Olivier G. Fatton - Coco - 2019





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 143878
Doskonała ocena na Trustpilot.
Coco to fotografia książka Olivier G. Fatton, oryginalnie w języku angielskim i francuskim, 264 stron, miękka oprawa, 25 × 19 cm, wydany przez Patrick Frey, reprint 2019.
Opis od sprzedawcy
Perfekcyjny artysta performatywny, zadeklarowana transseksualna anarchistka bez miejsca, które mogłaby nazywać domem, macho kobieta, modelka dla Marianne Alvoni, cel tabloidu szwajcarskiego: Éve-Claudine Lorétan, alias Coco, Dana What’s-her-name, Patricia, było tak wieloma osobami w życiu, które skończyło się zbyt wcześnie.
Olivier Fatton spotkał Coco w niedzielę, listopada 1989 roku. Fotograf był oczarowany od pierwszego spojrzenia „tą jasną, a jednocześnie smutną aniołką”. Przy kawie w barze gejowskim w Bernie zawarli umowę: Coco będzie pozować dla niego, a Fatton udokumentuje jej operację zmiany płci. Ich współpraca szybko przerodziła się w romans, w trakcie którego Fatton kontynuował tworzenie swojego wieloaspektowego eseju fotograficznego o kolorowej Coco, mozaiki intymnych portretów i inscenizowanych ujęć mody, w domu i w klubach, w podróży, w Alpach — obrazy nawiedzane przez te duże melancholijne oczy, które Coco kiedyś powiedziała, że stały się jej drugim gardłem. Tysiącstronicowa autobiografia Coco została skradziona przez złodziei, pozostawiając oczy, by opowiadały o smutkach epoki Damy aux Camélias z XX wieku.
Dunia Miralles widzi Coco jako właśnie taką postać literacką demi-monde. W swojej fabulardująco biograficznej noweli, która towarzyszy zdjęciom Olivier Fattona, Miralles opowiada o cierpieniach młodej Coco.
Historie sprzedawców
Perfekcyjny artysta performatywny, zadeklarowana transseksualna anarchistka bez miejsca, które mogłaby nazywać domem, macho kobieta, modelka dla Marianne Alvoni, cel tabloidu szwajcarskiego: Éve-Claudine Lorétan, alias Coco, Dana What’s-her-name, Patricia, było tak wieloma osobami w życiu, które skończyło się zbyt wcześnie.
Olivier Fatton spotkał Coco w niedzielę, listopada 1989 roku. Fotograf był oczarowany od pierwszego spojrzenia „tą jasną, a jednocześnie smutną aniołką”. Przy kawie w barze gejowskim w Bernie zawarli umowę: Coco będzie pozować dla niego, a Fatton udokumentuje jej operację zmiany płci. Ich współpraca szybko przerodziła się w romans, w trakcie którego Fatton kontynuował tworzenie swojego wieloaspektowego eseju fotograficznego o kolorowej Coco, mozaiki intymnych portretów i inscenizowanych ujęć mody, w domu i w klubach, w podróży, w Alpach — obrazy nawiedzane przez te duże melancholijne oczy, które Coco kiedyś powiedziała, że stały się jej drugim gardłem. Tysiącstronicowa autobiografia Coco została skradziona przez złodziei, pozostawiając oczy, by opowiadały o smutkach epoki Damy aux Camélias z XX wieku.
Dunia Miralles widzi Coco jako właśnie taką postać literacką demi-monde. W swojej fabulardująco biograficznej noweli, która towarzyszy zdjęciom Olivier Fattona, Miralles opowiada o cierpieniach młodej Coco.

