Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)

Dzieło narodziło się z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym evokować napięcie, energię, zniszczenie i transformację.

W tym dziele jednak tradycja zostaje zreinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich badań: wkręt.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertin, używam setek wkrętów, ułożonych zgodnie z precyzyjną strukturą geometryczną na czerwonej powierzchni. Wkręt, element zwykle kojarzony z montażem, budową i mechaniką, tutaj zostaje przekształcony w autonomiczny element artystyczny. Jego powtarzalność tworzy powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują postrzeganie dzieła.

Czerwień otula kompozycję niczym powierzchnia nasycona energią, podczas gdy wkręty wyłaniają się z planu, tworząc pewnego rodzaju widoczną wibrację. Z widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; spojrzawszy na nią z boku, ujawnia się jej prawdziwa, trójwymiarowa i materialna natura.

Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoźdź wkrętem i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Wkręt staje się więc symbolem jednoczenia i zniszczenia jednocześnie: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest wykorzystywane do tworzenia niepokoju, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a destrukcją, dwuwymiarowością a trójw dimensionalnością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie ze swojej techniki Screw Art.

Dzieło znajduje się w przezroczystej gablocie z plexiglassu.

Przezroczysta gablotka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując się w języku wzrokowym i wpływie kulturowym do pracy wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami i Damien Hirst.

Jednocześnie poszukiwania artystyczne dialogują z wyobraźnią luksusu, ikonicznej mody i globalnego designu, przywołując symbole santic i marki powszechnie rozpoznawalne takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z artystami czy markami wymienionymi, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu odzwierciedlającym krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.

Takie podejście sprawia, że prace są szczególnie cenione przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowego Pop Art, street art konceptualny i sztukę inspirowaną wielkimi ikonami marek, jednocześnie utrzymując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.