René Francisco (1960) - Ignopolis. Serie.

René Francisco. Cuba. 1960
Kategorie: Grabunki i Grafiki
Seria: Ignipolis
Wydawca: Del Campo i inni. Taller del Prado. Madryt.
Technika: Lithografia
Nośnik: Papier Conqueror Connoiseur 300 g/m²
Wymiary: 62 x 82 cm – (50 x 70 cm odbitka)
Edycja: 100 egzemplarzy
Numeracja egzemplarza może się różnić, ale zawsze mieści się w certyfikowanej edycji 100 oryginalnych egzemplarzy, podpisanych i ręcznie ponumerowanych.
P/A: 10
H.C.: 10
P/T: 5
Gatunek: Abstrakcyjny, Geometryczny

Należący do pokolenia artystów, które wyłoniło się pod koniec lat osiemdziesiątych, René Francisco Rodríguez (Holguín, Kuba, 1960) został wyróżniony w Narodowym Muzeum Sztuk Pięknych Nagrodą Narodową Sztuk Plastycznych 2010. To nagroda przyznawana corocznie przez Ministerstwo Kultury Kuby od 1994 roku jednorazowo twórcy sztuk wizualnych, żyjącemu i mieszkającemu w kraju, za całokształt dorobku. To pierwszy raz, gdy nagrodę tę otrzymuje artysta urodzony po roku 1959.

René Francisco ukończył Szkołę Narodową Sztuki (ENA) w 1982 roku i Wyższą Akademię Sztuk (ISA) w 1987 roku, ośrodek, w którym prowadził nieortodoksyjne nauczanie. Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku stał się obowiązkowym punktem odniesienia w kubańskiej sztuce, najpierw w duecie z Eduardo Ponjuán, a następnie w karierze solowej.

Jego artystyczny przekaz utrzymuje stały rozwój, łącząc: eksperyment, odnowę, badania, krytyczne myślenie i zainteresowanie sprawami społecznymi; podobne predyspozycje pojawiają się także w jego transgresyjnym nauczaniu, które tworzy nierozerwalną całość z całym dorobkiem twórczym. René Francisco okazał się „facylitatorem lub medium” — jak sam niedawno zdefiniował — dla wielu pokoleń młodych artystów, z których niektórzy są dziś uznanymi postaciami kubańskiego ruchu plastycznego.

Jego praca pedagoga, która liczy już dwadzieścia lat, została po raz pierwszy uznana na arenie międzynarodowej podczas VII Biennale w Hawanie, kiedy w 2000 roku Galerii DUPP — trzeciej edycji jej projektu Desde una Pragmática Pedagógica — przyznano Nagrodę UNESCO za wspieranie sztuk. Następnie uzyskano tytuł Honorowego Doktoratu Sztuk Pięknych San Francisco Art Institute w Kalifornii, USA, w 2001 roku, który jednocześnie uznawał jego działalność artystyczną i mistrzostwo w nauczaniu.

Świadectwo jego energii twórczej stanowią dwadzieścia cztery wystawy osobiste, które do tej pory zrealizował. Do najważniejszych z ostatniego pięciolecia należą: występ na 52. Biennale w Wenecji, Włochy (2007), Historias cruzadas w PanAmerican Art Projects, USA (2008), oraz w Hawanie prezentacje Interprete (2009) i Pinturas del ayer y del mañana (2010).

Wymagane jest wspomnienie jego społecznie zaangażowanej pracy znanej jako Patio de Nin w dzielnicy El Romerillo (2004/2005) — dla przykładu — a także jego projektu zbiorowego Plaza almada (2009), połączonego z rezydencjami, warsztatami i warsztatami w różnych miejscach globu. Dzieło wielokształtne i dynamiczne stworzone przez René Francisco, powiązane ze społecznym, krytycznym i bezkompromisowym trafi nie tylko w problematyki egzystencjalne kraju, lecz także w meandry jego historii.

Charakter procesu tego dzieła i jego performatywność rosły wraz z praktyką artystyczną, która potwierdza przekonanie, że sztuka styka się z życiem, rozpuszcza się w nim i potrafi je przemienić.

Obecnie należy do kilku z najważniejszych kolekcji w Hiszpanii, a także do tych, w których już jest, takich jak kolekcja Jorge Perez w Miami, Ella Fontanal de Cisneros, itp. Przygotowuje na listopad 2026 roku, jako kurator wystawy w Casa de América z okazji Szczytu Szefów Państw Iberoamerykańskich.