René Francisco (1960) - Ignopolis. Serie.

René Francisco. Kuba. 1960
Kategoria: Rysunki i Druki Obra Gráfica
Seria: Ignipolis
Wydawca: Del Campo i inni. Taller del Prado. Madryt.
Technika: Lithografia
Nośnik: Papier Conqueror Connoiseur 300 g
Wymiary: 62 x 82 cm – (50 x 70 cm ślad)
Wydanie: 100 egzemplarzy
Numeracja egzemplarza może się różnić, ale zawsze mieści się w edycji certyfikowanej 100 oryginalnych egzemplarzy, podpisanych i ręcznie ponumerowanych.
P/A: 10
H.C.: 10
P/T: 5
Gatunek: Abstrakcyjny, Geometryczny

Należący do pokolenia artystów, które wyłoniło się pod koniec lat osiemdziesiątych, René Francisco Rodríguez (Holguín, Kuba, 1960) został wyróżniony w Narodowym Muzeum Sztuk Pięknych Nagrodą Narodową Sztuk Plastycznych w 2010 roku. To wyróżnienie przyznawane corocznie przez Ministerstwo Kultury Kuby od 1994 roku, przyznawane tylko raz twórcy sztuk wizualnych, żyjącemu i mieszkającemu w kraju, za całokształt twórczości. To pierwszy raz, kiedy nagrodę otrzymuje artysta urodzony po 1959 roku.

René Francisco jest absolwentem Escuela Nacional de Arte (ENA) w 1982 roku oraz Instituto Superior de Arte (ISA) w 1987 roku, miejsca, gdzie prowadził nieortodoksyjną naukę. Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku stał się obowiązkowym odniesieniem w kubańskiej sztuce w duecie z Eduardo Ponjuánem, a następnie w solowej karierze.

Jego wypowiedź artystyczna utrzymuje stały wzrost, łącząc: eksperyment, odnowę, badania, krytyczny sens i zainteresowanie społeczne; podobne cechy pojawiają się także w jego pedagogicznej działalności, która jest z nim nierozerwanie związana jako całość jego twórczości. Rene Francisco okazał się „ułatwiaczem lub medium” – jak sam niedawno określił – dla kilku pokoleń wschodzących artystów, z których dziś niektórzy są uznanymi postaciami kubańskiego ruchu plastycznego.

Jego praca pedagogiczna, trwająca już dwadzieścia lat, została po raz pierwszy międzynarodowo uznana podczas VII Biennale w Hawanie, kiedy to w 2000 roku Galerii DUPP – trzecą edycję jej projektu „Z praktycznej edukacji” – przyznano Nagrodę UNESCO na rzecz rozwoju sztuk. Następnie, doktorat honorowy z Sztuk Pięknych Instytutu Sztuki San Francisco w Kalifornii, USA, w 2001 roku, uznawał zarówno jego działalność jako artysty, jak i mistrzostwo.

O świadectwo jego twórczej energii świadczy dwadzieścia cztery indywidualne wystawy, które do tej pory odbył. Wśród najważniejszych z ostatnich pięciu lat wymienić można: wystawę na 52. Biennale w Wenecji, Włochy (2007), Historias cruzadas w PanAmerican Art Projections, USA (2008) oraz w Hawanie wystawy Interprete (2009) i Pinturas del ayer y del mañana (2010).

Wymaga wspomnienia jego pracy o insertio społecznym, znanej jako Patio de Nin, w dzielnicy El Romerillo (2004/2005) – żeby podać tylko jeden przykład – oraz jego projekt zbiorowy Plaza Almada (2009), połączony z residencjami, warsztatami i warsztatami na różnych miejscach na świecie. Wielorodna i dynamiczna twórczość René Francisco, związana ze społecznym, krytycznym i bezczelnym stylem, odnosi się nie tylko do problemów egzystencjalnych kraju, lecz także do zawiłości jego historii.

Charakter procesowy tej twórczości i jej performatywność rosną, podobnie jak praktyka artystyczna potwierdzająca przekonanie, że sztuka spotyka się z życiem, rozpuszcza się w nim i potrafi je przemieniać.

Obecnie stał się częścią kilku najważniejszych kolekcji w Hiszpanii, a także tych, w których już się znajduje, jak kolekcja Jorge Perez z Miami, Ella Fontanal de Cisneros itd. Przygotowuje na listopad 2026 roku, jako Kurator wystawy w Casa de América z okazji Szczytu Przywódców Państw Iberoamerykańskich.