz o pogodzie.
Miles Barth, kurator założyciel Międzynarodowego Centrum Fotografii, tak opisuje metodę pracy Seltzera: Seltzer kieruje aparat na własne życie tak, jak ktoś, kto chce popełnić samobójstwo, mógłby przystawić sobie pistolet do głowy... Seltzer nie boi się odsłonić żywego nerwu. Sytuacje ukazane na jego fotografiach skupiają się na emocjach, których rzadko się dokumentuje, i wspomnieniach, które rzadko się zachowuje. Są po części dokumentem, po części zaś niezbyt subtelnym komentarzem autora. W katalogu wystawy „Ślizgający się człowiek” (Cygnet Foundation) profesor John Fergus Jean rozwija tę myśl o twórczości Seltzera: Obrazy Seltzera przypominają widzenie peryferyjne z wysoko zawieszonej liny. Opowiadają o grawitacji — nieustannym przyciąganiu ciał w przestrzeni, spontanicznych konfrontacjach w jego życiu, równowadze i przetrwaniu. Pod tym względem, podobnie jak w przypadku elektryczności, różnica między biegunami wyznacza energię potencjalną; w twórczości Seltzera zaś psychiczny dystans między ześlizgiwaniem się a spustoszeniem jest ogromny.
Historie sprzedawców
„Wiedza o surowości” to wybór fotografii, które Seltzer robił przez całe życie, niemal w formie dziennika. Często drastyczne, osobiste, ukazujące rzeczy z bliska; obrazy te podejmują kwestie i pytania, które przewijają się przez świadomy lub podświadomy umysł, choćby tylko przelotnie. Twórczość Seltzera przypomina raczej strumień świadomości niż dokument.
Nierzadko mijają lata, zanim Seltzer ukończy zdjęcie. Z upływem czasu pojawia się świeższe, a często także bardziej złożone spojrzenie na to, co mogło przywodzić na myśl pierwotne ujęcie. Wówczas obraz, który przez lata mógł pozostawać uśpiony, ożywia przelotne wspomnienie, sen, dźwięk, zapach lub odgłos deszczu bębniącego o miejską ulicę. Gdy obraz ponownie wypływa na wierzch spośród prac czekających na opracowanie, Seltzer przerabia go, by uwzględnić nowo odkrytą perspektywę. Polega to na drapaniu, pisaniu lub rytowaniu bezpośrednio na negatywie albo na użyciu rozmaitych materiałów nanoszonych na odbitkę: ręcznie nakładanych tonerów, farby, tuszu, wina, kawy, ołówków czy węgla.
We wstępie do tej książki Eric Fischl pisze: Zgodnie z obietnicą zawartą w tytule „Wiedza o surowości” Seltzer nie łagodzi ciosów. Czuje się pełny ciężar dramatów jego życia: chwytanie, łapanie, trzymanie się, a potem — niestety — słabnący uścisk. Skutkiem tego ześlizgiwania się jest złamane serce. Te poruszające prace są owocem długiej rozmowy, jaką prowadzi sam ze sobą o kobietach, o Bogu, o wyginaniu i łamaniu duszy, o samotności i wyobcowaniu związanych ze starzeniem się oraz o pogodzie.
Miles Barth, kurator założyciel Międzynarodowego Centrum Fotografii, tak opisuje metodę pracy Seltzera: Seltzer kieruje aparat na własne życie tak, jak ktoś, kto chce popełnić samobójstwo, mógłby przystawić sobie pistolet do głowy... Seltzer nie boi się odsłonić żywego nerwu. Sytuacje ukazane na jego fotografiach skupiają się na emocjach, których rzadko się dokumentuje, i wspomnieniach, które rzadko się zachowuje. Są po części dokumentem, po części zaś niezbyt subtelnym komentarzem autora. W katalogu wystawy „Ślizgający się człowiek” (Cygnet Foundation) profesor John Fergus Jean rozwija tę myśl o twórczości Seltzera: Obrazy Seltzera przypominają widzenie peryferyjne z wysoko zawieszonej liny. Opowiadają o grawitacji — nieustannym przyciąganiu ciał w przestrzeni, spontanicznych konfrontacjach w jego życiu, równowadze i przetrwaniu. Pod tym względem, podobnie jak w przypadku elektryczności, różnica między biegunami wyznacza energię potencjalną; w twórczości Seltzera zaś psychiczny dystans między ześlizgiwaniem się a spustoszeniem jest ogromny.

